trauma huiselijk geweld

[disisme]

Ik heb een relatie achter de rug met een man die ernstig drugsverslaafd was
en daarbij ook zeer gewelddadig.
Ben jarenlang mishandeld en getiranniseerd, geestelijk en lichamelijk.
Kan wel details vertellen om het verhaal completer te maken maar dan kan
ik nog wel een uurtje doorgaan.
Ik kon niks, was niks, durfde niks, kortom 4 jaar lang ellende.
De buitenwereld dacht dat alles koek en ei was.
Want je wanhoop, angst en (misplaatste) trots zorgen er voor dat je er niet uitkomt.

Uiteindelijk is dat wel gelukt.
Hij is weg, al anderhalf jaar inmiddels.
Ik heb inmiddels een nieuwe relatie met een hele leuke lieve man die heel veel begrip heeft en me heel erg probeert te helpen.

Ben heel erg aan het worstelen nu met alles wat er is gebeurd.
Hoe heeft het zo kunnen lopen, waarom heb ik dit toegestaan etc.
Ik ben weliswaar bevrijd maar mijn zelfbeeld is totaal naar de knoppen
en heb er oa eetbuien heb ik er nog aan over gehouden.
Het lukt me nauwelijks om die onder controle te krijgen.
Soms gaat het even goed, maar dat is echt maar zelden.

Uiteindelijk ben ik ook in de schuldhulpverlening terecht gekomen.
Ben totaal berooid achter gebleven.
Maar goed, dat vind ik het minst erge, dat gaat voorbij.

Het is niet zo dat ik telkens maar terug denk aan die tijd.
Zeker niet, maar er zitten een groot aantal gedragingen en gedachten in mezelf
waar ik helemaal aan onderdoor ga.

Ben ongelovelijk en vreselijk moe, zo erg dat ik soms amper de trap op kom.
Voel me gesloopt. Kan me niet concentreren. Slaap maar een paar uur per nacht.
Voel me te dik, wat ik dan ook ben hoor. Het is alsof ik mezelf niet meer ben.
Of niet meer ben wie ik ooit dacht te zijn.
Kan niet begrijpen dat mijn huidige partner me aantrekkelijk vind.
Naakt is geen taboe maar ik zorg er voor dat hij me niet echt kan zien.
Ik begrijp het allemaal niet meer.
Het leven valt me soms zo zwaar dat ik suicidale gedachten krijg.
Maar ik weet overigens, dat ik die niet ga uitvoeren.

Heb alle redenen om heel erg gelukkig te zijn.
Mijn huis wordt weer netjes, samen met mijn nieuwe partner ben ik de "sloperijen" van
de ex weer aan het netjes maken.
Financieel helpt mijn nieuwe partner me ook waar hij kan.
Emotioneel probeert hij me op te beuren en te troosten.
Waarom lukt het me niet?
Ik glij in een soort put waar ik bang ben niet uit te kunnen komen.

[cindy]

hoi disisme

het is niet niks wat je hebt mee gemaakt en is ook zeker niet verwonderlijk dat je hier nog mee bezig bent.
je hebt jaren in die relatie gezeten waar je zo behandelt bent,en ondanks dat dit nu voorbij is,is dit echt niet zomaar verwerkt.
je zal moeten leren opnieuw vertrouwen te krijgen in de mensen,op nieuw vertrouwen in jezelf moeten zien te krijgen,en opnieuw moeten leren dat je wel degelijk iets waard bent.
ik kan je vertellen als ik je verhaal zo lees dat je dit niet alleen redt en dat het misschien wel goed voor je is als je hier hulp bij inroept.
denk hierbij aan proffesionele hulp die jou helpt om alles wat je hebt mee gemaakt een plek te proberen te geven,zodat je verder kan met je nieuwe leven,en verder kan met je eigen ik ontwikkelen.
nogmaals het is niet niks allemaal en je verdient het om weer gelukkig te worden met je nieuwe partner..

groetjes
Cindy

[disisme]

waar kan je dan terecht voor zoiets?
ik ben een intelligente vrouw, probeer alles te snappen maar het lukt me
gewoon niet.
alleen dat al is frustrerend

[jokee]

die vermoeidheidsverhaal... daar is niets vreemds aan
je hebt 4 jaar lang op je tenen gelopen, in angst, alert geweest voor het onbekende, echt alles....

je bent in een stadium gekomen van je leven dat die fysieke en geestelijke vermoeidheid de ruimte mag hebben om eruit te komen omdat het kan.

je hebt in een korte periode veel traumatische ervaringen opgedaan en trauma opgelopen. ga er goede hulp bij halen want dit kun je niet alleen en ook niet samen met je partner opvangen. het is teveel... en het is niet vreemd om hierbij hulp te vragen. helaas is het ook zo dat opgedane trauma meer tijd nodig heeft om te genezen en te herstellen dan dat het nodig is om te krijgen. accepteer dat deel als feit en gebruik de energie die je hebt in genezen. ik weet dat je hier door kunt komen. je hebt die 4 jaar tenslotte ook overleefd. dat het moeilijk is kan ik mij voorstellen maar dat het te doen is... dat weet ik ook.

soms kun je je afvragen waar je de puf vandaan moet halen om alles aan te gaan maar je hebt een overlevingsdrang die er voor zorgt dat je die energie zult vinden. uiteindelijk zul je merken dat je weer van kleine dingetjes kunt genieten. de zon op je gezicht, het fluiten van vogels, spelende kinderen.... wat het ook maar is... het komt weer terug maar 1 ding kun je niet en dat is dingen forceren. maar dat ook het genieten van dingen terug komt en het gevoel geluk ook weer in je leven zal komen... daar ben ik zeker van. maar niet door forceren... want dat kan domweg niet.... maar door jouw ervaringen uit het verleden stuk voor stuk aan te gaan en door de emoties heen te gaan zul weer op een punt komen dat dit genieten en geluk weer ruimte krijgt om te bestaan voor jou...dat het er nu voor jouw gevoel niet is is puur en alleen omdat de andere emoties die zich in jou genesteld hebben in die 4 jaar zoveel ruimte opnemen dat je de andere emoties niet echt kunt voelen...

vraag goede hulp aan, ga ervan uit dat je er de tijd voor moet nemen en accepteer dat dit nodig is want jij bent het waard om voor te knokken!

ik wens je veel wijsheid en kracht toe

[cindy]

hoi disisme

als je graag hulp wilt bij de verwerking hiervan,kan je naar je huisarts gaan.
je geeft bij hem/haar aan dat je graag hulp wilt bij het verwerken van je verleden,je zal vaak dan in richtlijnen moeten vertellen wat er is gebeurt.
je huisarts zal je dan adviseren wat voor jou de beste hulpverlening is,en je hiervoor een verwijskaart geven en tevens de adressen en telefoonnrs die je nodig hebt zodat je contact op kan nemen met de betreffende personen.

daarnaast kan je uitereraard altijd hier terecht om je verhaal te doen,even je hart te luchten,gewoon even van je afschrijven.
maar de hulp raadt ik zeker je zeker aan,je bent in een stadium op dit moment dat je klachten hebt die aanwijzen dat je dit echt nodig hebt.

groetjes
Cindy

[disisme]

huisarts..... die weet eigenlijk van niets.
op de een of andere manier laat ik dat liever zo.
er zijn maar een paar mensen die de volle omvang weten
wil gewoon niet op straat lopen met het sticker slachtoffer op mijn hoofd
schaam me denk ik teveel, ook al is dat niet terecht.

wilde eigenlijk beginnen met een soort weekplan te gaan maken om weer
wat structuur in mijn leven te krijgen.
is dat iets wat een goed idee is?
(los van de hulp die ik zal moeten gaan zoeken, ook al weet ik nog niet zo goed waar)

[jokee]

het kan eigenlijk best wel verstandig wezen dat je je huisarts inlicht over wat er allemaal is gebeurd. komt er een moment dat je bijv. medicatie nodig hebt voor iets dan kan hij/zij rekening houden met bijv. wat voor invloed deze op je humeur kan hebben o.i.d.

verders; daar heb je een huisarts voor. verder zijn er op internet veel therapieeen die aangereikt worden. lees gewoon eens de methodes na, kijk wat er goed aanvoelt voor jou en ga dan navraag doen bij bijv. je huisarts maar je kan ook gewoon een intake aanvragen. dit houdt in dat je een gewoon gesprek hebt met de therapeut(e) en kun je vragen stellen over de behandeling/begeleidingsmethodes. je kunt kijken hoe die persoon aanvoelt voor jou. gelijktijdig doen zij dat ook bij jou hoor. luister goed naar je innerlijke stem. die werkt nog steeds goed hoor! je moet gewoon echt een klik hebben want je legt je hart wel op tafel bij deze persoon en dat is niet zomaar wat.

weet je... een weekschema maken is best wel veel hoor. begin eens bij een dagschema
en wat versta jij onder een schema?

opstaan op een vast tijdstip
douchen/wassen/tandenpoetsen
aankleden
eten

voor velen is dat al heel wat... om dat op schema te krijgen vooral een vast tijdstip

om een dagschema verder door te bouwen denk ik dat je kunt denken aan het afwisselen van dingen die jou zwaarder vallen met dingen die je leuker vindt of makkelijker vindt om te doen. het kan ook goed wezen dat het beneden blijven zonder te gaan slapen al heel wat is. als je ontzettend moe bent; gun jezelf dan ook rustmomenten over de hele dag en wie weet toch nog dat slaapmoment ergens op het midden zodat je de rest van de dag beter aankunt...

maar let op; schema's zijn richtlijnen in dit geval. doe je best maar kraak jezelf niet af op momenten dat je gewoonweg minder goed in je vel zit! maak van dat punt geen misbruik maar wees gewoon eerlijk naar jezelf. de ene dag kun je meer dan de andere dag.... en soms heb je het over periodes....

weet je... ik zit mij opeens te bedenken wie jou hier misschien heel goed in kan helpen. het is een nationale stichting dat heet Stichting MEE. bel hen eens op. zij komen kosteloos bij jou langs om te kijken hoe jij het beste geholpen kunt worden op vele fronten. bij mij hebben ze veel gedaan vanwege mijn aandoening/handicap. er zijn zoveel plekken waar je advies kunt krijgen dat het soms teveel is om alleen uit te zoeken; daar zijn zij dan voor.
verders is misschien maatschappelijk werk een optie voor jou. als er mensen zijn die weten wat er bij jou in de omgeving aan aanbod is zijn zij naast je huisarts de mensen hiervoor. als deze 3 groepen jou niet kunnen helpen dan zal 1 van hen je absoluut verder kunnen begeleiden en adviseren waar je het beste terecht kunt. bedenk dat je niet de enige bent, hulp vragen is geen schande of vorm van zwakte... het toont juist kracht, moed en een wil om te leven!

als ik je nog 1 ding mag aanreiken; pak 1 ding tegelijk aan. als je van alles tegelijk gaat doen dan garandeer je jezelf ongeveer dat het zal mislukken. mijn persoonlijke ervaring is dat je klein moet beginnen, stapje voor stapje... en wees geduldig. dat kan zo moeilijk zijn! maar het is zo belangrijk want bepaalde dingen nemen nou eenmaal de tijd om te verwerken of om een plekje te krijgen of je eigen te maken. wil je het te snel doen... dan mislukt het uiteindelijk. dat is het laatste wat je wilt.

dat je sterk bent heb je al bewezen door uit die relatie te stappen. kijk niet terug met vragen van; had ik maar.... wat als.... want het is al gedaan en gebeurd. gebruik het eerder als onderdeel om te gaan verwerken en verder te komen. dat je sterk bent heb je al bewezen door je verhaal hier op te schrijven, dat je sterk bent heb je al bewezen door in te zien dat je dit niet alleen kunt doen....

[ans]

Hoi Dismisme,

ik heb je mailjes gelezen en het is niet mis wat je is aangedaan, maar eruitkomen kun je zeker. Geef niet jezelf de schuld. Hij gebruikte drugs en geweld, en je was heel erg bang van hem. Kan ik me levendig voorstellen want ik had een narcistische moeder die heel gevaarlijk en wreed was.Zie topic narcisme, Pas toen het een naam kreeg was ik bevrijd van al mijn schuldgevoelens, zo zou jij het ook moeten bekijken want je bent met de beste bedoeling die relatie begonnen. Want als je het van te voor geweten had had je het waarschijnlijk niet gedaan. Nu zit je met een negatief zelfbeeld en trauma!s, maar kun jij er iets aan doen NEE. Ben jij minderwaardig NEE. je hebt alleen een onnoemelijke knauw gekregen die de tijd nodig heeft te genezen. Ik wil je een raad geven ga aub naar je huisarts, stap over die drempel heen en vraag als het nodig is een doorverwijzing. Laat zien dat jij er ook bent en dat je wilt leven en al die shit achter je wil laten. Je bent een nieuw leven aan het opbouwen, ga ervoor en ga samen met de hulpverleners de trauma!s verwerken. Die gaan met ups en downs maar je komt er veel sterker uit. En praat over je eetbuien want het is gewoon overlopen van verdriet wat je doet. En heel begrijpelijk. Maar ga hulp vragen meidje je zult jezelf en je partner er een groot plezier mee doen. Ik ben zelf ook nog met verwerking bezig en dat doet pijn, heel veel pijn, maar als je ziet van hoever ik gekomen ben en nu kan ik zeggen, ik leef. Ik wens je heel veel kracht en sterkte, en als er iets is weet je me te vinden hè, fijne avond nog,

groetjes Ans

[disisme]

ik ga idd hulp zoeken
maar in een andere vorm als die van de huisarts
er is een boek van joanne kortink, zij heeft een aantal therapeuten opgeleid die behandeling geven mbt eetbuien en de onderliggende problemen.
gevoel, zelfbeeld etc.
ik ga dat een kans geven.
heel erg bedankt voor jullie input hoor!!!

[ans]

Hallo Disisme,

heel goed van je, ik wens je veel kracht en sterkte.


groetjes Ans