PDA

Volledige versie bekijken : Ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en ocd



ops-ocd
8 augustus 2011, 18:42
Hallo allemaal,

Ik ben 'ops-ocd' en ik ben 23 jaar. Sinds vorige week ben ik er achter gekomen via de psycholoog dat ik een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis heb en daarbij een obsessieve compulsieve persoonlijkheid. Niet echt een handige combinatie.

Ik zou graag in contact willen komen met mensen die dit ook hebben. De psycholoog heeft voorgesteld dat ik een individuele behandeling kan beginnen of een groepsbehandeling en ik denk dat het beste is dat ik hier een combinatie van ga doen?

Wat erbij komt is dat ik door deze twee stoornissen afgelopen januari overspannen thuis ben komen te zitten van mijn hbo opleiding. Volgende maand ga ik weer beginnen met een nieuwe stage. Probleem is alleen dat ik niet bij mezelf herken wanneer ik over mijn grenzen heen ga. Iemand hier tips voor?

Groetjes!

Stuiterbal
9 augustus 2011, 11:04
Hoi ops-ocd,

Welkom op dit forum. Ik hoop dat je hierdoor wat contacten zult opdoen die je wellicht kunnen helpen.

ikzelf loop ook regelmatig tegen uitvallen aan en zie dit van tevoren ook niet aankomen.
ik heb met mijn partner de afspraak en op mijn werk dat zij op de signalen letten en mij dan aangeven dat ik te ver ga.

wellicht dat jij ook iemand in je omgeving op de hoogte kan stellen van de signalen zodat ze je kunnen waarschuwen.

ik heb hier zelfs een contract voor ondertekend omdat ik in mijn hypomane fase niet wil luisteren naar anderen en door ga tot ik er bij neerval en het dus te laat is.

daarom is het erg belangrijk dat je de mensen om je heen(hoe moeilijk dat voor jou wellicht ook moet zijn) op de hoogte steld zodat je een prettiger leven krijgt met minder uitval.

Sterkte ermee.

Groenevlinder
19 oktober 2011, 13:51
Hallo:smile:

Bij mij is vorige week de de OPS diagnose gesteld.
Ik had verwacht opgelucht te zijn, maar op een of andere manier is dat niet het geval.
Mij is geadviseerd om deeltijd therapie te gaan volgen, 3 dagen in de week in een groep.
Ik wil heel graag therapie om verder te kunnen met mijn leven, maar ik vind dit wel erg veel,...
Dat wil zeggen dat ik me dus het komende jaar gedeeltelijk of helemaal ziek moet melden en daar heb ik heel erg moeite mee.

Daarnaast kom ik daarvan nooit rond, omdat dat geen vol salaris is, dus zal dat financieel gezien niet echt handig zijn.
Ik sta er financieel al niet echt goed voor (wat me ook heel erg belemmerd)
Daarnaast voel ik me al heel slecht over mezelf en op een of andere manier krijg ik hiervan JUIST een nog slechter gevoel over.
Ik wil JUIST meedraaien met de maatschappij en dingen doen om trots op mezelf te zijn.
Hoe moeilijk is dat ook vind... Want het is gewoon elke dag een strijd.

Morgen moet ik terug naar mijn psycholoog om alles concreet te maken en ik wil voorstellen om zeker therapie te gaan volgen, want ik wil hier echt een manier voor vinden om mee om te gaan, maar dan wel in de avond uren. Bijvoorbeeld 1 avond in de week.
Dan kan ik gewoon blijven werken, want uit werk haal ik toch wel een bepaald gevoel, ook al vind ik het vaak heel erg zwaar om te werken...

Dat de diagnose nu gesteld is betekend wel dat de therapie doelgericht zal zijn.
Dat mag ook wel na al de therapie?n die ik inmiddels heb gevolgd:wink: Dus dat is zeker positief!
Ik hoop gewoon dat ik mijn leven een keer kan leiden zoals ik het ECHT wil.
Ik wil zoveel, heb zoveel plannen, maar er komt gewoon nooit iets van terecht door mijn klachten.

Het is echt een rode draad in mijn leven en ik heb al wat kansen verspild, puur omdat ik niet in mezelf geloof en altijd met dat minderwaardige gevoel rondloop. Op werkgebied, maar ook op relationeel gebied weet ik dat ik op deze manier geen relatie aan zou kunnen/zou willen.
Altijd alles maar op een afstand houden of de verkeerde keuzes maken omdat ik me niet goed over mezelf voel.
Ik ben nu 30 en heb nu echt een punt bereikt dat ik er zo klaar mee ben!!!

Ik weet dat ik moet blijven geloven dat het goedkomt, maar het is best zwaar omdat ik nu al zeker 8 jaar met deze klachten rondloop en vaak depressief ben geweest door dit alles.
Maar ik ga ervoor, er moet gewoon een weg zijn!!

Liefs, Groene vlinder.

Groenevlinder
19 oktober 2011, 19:56
Nog even een aanvulling... vkrol
Op dit moment ben ik ook druk bezig om weer uit een isolement te komen.
Is dat herkenbaar...?

Ik heb nu geen werk (wel aan het solliciteren, vooral op Internet) en ben het liefst de hele dag thuis... Maar aan de andere kant ben ik dan ook weer onrustig omdat ik VIND dat ik wel iets MOET ondernemen. Soort gevecht met mezelf de hele dag.
Dan vind ik mezelf weer saai, want ik onderneem niks enz.
Ik heb nu 2 dingetjes gepland voor mezelf dit weekend met vrienden om hier weer stap voor stap uit te komen.

Ik sport wel heel veel, bijna elke avond, daar ben ik dan wel trots op.
Ik weet ook dat ik helemaal in een depressie wegzak als ik die beweging niet heb.
Maar overdag onderneem ik op het moment vrij weinig.
Zelfs boodschappen doen is eigenlijk al teveel.
Het duurt al een eeuwigheid voordat ik bedacht heb wat ik aandoe...
Ik sta wel 100x voor de spiegel mezelf weer te lelijk en te dik te vinden.
(wat volgens mijn omgeving finaal tussen mijn oren zit, want ik hoor heel vaak dat ze me zo mooi vinden...:confused:)
Ja het zijn ook maar boodschappen denk ik dan weer en dan word ik weer boos op mezelf:mad:

Ik heb ook nooit de rust om eens rustig rond te kijken in de supermarkt en te kijken wat ik allemaal moet hebben, ik wil dan zsm weg.
Met als gevolg dat ik de helft dan niet heb!!

Het is zo dubbel allemaal, want ik WIL het allemaal wel.
Ik heb mezelf ook voorgenomen om ook echt weer dingen te gaan doen die ik leuk vind,
bijvoorbeeld concerten, uitgaan, festivals.
Ik baal er zo van dat ik zo ben, ik wil echt veranderen en weer LEVEN!!!

hanske
19 oktober 2011, 22:36
je bent goed bezig groenevlinder.
vooral wat ondernemen,want thuis zitten en je eigen zielig vinden
is het slechtste wat je kunt doen.
ik heb ook in de deeltijd behandeling gezeten.
is zeer pittig maar het heeft bij mij de deuren geopend
is nu een jaar geleden en heb nu nog wel eens momenten.
bv.niks wat ik doe is goed wat ben ik toch een niks enz enz enz.
ik ga dan wat wandellen of aan mijn auto knutsellen
afleiding zoeken en wat ondernemen
dat helpt.
het is een groot gevecht maar ik raad je de deeltijd echt aan
groetjes en sterkte
hans

Groenevlinder
20 oktober 2011, 15:02
Bedankt voor je reactie Hans!

Het is weer zover, heb net iets afgezegd omdat ik me weer zo lelijk en dik voel en gewoon vastgeklampt zit aan mijn huis...
Ik ben hier zo klaar mee!! Het lijkt ook wel of het in de ochtend op het ergst is..
Heb echt dagen dat ik me zo rot voel en het idee dat ik niet wakker ben,
dan heb ik pas rond 16.00uur 's middags het gevoel me wat beter te voelen :-S
Ik kan niet eens uitleggen hoe gefrustreerd ik op het moment ben.....

Ik sta echt uren voor mijn kast, vind niks leuk staan, voel me opgeblazen en opgefokt/boos/ge?rriteerd.
Niks zit lekker, met als gevolg dat ik weer in janken uitbarst en boos op mezelf wordt.
Ik bedoel KOMOP ZEG! Waarom heb ik dit.

Dit is zo frustrerend, ik trek het echt niet meer momenteel...
Ik moet ook nog boodschappen doen en ik weet gewoon niet meer hoe ik dat moet gaan doen.
En dit is dus zo'n moment dat ik altijd online ga shoppen... Wat ik dus niet moet doen, want financieel sta ik er nou niet bepaald goed voor.
Het is een cirkel...

hanske
20 oktober 2011, 18:12
juist en probeer eens 1 keer per dag uit die cirkel te stappen,
je merkt dan al dat het stukke beter gaat.
knokke,knokke knokke
dat is wat je moet.
dit is makkelijk gezegt natuurlijk,ik weet het
kom op je kunt het

Grunny
22 oktober 2011, 03:40
Goed bezig Groenevlinder maar ik richt me op TS, je hebt zijn topic nogal gekaapt. Niet echt netjes. Maar ok, problemen met grenzen hoort ook wel bij ocd.

Ik ken je problemen helaas maar al te goed. Ook bij is een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis vastgesteld en hoewel officieel geen OCD ben ik er vrij zeker van dat ik het wel heb. Was me toen niet bewust ervan en het is ook niet echt naar voren gekomen in de sessies. Tevens Borderline trekken, ADD en goh, depressiviteit.

Ik ben door mijn vader nogal emotioneel verwaarloosd en naar het schijnt een belangrijke oorzaak van OCD en ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Wat grenzen betreft is het mij ook vaak een raadsel, mede oorzaak denk ik van mijn isolatie. Mensen zijn een raadsel soms en grenzen soms onverwacht gebroken. Ik ben wel bot genoemd, een hork en dat doet pijn want zo wil ik niet zijn. Zo voel ik me ook niet en daarom ben ik erg teruggetrokken waar ik anderen en mezelf geen pijn kan doen. Maar daarmee doe je jezelf alleen maar meer pijn.

Obsessief denken is mijn grootste probleem. Altijd maar obsessief denken en denken over het hoe en waarom met de gedachte een antwoord te krijgen en daarmee een oplossing. Maar dat is het vuile, die oplossing komt nooit! Het denkproces is het probleem per definitie, een oplossing is volledig non-relevant daarin. Dat constante probleem gerichte denken is de oorzaak van de problemen, een circel waaruit nooit te ontsnappen is. Bij bewustwording ervan is er een kans, maar het is nog steeds retemoeilijk.

Het is me even gelukt en het was geweldig. Een oom van me die aan kanker is overleden had me heel erg ge?nspireerd met relativering dat ik weer hoop te vinden. Het gaf me de energie even te ontsnappen aan de gevangenis die ik zelf gebouwd had en het was ongelooflijk. Alle problemen, alle angsten en leegten waren even weg. Ik was sociaal zo sterk, ongeremd, spontaan en mijn energie lag torenhoog. Ik dacht in mogelijkheden, niet in moeilijkheden. Wauw, ik kreeg gewoon een kick van mezelf. Je bent zo gehandicapt als je jezelf maakt.

De reden was dat ik even niet in het verleden leefde. Het verleden was irrelevant en daarmee mijn problemen ook. Ik was even helemaal mezelf. Althans, wie ik zou moeten zijn als mijn levenspad perfect was verlopen. De inspiratie gaf me dat zetje. Nog nooit had ik dat gevoeld, maar het is een machtig middel. het grote probleem van dit soort aandoeningen is dat mensen zich gaan slachtofferen, de schuld buiten zichzelf leggen. Mijn vader dit, mijn moeder dat, die leraar zus en zo. Schuld buiten jezelf leggen betekent controle buiten jezelf leggen en daarmee een situatie cree?rend waarin je een leven lang kan blijven zitten.

Hoe je het ook wendt of keert TS, het is een probleem dat uiteindelijk je jezelf hebt aangedaan. Jij hebt die gevangenis gemaakt. Niet je vader, niet je moeder, niet wie dan ook! Waarschijnlijk voel je je nu aangevallen en onrecht aangedaan. DAT is het probleem, het slachtoffer dat auw heeft. De omstandigheden waren kudt maar uiteindelijk is het je
eigen geest geweest die het veiligheidssysteem heeft gebouwd. Maar jah, zet het maar eens uit. Het slachtoffer is de systeembeheerder en die jankerd is doodsbang. Denkt dat alles ophoudt als het systeem uitgaat! Helaas wordt in het psychiatrische milieu daar erg weinig aandacht aan gegeven. Meestal wordt alleen het slachtoffer in de mens blij gemaakt. De psychiatrie drijft ook op problemen tenslotte, gezonde mensen levert niets op. Iets wat ik al langer weet en even kon toepassen in mijn verlichting was de wetenschap dat de enige die je kan veranderen jezelf bent. Niemand anders.

Eigen verantwoordelijkheid voor je leven. Ok, mijn vader heeft me verwaarloost. Ik kan daar niets aan veranderen (hij is trouwens dood wat het ook niet makkelijker maakte). Het heft in eigen handen nemen, niet langer wentelen in zinloze gevoelens. Het is moeilijk, maar mogelijk. Ik heb het bereikt voor even, dus ik zou het weer opnieuw moeten kunnen. Wat Groenevlinder zegt bijvoorbeeld is typerend. Het slachtoffer in hem druipt ervan af. Weet donders goed dat het een cirkel is maar ontsnapt er maar niet aan. Zal ook niet gebeuren als hij (of zij) niet kiest. Het is ook moeilijk, alsof je twee personen bent die volledig gebonden zijn. Ik geloof dat niet meer zo, het zijn twee entiteiten die los van elkaar staan. Bij gezonde mensen zijn ze gebonden. Ik geloof dat je kan kiezen en het slachtoffer tzt kan leren dat de wereld niet zo eng is. Maar als je al zolang met jezelf in gevecht bent is de puf er gewoon uit. Stoppen met vechten dus om te beginnen. Genezing is mogelijk, dat weet ik zeker. Ik heb het tenslotte even mogen voelen.

Wat betreft je idee om een combinatie te doen lijkt me enige juiste. Ik persoonlijk doe niet meer aan psychologen, maar in combinatie wellicht wel zinvol. Het is zinloos om eerst een individueel traject te doen, het werkt alleen als je het snel kan toepassen op waar je het voor doet, de mensheid. Onze problematiek is gericht op handhaving ervan en eerst individueel doen en daarna groep is zinloos. Kun je net zo goed alleen groep doen. De enige manier om beter te worden is de confrontatie, ik denk dat we dat allemaal wel weten stiekem. Ga niet je hele hoop en macht aan de psycholoog geven, dat is ook maar een mens die in essentie niets van je snapt al kan hij het zo mooi beschrijven. Blijf altijd ook bij jezelf en blijf kritisch. Niet alles klakkeloos overnemen wat hij zegt maar blijf kritisch.

Als laatste een boektip: "Eckhart Tolle, de kracht van het nu" Serieus, als je nog maar ??n boek in je leven wilt lezen laat het deze zijn. Zeker wij, maar eigenlijk de meeste mensen leven in het verleden waar alle shit ligt. Het verleden dat zich alleen maar richt op de toekomst en mogelijke gevaren en problemen en alles stagneert. Dat is een vitaal stukje in mijn tijdelijke verlichting geweest. Het nu is waar het gebeurd, nergens anders. Leer dat en je hebt al een reuzestap gemaakt. Ik denk, dus ik ben. E?n van de meest beroemde en gewaardeerde uitspraken. Het is een walgelijke uitspraak en het symbool voor de grootste ziekte van deze tijd. Het woord 'onderbewust' is er een voortvloeisel van. De mens zou het denken moeten beheersen, maar het denken beheerst ons en de mens vind het normaal, ziet het als de essentie van het mens zijn terwijl het dat alleen maar gruwelijk beperkt. Denken is nuttig en noodzakelijk maar dient een te gebruiken stuk gereedschap te zijn om weg te kunnen leggen als je klaar bent. Ik probeer ook in gedachten te houden dat ik niet moet vechten tegen mezelf, dat verlies ik altijd. Geweldig boek, maar moet het zelf ook weer oppakken.

Oef damn, veel te laat. Bedtijd. Het is nogal een epistel geworden. Daar gaat weer mijn voornemen op tijd naar bed te gaan lol Hopelijk heb je er wat aan.

Groenevlinder
22 oktober 2011, 09:28
Nou wat belachelijk dit zeg... Topic gekaapt? Ik vertel alleen mijn verhaal als reactie op topic starter, dit was echt totaal niet mijn bedoeling. Weet je wat pas niet netjes is, oordelen over iemand en dat wijten aan iemand zij psychische gesteldheid... En ook nog eens iets wat ik niet heb... Dat is pas niet netjes!!

Grunny
22 oktober 2011, 17:18
Groenevlinder,

Wat ik zie is een TS die een verhaal en vraag heeft en na het eerste antwoord kom jij met je persoonlijke verhaal die op geen wijze een reactie is. Heb je hem van advies voorzien? Nee. Heb je hem op welke wijze dan ook betrokken in je verhaal? Nee. Je verhaal hoort thuis in een eigen topic. TS komt net binnen op dit forum en met zijn eerste post wordt er waarschijnlijk meteen een idee bevestigd bij hem. Hij doet er niet toe, anderen zijn interessanter, ik ben de moeite niet om op te reageren en meer van dat soort onzin. Tenslotte zijn alle verdere reacties na jouw verhaal op jou gericht en niet op TS. Ik hoop dat hij nog terugkomt en niet voorgoed weggejaagd is.


Ik veroordeel je verder niet, je hoeft je niet aangevallen te voelen. Met OPS komt een stukje grensherkenning in het geding, omdat je tenslotte weinig met anderen te maken krijgt. Dat kan ik wel degelijk wijten aan OPS en jezelf. Ik weet dat je er geen kwaad mee bedoeld. Dat weet ik maar al te goed. Maar je hebt zijn topic gekaapt desalniettemin. Moet ik mijn mond houden dan? Je wilt beter worden, dan zul je ook dingen moeten aanhoren wat je niet zint. Dat probeer ik ook duidelijk te maken met mijn vorige verhaal. Dat mensen zich niet moeten distanti?ren met de aandoening als iets buiten hun macht. Met die instelling komen mensen nooit van hun problemen af.

Ik weet hoe je je voelt, dat constante gevecht en gevoel van machteloosheid alsof je tegen een andere persoonlijkheid vecht. Ik lees je verhaal en met een paar detailwijzigingen ben ik het gewoon! Een verschil bv is dat ik al minstens 16 jaar die cirkel ken. Je vecht uiteindelijk tegen jezelf en dat verlies je altijd. Dat is wat mij betreft de cirkel. Je weet dat, maar vervolgens doe je precies datgene waar je nog een rondje mee maakt, vechten. Als iets niet werkt moet je het anders aanpakken. Daarom wil ik geen slachtoffer mee zijn. En daarom ga ik jou ook niet als ??n behandelen. Het voelt misschien prettig en vertrouwd maar je schiet er geen donder mee op. Ik denk dat je de logica daar wel van kan inzien, want je bent duidelijk slim genoeg.

Ik wil niet belerend of arrogant overkomen, ik ben in essentie niet veel verder dan jij. Maar ik plaats de verantwoordelijkheid van mijn leven waar het hoort; mezelf. Vanuit die hoedanigheid wil ik niet als slachtoffer praten. Kan misschien verward worden met belerend en arrogant, maar doe het puur voor mezelf. Vanuit die positie kan ik vooruit, anders zal ik tot mijn dood in de cirkel blijven die ook jij maar al te goed kent. Om die reden ga ik zeker niet anderen met dergelijke problemen steunen in hun slachtofferschap.
Maar ik zal het zeker ook niet bagatelliseren. Hoewel ik wel waarschijnlijk dat idee nu gewekt heb, ook niet de bedoeling. My bad.

Ik voel wel een sterke behoefte mijn ervaring te delen met anderen, zodat die wellicht wat mee kunnen pakken zodat ze het niet allemaal alleen hoeven uitvinden en wat sneller vooruit kunnen. Dus als ik er zo over nadenk is er wel belerends in wat ik zeg. Nou jah, op dit forum moet dat kunnen. Als je niet wil dat ik dat doe tegen jou moet je het maar zeggen maar ik hoop dat je snapt wat ik bedoel. Ook als je andere kritiek hebt hoor ik dat graag, heel graag zelfs. In welke vorm dan ook.


Een hand op de schouder en een compliment als het gepast is, maar dat moet niet te ver gaan. Misschien ben je mijn soort commentaar niet gewend maar ik denk dat je daar meer aan hebt dan commentaar waardoor je je prettig voelt. Als je je te prettig voelt is er iets niet goed, pas als je je ongemakkelijk voelt gebeurt er iets. Ik wil je vragen aub alles tot je door te laten dringen en niet af te stoten alleen maar omdat je je aangevallen voelt. Dat heb ook ik erg moeten leren, maar ik heb er veel aan. Ik heb mede daardoor alle puzzelstukjes om te groeien, maar mis de energie nog ze echt samen te lijmen.

Ik hoop niet dat je meteen een beeld van me hebt gevormd en een hekel nu aan me hebt, ik bedoel het echt goed. Ik ben nog niet zo ver dat het me niet boeit als mensen een hekel aan me hebben, die staat moet ik nog bereiken.

Groenevlinder
22 oktober 2011, 17:43
Bij deze mijn excuses naar de topic starter, het is zeker niet mijn bedoeling geweest om het onderwerp over te nemen.
Ik herkende gewoon veel en wilde mijn verhaal kwijt. Mijn oprechte excuses...

Op jou ga ik verder niet in Grunny, wij zitten gewoon totaal niet op ??n lijn.
Een hekel heb ik niet snel aan iemand dus daar hoef je je verder niet druk om te maken.


juist en probeer eens 1 keer per dag uit die cirkel te stappen,
je merkt dan al dat het stukke beter gaat.
knokke,knokke knokke
dat is wat je moet.
dit is makkelijk gezegt natuurlijk,ik weet het
kom op je kunt het

Dankjewel Hanske, echt lief!!
Ben gisteren en vandaag dingen gaan ondernemen en ben best wel trots op mezelf.

Ik hoop het vast te kunnen houdenvklach

Grunny
22 oktober 2011, 18:02
Jammer dat je er niet op in wilt gaan. Daar leer ik niets van. Als je hier alleen maar bent om te horen wat je wil horen en dissocieert van de rest wens ik veel succes met alles, maar ik vrees anders. Jij wil niet veranderen. Ik denk trouwens dat we best op ??n lijn zitten, maar ik heb nog een andere uitgegooid omdat ik de eerste toch nooit iets zal vangen. Als iemand die al 16 jaar meemaakt wat jij meemaakt en erger zou je denken dat ik het ??n en ander te melden heb. Zo niet, kun je tenminste erop in gaan, daar leer ik van want ik heb genoeg fouten. Ik hoop dat de algemene openheid op deze site wat breder is en niet elkaar alleen maar naar de mond praten, anders heb ik hier sowieso niets te halen. Succes Groenevlinder, ik hoop dat ik het mis heb.

Maar ik wil wel graag weten hoe er over mijn comments gedacht wordt en daarmee over mij dus vraag ik het de anderen. Praat ik poep? Ga ik te ver? Kom ik arrogant over? Te zwart/wit? Dat laatste zal wel, maar ik weet niet hoe zwaar ik de plank daarmee mis sla. Mijn overkomen is nog een erg heikel punt voor me waar ik inzicht in nodig heb. Praat aub precies hoe het ervaren wordt zonder terughoudendheid. Positief of negatief.

Hmm kan nog geen berichten versturen... Heb nog eens nagedacht dus dan maar publiekelijk... Voor Groenevlinder.

Als ik je gekwetst heb, spijt me dat erg. Grenzen zijn niet mijn sterke punt. Het zal niet de eerste keer zijn en dat het weer gebeurd vind ik erg omdat het een erg gevoelig punt bij me is. Een obstakel van me dat mijn fout is maar anderen raakt. Dat ik bot en lomp overkom is wat ik absoluut niet wil. Mensen zeggen dat niet snel tegen me, ook misschien omdat ik nogal fors uitgevallen ben. Op emotioneel nivo ben ik vaak als een kind. Ik ben erg lang alleen geweest, daarom kan ik slecht anders dan van mezelf uitgaan en daarmee snij ik anderen soms in de vingers. Mijn zwart/wit denken maakt het nog eens erger en dat ik meteen als nieuweling hier dat doe maakt mijn imago er niet beter op. Hoewel ik het slachtoffer idee van me geloof, doe ik dat teveel uit een persoonlijk perspectief waar ik jou (en anderen) onrecht mee aandoe. Ik heb nogal eens de neiging vanuit mijn solitaire positie te snel en te hard zaken als de 'waarheid' te bestempelen terwijl de waarheid per definitie erg subjectief is. Mijn oprechte excuses daarvoor.