depri of wat anders???

[tassie-37]

even in het kort samengevat; ik ben in 1997 erg depressief geweest , medicijnen , therapie ,dagbehandeling en in wao gekomen . in 2001 gaan werken als schoolvervoer chauffeur . in 2006 nog maar 11 % afgekeurd , heb regelmatig last van terugvallen . nu slik ik sinds 2 jaar efexor als preventieve maatregel. het werken gaat me redelijk goed af , werk nu ongeveer 16 uur per week op de taxi . vindt het werk heel leuk en haal er veel voldoening uit . ben een perfectionist , dus wil het de kinderen vooral naar de zin maken en ze vinden het ook erg leuk bij mij in de bus . maar ik blijf moe... en vooral nu ik merk dat ik sinds 2 maanden weer een terugval heb . mijn wniterdip noem ik het maar . maar ik heb het idee dat er meer is . kan me moeilijk concentreren , vergeet dingen , heb nergens geen zin in , slaap enorm veel , veel behoefte aan zoet( en dat wil ik niet ben vorig jaar 23 kilo afgevallen) , kan de ene keer heel erg impulsief zijn en ergens anders gaan solliciteren en de andere keer volledig in een dal zitten. kan zo 2 dagen mijn huis op de kop zetten om daarna volledig in te storten..... op mijn werk zet ik een masker op , ze hoeven niet te zien hoe ik me echt voel.... mijn baan is mijn vastigheid , mijn anke waar ik me aan vast kan houden , maar tegelijk vreet het ook energie.... ik kan moeilijk met geld omgaan waardoor ik nu onder budgetbeheer val , in tijden van stress krap ik aan wondjes , ik moet dingen van mezelf doen , als ik iets in mijn gedachten heb moet het ook die dag gebeuren . ben erg kieskeurig wat betreft het huishouden en mijn man zegt regelmatig: moet je nu alweer dit of dat doen..... zaterdags is mijn poetsdag en daar haal ik ook wel voldoening uit .
ik merk dat het me nu allemaal teveel wordt , ik ben zo moe , en ik baal dat het elke keer weer terug kkomt , ik wil me eindelijk weer eens echt goed voelen , maar bestaat dat nog???? heb geen suicide gedachten..... ben bij huisarts geweest en nu moet ik op papier zetten wat er echt met me gebeurd en wat ik zelf wil.... eigenlijk wil ik het liefst dat er eens een goede diagnose gesteld wordt ,( borderline?????) zodat we gericht aan het werk kunnen hiermee, daarbij heb ik ook om een wao herkeuring gevraagd , het is nog geen 5 jaar geleden dat ik in de wao zat met dezelfde klachten , dus wil ik kijken of dit kan . het zou mij een stukje rust geven als ik niet meer uren hoef te gaan werken , want dat kan ik echt niet .... wie herkent dit en hoe gaan jullie ermee om????
groetjes lisa

[jk2009]

hoi Tassie

uit je schrijven begrijp ik dat je alleen bij je huisarts onder behandeling bent geweest
is het niet verstandig om een verwijzing te vragen naar een psycholoog ??
deze is meer gespecialissert in de psyche dan een huisarts
en misschien komt er dan wel een diagnose
wens je heel veel sterkte

gr
jk

[tassie-37]

ik ben vandaag bij huisarts geweest en die heeft een verwijzing gegeven voor psychiater waar ik toen ook ben geweest . maar daar kan ik in mei pas terecht .
hij had het ook over andere medicijnen , want efexor doet nu niet zoveel meer .
gisteren heb ik me ziek gemeld effe een paar daagjes rust , maar ook nie te lang , want ik weet dat ik onder de mensen moet blijven en regelmaat moet hebben .
van het uwv heb ik bericht en daar moet ik 16 maart al naar toe ..
groetjes tassie

[Jasmine]

Hoi Tassie37,

Ik herken wel en heel groot gedeeldte van jouw verhaal, ik kroop weg achter het kasten leeg halen en weer netjes inruimen, ik dacht dat ik gek werd. Maar achter dar ruimen en ik denk bij jou achter het poetsen zit een heel ander probleem tenminste bij mij wel. Iedereen moest mij huis mooi en netjes vinden want ik moest er bij horen. Ik leed aan een super groot negatief zelfbeeld en ook geen zelfvertrouwen met alle gevolgen van dien. Ik werd volgestopt met medicijnen en daar ging ik weer in de hoop beter te worden. Nee dus. Jaren en jaren ben ik zo doorgekropen totdat ik een paar jaar geleden bij een psychiater kwam die me op een en hetzelfde middel zette en vroeg naar mijn jeugd. Nou toe toen ging er echt een beerput open. Ik heb gehuild, gehuild en ook afgebouwd van medicijnen, ik slik nog een derde van vroeger. Ook heeft hij me doorverwezen naar gedragstherapie waar ik leer voor mezelf op te komen en nee te zeggen en voor mijn mening op te komen. Best moeilijk allemaal maar ik voel dat ik erdoor ko. Nu ben ik door hem ook nog door verwezen naar een hypnotherapeut en we gaan echt tot op de bodem. Ik ben er ook achter gekomen dat ik een ongewenst kind was. Maar ik ben er wel en moet door en het gaat me beter als in de tijd dat ik veel medicijnen slikte. Ik heb een topic staan onder narcisme, misschien zitten daar raakvlakken voor jou bij. Ik zit gewoon in een verwerkingsproces en dat gaat met ups en downs maar ik leer er steeds beter mee omgaan. Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen, je mag me altijd mailen hoor hier of in een pb. Ik wens je veel kracht en sterkte en ook jij zult met goede begeleiding uit jouw circel komen,

heel veel succes en lieve groetjes Ans

[tassie-37]

er is veel gebeurd afgelopen week . ik ben eerst een weekje ziek thuis geweest , ik trok het effe niet meer . ik heb bijna alleen maar geslapen , nergens geen zin in en doodmoe .
ik kan dus in mei pas naar de psychiater , duurt wel lang , maar ik ga denk ik aankomende week toch maar even naar huisarts om te vragen of het verstandig is om de efexor op te hogen.... ik trek dit zo niet lang..... ik wil me weer goed voelen , accepteren dat ik dit heb , maar dat valt niet mee .
ik ben afgelopen dinsdag op eigen verzoek bij het uwv geweest voor herkeuring . ik heb 4 jaar terug een herbeoordeling gehad en was toen nog maar voor 11 % afgekeurd dus kreeg ik geen wao meer . maar nu gaat het weer slechter en ik vond dat ik eigenlijk wel wao moet hebben , dus heb ik een formulier ingevuld om een herboordeling voor wao te krijgen ivm wet amber ( oude wao regeling) ik had dezelfde arts als 4 jaar terug . hij was heel rustig en ik heb wel 1 1/2 uur met hem zitten praten . ik had een papier meegenomen waar ik het hele verhaal op had geschreven . hij zag ook wel dat het nu minder goed gaat....hij gaf ook duidelijk aan dat het om een persoonlijkheidsstoornis gaat met borderline - bipolaire en afhankelijke trekken.... uiteindelijk heeft hij mij een urenbeperking gegeven van maximaal 20 uur in de week met functionele beperkingewn. nu gaat dit naar de arbeidsdeskundige en die beoordeelt dan hoeveel wao percentage dat daar uitkomt . in oktober zou ik dan weer moeten komen voor een herbo om te kijken hoe het dan gaat. ik hoop dat dit mij ook een beetje rust geeft...... voor mij is het een erkenning dat ik me niet aanstel , dat er echt iets is.....
ik moet vanmiddag nog eventjes werken en dan heb ik weekend , eindelijk , ik ga nu eerst even slapen , ben doodmoe.....en dan een afspraak maken bij huisarts ......

[Jasmine]

Heel goed van je dat je naar het UWV gegaan bent en daar dezelfde arts tegenkwam. Het is niet prettig om te horen wat er aan de hand is, maar van de andere kant ook een enorme opluchtig dat je inderdaad iets hebt. Toen ik wist wat voor type mijn moeder was en ik geen ondeugdelijk schepsel viel er ook een enorme last van me af. En als je de juiste begeleiding en medicijnen krijgt kom je echt een heel eind. Ik wens je heel veel kracht en sterkte en blijf vooruit kijken,

groetjes Ans

[tassie-37]

over 2 dagen moet ik dan eindelijk naar de psychiater . het heeft wel lang geduurd die 8 weken maar ja........ ik ben best wel nerveus , weet niet wat me te gebeuren staat....
ben veel aan het malen in mijn hoofd . ik weet dat ik de dingen meer los moet laten , maar dit valt niet mee . er zit al wel wat verbetering in , maar ik voel me nog lang niet goed en of dit ook ooit zo zal zijn weet ik niet , maar als het maar beter gaat en ik weer beter kan functioneren . nu leef ik om te werken en te slapen en kom ik verder bijna nergens aan toe . soms dan heb ik een hyper zo noem ik het en zet ik alles op zijn kop en moet ook alles die dag af , dan ga ik sávonds gewoon door en gun ik mezelf nog geen tijd voor koffie........met als gevolg dat ik later instort en een paar dagen echt niks meer kan .
op mijn werk heb ik wel kort verteld wat er aan de hand is en ze begrijpen me enigzins . nu vragen ze soms hoe het met me gaat en dat is wel prettig dat ze toch iets weten....
wel heb ik bericht van het uwv dat mijn wao op 45 tot 55 % komt te staan , dit geeft financieel een beetje rust . de arbeidsdeskundige zij ook dat ik officieel in oktober weer voor herkeuring moet , maar dat dat net zo goed volgend jaar pas kan worden , want waoérs hebben geen prioriteit . die mensen zitten al vaak zo lang in het medisch circuit dat ze de mensen die nu in de wia komen balngrijker vinden .