euthanasie in de psychiatrie

[Alagheruel]

Oorspronkelijk geplaatst door jwtc

waarom geldt dat zeker voor psychiatrische patienten?
onze kinderen waren heel intelligent, alleen zij waren ziek.

Dat geldt zeker voor psychiatrische patiënten, omdat hun denken is aangetast door hun ziekte. Dat heeft niets te maken met hun intelligentie (natuurlijk kunnen psychiatrische patiënten heel slim zijn), maar met de manier waarop ze hun toekomst zien. Iemand die depressief is bijvoorbeeld, ziet zijn toekomst vaak als hopeloos, terwijl er best kans is dat het op een dag beter wordt.

Het is heel erg wat er met uw kind is gebeurd, en ik kan me voorstellen dat u had gewild dat uw dochter op een fijnere manier had kunnen sterven. Maar als je euthanasie bij psychiatrische patiënten legaliseert, maak je het makkelijker voor mensen om uit het leven te stappen, en ik denk niet dat dat wenselijk is. Juist omdat zij denk ik niet goed die beslissing kunnen nemen, omdat hun denken is aangetast.

[Mike]

Ik denk ook niet dat je het zomaar over 1 kam kunt scheren. Mensen die last hebben van psychoses, depressies etc zijn daar tussendoor net zo gezond als jij en ik (bij wijze van spreke dan...) en kunnen naar mijn mening goed beslissen of ze niet meer verder willen omdat het ze te zwaar valt elke keer weer terug te vallen in die ellende.

Ik ben het er wel mee eens dat iemand die op dat moment psychisch 'ziek' is niet in staat zou kunnen zijn de juiste beslissing te nemen en dat zoiets lastig is te beoordelen.

[Alagheruel]

Oorspronkelijk geplaatst door Mike

Ik denk ook niet dat je het zomaar over 1 kam kunt scheren. Mensen die last hebben van psychoses, depressies etc zijn daar tussendoor net zo gezond als jij en ik (bij wijze van spreke dan...) en kunnen naar mijn mening goed beslissen of ze niet meer verder willen omdat het ze te zwaar valt elke keer weer terug te vallen in die ellende.

Ik ben het er wel mee eens dat iemand die op dat moment psychisch 'ziek' is niet in staat zou kunnen zijn de juiste beslissing te nemen en dat zoiets lastig is te beoordelen.

Veel mensen zijn niet af en toe depressief, die zijn aldoor depressief. Ze kunnen heel heldere momenten hebben, maar wat hun eigen toekomst betreft hebben ze een vertekend beeld.

[Bella]

Mijn moeder heeft ook zelfmoord gepleegd en ik ben dus een koppkind. De gevoelens die ik toen voelde toen ik mijn moeder vond, kan ik niet beschrijven. Ik weet wel dat ik naderhand het gevoel had, nu eindelijk rust in ons huis. Altijd afwachten als je vanuit school kwam wat je aantrof.

[Nemo]

Waarom zouden mensen met depressie of wat dan ook niet goed kunnen beslissen?
Als je een lichamelijke aandoening hebt, sta je toch ook anders in het leven?
Ik zie dat verschil niet zo hoor!
Ik ben psychiatrisch patient, maar kan heel goed dingen inzien. Misschien zelfs nog wel beter. Ik ken meerdere kanten van het leven!

[cindy]

ik heb het hier meerder malen gelezen,en ik heb ook de site gelezen (als beheerder zijnde),en moet zeggen dat ik dit niet 1x maar meerdere malen heb gedaan.waarom zal menig mens zich afvragen?heel eerlijk omdat ik dit best wel een moeilijjk en pittig onderwerp vindt.
laat ik als eerste zeggen dat ik voor euthanasie ben bij patienten die opgegeven zijn door een ernstige ziekte en dus een lijdensweg hebben,en waarvan iemand weet dat hij/zij nog maar kort te leven heeft (zie voorbeeld van Desie) en dat dit een lange of korte lijdensweg zal zijn.In dat soort "gevallen" om het zo even te noemen ben ik zeer zeker voor,een mens hoeft van mij niet te lijden.

Echter nu komt dus voor mij het punt moet dit dus ook toegestaan worden in de psygiatrie?
Ik kan me heel goed voorstellen dat er mensen zijn die zo depressief zijn dat ze heel graag uit het leven willen stappen en hier ook alles voor willen doen.
Maar...er zijn zoveel behandelmethodes waarbij het mogelijk is (zover ik weet) om die depressies te onderdrukken en waardoor iemand een vrij normaal leven kan leiden.
Op het moment dat iemand zo depressief is ben ik van mening dat iemand op dat moment niet kan beslissen om tot euthanasie over te gaan,dit omdat die persoon daarvoor te depressief is en dus niet helder en rationeel kan denken.

Maar....ja dan komt de maar,
Dan lees ik dus verhalen van de oa de dochter van jwtc waaruit blijkt dat niets helpt,geen therapie,geen medicatie helemaal niets en de depressies worden erger.
mede door andere oorzaken als ik het me goed herinner (verbeter me als ik het mis heb ),waardoor juist geen behandeling meer mogelijk is voor haar en het bekend is dat het in de toekomst eigenlijk alleen maar erger zal gaan worden.
Op dat moment dacht ik;voor haar had het misschien wel beter geweest als ze wel haar wens hadden gerespecteerd,zodat zij niet zelf tot de daad over hoefde te gaan omdat er geen hulp meer voor haar was.
Zij was ernstig ziek,zij kon niet meer beter worden,en zij was alleen maar aan het lijden..
wordt het dan niet eigenlijk de situatie zoals ik in mijn eerste stukje schreef over dat ik voor euthanasie ben bij ernstige zieke mensen die aan de laatste maanden bezig zijn met een lijdensweg??????

[Jeanette]

beste cindy

fijn dat je zo meedenkt, mijn dochter was niet depressief, zij had o.a. bordeline ( in een extreme vorm ) Dis, munchhausen en pseudologica fantastica. dit was gewoon teveel voor haar . maar als ze niet dissociatief was was ze erg helder en intelligent, toen heeft zij mij ook meerdere malen gezegd euthanasie te willen, en toen ze daar geen respons op kreeg vroeg ze of ik haar niet kon helpen.
ik was daar bijna toe in staat, maar het hoefde niet meer, na een fijn weekeinde thuis, waarop zij acheraf duidelijk afscheid heeft genomen van iedereen, van mij en mij man, haar broer en zus, haar zwager en neefje en haar oma's, heeft zij zich zelf van het leven benomen.
niet thuis. waar ze gelegenheid genoeg voor had, maar in de instelling. ook dat vinden wij zo dapper van haar. zij wilde ons duidelijk niet belasten.

jeannette

[Goudsbloem]

Ik vind dit een heel moeilijk onderwerp, maar ik wil toch graag uiteenzetten hoe ik het zie.
Als eerste wil ik zeggen dat ik geen ervaring heb met euthanasie bij mensen, enkel met mijn huisdieren. Nu vinden veel mensen dat je mensen en dieren niet met elkaar mag vergelijken, maar voor mij is er geen verschil tussen mensen en dieren. Een ieder heeft recht op een goed leven. Als de pijn (psychisch en/of lichamelijk) te heftig wordt, dan moet iemand de kans krijgen om dit lijden te (laten) stoppen.
Eén van mijn katten had zo'n last van haar nieren dat ze alleen nog maar een lange lijdensweg tegemoet zou gaan en we waren "blij" dat wij voor haar konden kiezen om daar aan een einde aan te maken. Zij had al een lang leven achter de rug en had voordat zij bij ons kwam al veel meegemaakt, waaronder verschillende ziektes.
Zo ook onze hond. Het arme dier was aangereden en kon gewoon niet meer lopen van de pijn. Dit zou niet meer beter worden, dus hebben wij wederom de beslissing genomen.
Ik vind het heel erg dat dit niet bij mensen zou mogen.
Als er geen uitzicht op verbetering is, wie zijn wij dan om deze mensen of dieren nog langer te laten lijden.
Mijn oma wil al jaren niet meer leven, ze heeft zoveel pijn van haar reuma en ze is al zo oud (96). Maar er is geen dokter die er ook maar overpeinst.. Waarom moeten mensen zo lijden??

Ik heb de website van Jeanette en Carine bekeken en ik kreeg er gewoon kippevel van. Wat afschuwelijk dat mensen van ongeveer mijn leeftijd er zo ernstig aan toe waren dat er eigenlijk nog maar één uitweg was.
Heel veel sterkte, Jeanette en Carine en ik hoop dat er veel mensen hun verhaal bij jullie willen doen en dat jullie de verandering kunnen brengen die jullie graag willen zien.

[Jeanette]

lieve Goudsbloem

het komt maar traag op gang, onze site, toch hebben wij al het een en ander bereikt, en wij zijn van plan om dat op onze site te vermelden.
maar het is moeilijk om de doelgroep die wij in gedachten hebben te bereiken.
dus weer, het wordt afgezaagd, onze oproep , geef het door, onze site.
ik ben ook op hyves een hyve begonnen over dit onderwerp.
en ja, dieren krijgen wel euthanasie, mensen niet.
moeilijk maar ook begrijpelijk.
maar wij blijven vechten voor ons doel, om zo mensen veel leed en ellenden te besparen.
iedere dag moeten denken, wat gaat ze doen? , hoe?
bij ieder telefoontje in de stress schieten, want er kan zomaar iets gebeurd zijn.
dit moet veranderen, niet alleen voor diegene met een doodswens, maar ook voor de nabestaanden, omstanders.
wij missen onze dochter enorm, dit kan ik niet uitleggen, ik denk constant aan haar, zie haar voor mij, praat tegen haar.
maar zoals mijn kinderen zeggen : er is rust in het gezin.
dit voor het eerst in jaren.
en dat is zo dubbel.
want zij wilde al zo lang dood, dit had anders gekund.
hoop dat wij in ons streven inderdaad veel steun krijgen.

liefs jeannette

[Shadow]

Moeilijk onderwerp dit.
Ik ben toen ik 15 jaar was 1 van mijn beste vriendinnetjes kwijt geraakt door zelfdoding.
Het was in de periode rond kerst en nog steeds vraag ik me af of ik en anderen niet meer hadden kunnen doen.
Ik ben er namelijk van overtuigd dat er voor haar wel een uitweg was.
Zij heeft voor dat het lukte diverse keren aangegeven dat ze niet meer wilde leven, ook meerdere pogingen gedaan, ze heeft me toen ook verteld dat ze niet echt dood wilde maar dat het een wanhoopsdaad was.
Ik weet nog wel heel goed dat ik niet wist wat ik met die info moest, moest ik het dan aan iemand vertellen, haar verraden als ze weer eens plannen had of moest ik toch mijn mond houden en haar steunen?


Bij ondragelijk lijden ben ik voor euthanasie, het moeilijke is alleen wanneer is lijden dan ondragelijk? wie gaat dat dan bepalen? en hoe lang moet dat lijden dan al duren?
Want feit is wel dat er genoeg mensen zijn die in een hele slechte periode van hun leven dit als enige oplossing zien en die periodes kunnen in sommige gevallen lang zijn maar ook weer veranderen.
Iemand die kanker heeft en waarvan zeker is dat die binnen afzienbare tijd zal sterven dat is duidelijk, maar bij psychische ziekten is dat vaak niet zo duidelijk.

Maar toch, ik ben voor want het is heel erg denk ik als je als patient geen kansen meer hebt op verbetering, een menswaardig bestaan.
en gedwongen wordt tussen blijven leven en lijden of eenzaam sterven.
en voor de omstanders lijkt het mij vreselijk om machteloos te moeten toekijken met diezelfde wetenschap, en dan uiteindelijk niet die steun te mogen/kunnen geven in dat allerlaatste moment.

Jeanette en Carine, ik hoop dat jullie de steun zullen gaan krijgen die nodig is.
Verschrikkelijk dat jullie dit hebben moeten meemaken en ik wens jullie heel veel sterkte.