Mensen die het echt met me menen zijn er gelukkig en daar ben ik blij mee.
Toch heb ik in de afgelopen jaren ook weer teleurstellingen moeten verwerken met mensen waarvan ik het dacht.
Ik heb (bewust voor gekozen) geen vrienden in mijn omgeving maar door werk en vooral internet wel ''kennisen'' gekregen en dat leken leuke contacten.
Omdat ik jaren forums beheerde leerde ik een leuke groep kennen en zo wissel je hyves, forums enz uit en kom je elkaar tegen.
Voordeel hiervan is dat ik 3 echt leuke vriendschappen daaraan heb over gehouden maar wat ben ik veel ''gebruikers'' en Remi figuren (alleen op de wereld) ben tegen gekomen.
Misschien naïef maar ik merkte dat niet altijd gelijk, zag wel dat ze veel en bijna alleen over zichzelf praatte en niet is op een ander reageerde maar dacht dan ach ze hebben zelf zoveel aan hun hoofd.
1 goede vriendin waarmee ik de forums deed zei dan wel is ja maar kijk is naar ons, wij maken ook zat mee en reageren toch ook bij hen en kijk is hoe ze schrijven in het goedemorgen topic, dan staat er 1 zin'' hoop dat het met iedereen goed gaat'', heb weinig tijd om overal op te reageren maar vervolgens komt er een dikke A4 over hun zelf.
Na jaren waren wij toen ook echt forum-moe geworden en hebben ze opgeheven,iedereen wilde het forum behouden maar niemand wilde het overnemen.
Moet eerlijk zeggen dat ik het wel heerlijk vind zo hier te zijn en niets meer te hoeven
Zo ging ik wel inzien dat het heel vaak 1 richtingsverkeer is, je steek veel tijd in anderen maar krijgt vaak weinig reactie terug als het om jou gaat. in het gewone leven maar ook op b.v hyves enz.
Ik deed ook best veel voor een aantal mensen die ook mijn telefoonnummer hadden en ik leerde ze pas goed kennen toen ik een beetje moe ervan was en niet meer gelijk ja zei als ze iets van me wilde.
Veel heb ik zo laten verwateren en laatste had ik maanden niet gehoord en ook op mijn laatste drie hyves krabbels antwoord gehad van haar.
Ik zat toen al zelf niet lekker in mijn vel maar dacht laat maar.
Toen ik niet direct reageerde is hier de telefoon gegaan, ik dacht toen nu wacht jij maar tot ik is zin heb in jou, die dag is de telefoon meer dan dertig keer langdurig overgegaan.
De dagen erna ook nog vele malen maar het werd minder en ik nam op.
Ik heb nee gezegd op haar vraag of ik haar wilde helpen,stil en verbaasd zat ze aan de andere kant van de lijn.
Ik heb dit niet uit wraak gedaan maar voelde me zo gebruikt dat nu ze me nodig had ze me wel ineens kon vinden.
En niet eens is vragen hoe het met mij ging, nee hun hadden een probleem.
Niets meer vernomen en ik vind het best, je kan ze beter kwijt dan rijk zijn dit soort mensen.
Ik vind het wel jammer want ik merk ook dat steeds meer mensen niet meer wat empathie voor een ander kunnen opbrengen.Zo loopt er hier achter een vrouw die ik tegenkomt met de hond uitlaten ze begint, praat en vertelt je alles,je komt er niet tussen en als je dan iets wilt zeggen loopt ze door en zegt tegen haar hond kom we gaan naar huis, voel je jezelf toch net een praatpaal?
Gewoon is luisteren en niet alleen maar praten, of luisteren en dan over jezelf beginnen.
En iedereen doet dat wel is maar sommige doen niet anders.
je hebt een mooi spreekwoord dat zegt '' luisteren is niet wachten tot iemand uitgepraat is om vervolgens over jezelf te beginnen.
Nadeel is wel dat je erg gaat opletten met nieuwe mensen en je voorzichtig word met wat je zegt.
ervaren jullie dit ook in je omgeving en hoe ga je er mee om?
Ik vind het eigenlijk wel fijn dat ik de knoop heb door gehakt en nu wat minder zogenaamde vrienden heb maar voel me ook altijd een beetje schuldig,waarom weet ik niet.