Eenzaam

[Jaimms]

Beste iedereen,


Ik ben Jaimie, een vrouw van 21, woon in Velp, bij arnhem, samen met mijn vriend, ik studeer en heb een dubbele hernia die niet meer te verhelpen is.
Misschien weet iemand hoe ik hiermee om moet gaan.. Ik heb een lieve vriend en leuke hond, lieve ouders en maar liefst 2 vriendinnen. ik had er veel meer en dat heb ik altijd voor lief genomen... tot mijn beperking en ineens veel mensen geen vrienden bleken te zijn...

Ik heb een dubbele hernia waar overeheen gekeken is.. daarbij komt dus dat ik nu, bijna 3 jaar later, niet meer operabel of behandelbaar ben. ik moet ermee leren leven en dus ook mijn leven weer oppakken.. dat wil ik ook, ik ben bezig met een studie (wel thuis, want ik kan niet naar school) ik ben bezig met mijn gewicht en dus beweging (hond wandelen, oefeningen thuis, want ik kan niet sporten) Sociale contacten, zijn minimaal.. ik ben een open persoon, ik houdt van gezelligheid en ik ben vrolijk en gelukkig. daarbij ben ik ook heel loyaal aan mijn vrienden en hecht veel waarden aan de echte echte vrienden.

Ik kan misschien veel dingen niet meer maar daar focus ik me niet op, ik los het juist op door iets vergelijkbaars te doen, daar word ik super gelukkig van. Mijn vriend heeft een tijd in de ziektewet gezeten maar gaat nu weer aan het werk en opeens komen mijn angsten door, vooral.. dat ik eenzaam wordt. ik voel me nu al eenzaam.. het klinkt stom maar hoe maak ik vrienden? hoe maak je vrienden als je eigenlijk niet naar de plekken kan om ze te maken, zoals op werk, sport, school of met uitgaan. Doordat ik zoveel mensen in mijn omgeving heb verloren door mijn beperking durf ik niet goed meer naar mensen toe te stappen, en ook vind ik het een beetje vreemd om iemand in de supermarkt aan te spreken... ik durf het denk ik niet meer echt omdat ik bang ben dat ik afgewezen wordt door mijn situatie.

Kan iemand mij adviseren..? ik hoop het echt!

Heel veel liefs,

Jaimie

[Prinses]

Toen ik jaren geleden in een soorgelijke situatie zat en nog erg jong was (nu 59 jaar) en net verhuisd was naar een klein Gronings dorpje, heb ik een advertentie gezet in zo'n huis-aan-huis blad en ben een eetclub begonnen.
Echt een aanrader en hartstikke leuk!
Iedere week bij een ander eten, samen kopen, koken en enorm gezellig!
Van daaruit zijn we met een groepje meiden iedere week gaan zwemmen en dat doen we nog steeds, alhoewel wij daar al lang niet meer wonen.
Ik heb ook een aantal jaren in het westen des lands gewoond.
Nu woon ik in Drenthe tegen de Groningse grens aan en de meesten wonen verspreid in de provincie Groningen, dus zwemmen doen we in Pagedal in Stadskanaal.
Dat is voor iedereen te behappen.
En soms, een paar maal per jaar, gaan we naar Nieuweschans, lekker kuren, bubbelen enz. enz.
Misschien een idee?

[jokee]

ik ben dat zelf ook nog aan het uitvogelen moet ik eerlijk bekennen.
ben actief op 3 fora's waar ik het goed kan vinden met mensen maar ja.... dat is allemaal op afstand... eventjes spontaan ergens heen gaan zit er dan niet in he.... iedereen woont overal door het land en zelfs in het buitenland.

zo'n kookgroepje lijkt mij ook wel leuk om te doen
zat zelfs te denken om een soort groepje op te zetten waar iedereen elkaar helpt en leuke dingen gaat doen. het helpen in de vorm van muurtjes schilderen, tuin groot onderhoud geven, lente schoonmaak... noem het maar op. alles waar je als alleenstaande tegenaan loopt en al helemaal als je dan ook nog fysiek beperkt bent! maar dat idee schuif ik nog even een stukje op...moet nog even een paar dingen meer leren over mijn aandoening....

wilde je ook even zeggen dat je een sterke jonge vrouw bent! mooi om te lezen dat jij zo goed bent in het zoeken van alternatieven... ik raakte in eerste instantie in paniek, daarna aan het regelen en toen aan het verwerken. pas nu kom ik aan in het fase.... dingen oppakken, nieuwe acties ondernemen, erop uit willen gaan, nieuwe mensen weer willen ontmoeten etc.... wilde ook omscholingsplannen opstellen maar dat heb ik maar weer aan de kant gezet. weet niet op dit moment of het haalbaar is... dus petje af voor jouw instelling! dat is een bron van inspiratie!

liefdevolle groetjes van mij enne... ik blijf deze topic even volgen om zelfs tips op te doen!

[Bijtje]

Beste Jaimie,

Zojuist heb ik je bericht gelezen.
Je hebt een paar tips gekregen, en ik ben er van overtuigd dat het je gaat lukken!
Er zijn echter mensen, die niet met de "gebreken" of ziektes van anderen om kunnen gaan, of mensen die je juist opzoeken om je zogenaamd te helpen, om zo weg te lopen voor hun eigen, vaak zware problemen. Bij deze laatste krijg je in dat geval te maken met de zg. "leegzuigers" en de bijbehorende verhalen.
Bij goede contacten word je nooit moe en blijf je in balans.
Blijf wie je bent, verander niet.., en het komt goed!
Ga daar van uit!

Hartelijke groet, Natascha

[Ruurd]

Hallo Jaimms,

Is vrijwilligers werk een optie?Zelf heb ik goede ervaringen en mensen ontmoet die naar je luisteren en geïnteresseerd in je zijn!

Sterkte en groeten Ruurd

[kiwi]

Hallo Jaimms,

Dus er gaat werkelijk niet geopereerd worden?

Vraag of je dan naar een revalidatie centrum mag. Daar leer je om goed met je beperkingen om te gaan.
Verder is het met rugklachten vaak moeilijk om contacten met mensen te onderhouden, maar mijn ervaring is dat je weet wie je echte vrienden zijn en klaar staan wanneer dit nodig is.
Maar je wereld is een stuk beperkter. Ben ik helemaal met je eens.

Sterkte!

Groetjes, Kiwi

[Radeloos]

Ik heb zelf een hele zware tijd doorgemaakt en nog steeds. Ouders heb ik niet en wel 2 broers en een zus, maar helaas..........
Diverse keren heb ik hen benaderd om even af te spreken, ook dat ik hun nodig had. Dat ik vanwege hele nare dingen met mijn ex man hun nodig had om effe te kletsen. Ze hebben nu nog niet gereageerd, alleen tja wij hebben het druk.

Ik ben er klaar mee en weet nu dat mijn vrienden mijn familie is. Als je met bepaalde dingen klaar bent, sta je open voor andere dingen en dan trek je dit aan.

Heb heel veel geleerd en ook ik ben zo eenzaam geweest en af en toe nog hoor. Ik ben een wees en dat voelt ook zo. Met kerst zal ik ook alleen zijn en zie er nu al tegenop. Daarom ga ik plannen maken, want dat wil ik niet.

Suc6 en wie weet kunnen wij contact opbouwen sta open voor vriendschap.

Groetjes,

[teetee]

Hoi


vind het al dapper dat je deze stap zet

je wilt vooruit....

hoop dat je je doel bereikt

verder ja, zit ook zowat in eenzelfde situatie, zonder vrienden, maar je bent een doordrijver denk ik, je blijft niet bij de pakken zitten
ik hoop dat je wat hebt aan de raad die ze hier geven...

liefs Leentje

[Karink]

Soms komt een vriend/vriendin uit de lucht vallen, kan ook via internet gebeuren.

Zelf heb ik dystrofie en zijn dagen dat ik bijna niets kan, zelf ik wel gemerkt dat je makkelijker contact krijgt met mensen die zelf een beperking hebben en daar ook veel meer begrip voor kunnen opbrengen als het een dag niet gaat en blij zijn als het een dag wel gaat.

Door mijn beperking kan ik nooit iets afspreken op langere termijn, simpelweg omdat ik niet weet of het me dan wel gaat lukken. Maar ik bel veel met mensen en zie soms toch wel kans om wat af te spreken in een andere stad.

Misschien zijn er hier wel mensen op het forum die dicht bij je in de buurt wonen, je weet maar nooit.

Geniet van de vrienden die je nog wel hebt en succes met het vinden van nieuwe.

Groetjes,
Karin

[moos]

Hallo,

Wat ik goed van je vind. is dat je er wel voor open staat.
Zelf merk ik door mijn straatvrees dat ik mensen mijd.
Ik heb ook niet veel vrienden, en ben blij als ik kan bellen met een goede vriendin.
Zo'n eetclubje lijkt me erg leuk.
Maar zou jij dat ook kunnen met je pijnlijke rug?
Moos.