Geestelijke mishandeling

[Radeloos]

Ik ben gescheiden en de kinderen wonen bij mij. De kinderen hebben nooit normaal met hun vader kunnen praten. Als zij ergens niet mee eens zijn, durven zij dit heel moeilijk te zeggen en dan krijgen ze een rot antwoord of ze verzwijgen het. Ivm agressieve houding naar mij en op advies wijkagent ander telefoonnr en emailadres. Omgangsregeling loopt en ook hij heeft ouderlijke gezag. Veel situaties geweest waarbij hij de kinderen onder druk zet: vragen naar telefoonnummer van thuis, sleutels, wat ik van zijn vriendin vindt etc. de kinderen durven uiteraard geen antwoord te geven. Geestelijke manipulatie. Hij stuurt mij mail dat ik de kinderen bang maak omdat zij geen antwoord durven geven. Bij kinderpsycholoog is nu bekend geworden dat de kinderen nog veel angsten hebben en vader moet een keer op gesprek komen. Hij speelt al jaren de lieve goede vader en met de moeder valt niet te praten!. Hij beweert dus op school dat communicatie met mij niet mogelijk is. De school weet niet hoe het zit. Ik ben op school geweest en heb via schoolmaatschappelijk werk melding gemaakt van de situatie. Ex wil over de rug van de kinderen nog steeds controle op mij houden en valt hun lastig met dingen die hun niet aangaan. Heb maar liefst met 6 mensen dit gesprek moeten voeren en alleen gevraagd om hulp voor mijn kind als hij het niet meer weet. Nu is het zo: school vindt dat beide ouders met elkaar de zorg hebben voor kinderen en moeten communceren. Dat klopt, maar ik kreeg absoluut niet de gelegenheid om aan te geven hoe het allemaal zat dat hij mij bedreigd heeft e.d.
Ik voel mij machteloos: zij willen een traject inzetten dat ouders weer normaal kunnen gaan communiceren. Ik houd hem op de hoogte via de mail en draai alles uit; wat doe ik fout? Mail onder begeleiding geopend omdat ik bang ben voor de shit waarbij ik nog steeds heel erg gekwetst word.
Ex heeft nu ook dagvaarding naar mij gestuurd (zie rubriek scheiding). Het houdt niet op. Als ik naar advocaat ga, dan duurt het heel erg lang en de kinderen moeten nog steeds naar vader. Zij willen hem niet afvallen, maar zijn heel bang voor zijn ondervragingen. De kinderpsycholoog weet helemaal nog niet hoe veel en sterk hun angsten zijn. Vader komt voor het eerst op gesprek en tja hij kwam weer heel sympathiek over.
Wie herkent dit? Wat moet ik doen? Ik wil niet naar jeugdzorg en ook nog eens een gezinsvoogd krijgen. Kan de school zomaar een traject strarten, zonder dat ik dit wil? Zij hebben gezegd dit te doen en ik wil absoluut niet meer met ex om de tafel. Er is zo veel gebeurd en voel mij angstig en bedreigd. Het doet pijn om mijn kinderen te laten gaan en terwijl zij hierdoor leiden. Ik weet het niet meer.


Radeloos

[Bijtje]

Helaas kan ik niet voor je betekenen, dan je alleen heel veel sterkte te wensen.

Hartelijke groet, Natascha

[Jasmine]

Hallo Radeloos,

deze situatie ken ik niet maar wel het hele gedrag van je man. Ik heb hier een topic over narcisme en misschien kun je daar stukken uithalen die je herkent Je mag ze van mij ook copieren en het laten lezen op school of bij de huisarts of andere instanties. Naar de buitenkant lief en sympathiek en binnen een beest. Dat herken ik maar al te goed. Als je hier werk van kunt gaan maken zal het voor jou en je kinderen een heel stuk beter zijn. Ik wens je heel veel sterkte en succes,

groetjes Jasmine

[Karink]

Hoi Radeloos,

eigenlijk geef je in de vijfde zin van je schrijven al het antwoord, namelijk, de wijkagent. Die is immers bekend met de situatie, vraag of hij iets op papier wil zetten omtrent de situatie.

Heb je niet iemand in de omgeving die weet hoe je ex met de kinderen omgaat en daadwerkelijk is? Als je iemand kent, vraag deze om hulp in deze nare situatie en leg dat allemaal bij school neer.

School kan dat traject ingaan, ook als jij het er niet mee eens bent en idd, dan komt jeugdzorg om de hoek kijken. Daar kan jezelf helaas niets aan veranderen, want school staat volgens het boekje in hun gelijk. Niet in mijn ogen, maar ja, ik ben ook maar een moeder.

Wat je wel eventueel zelf kan doen, blijf praten, maar laat iemand mee notueleren, sta geen gesprekken meer alleen op school met vader toe, maar eis dat je erbij bent of anders een vertrouwenspersoon die in jou plaats kan gaan. Ik hoef je niet te adviseren om alle mail te bewaren he, maar ook dit kan je aan school laten inlezen en bij de kinderpsycholoog. Maak duidelijk dat je gehoord wil worden, desnoods maak je elke weer een afspraak op school, dat je het zeer serieus opneemt.

Sterkte meid, het is niet makkelijk als het om kinderen gaat, ik weet er alles van