In de war en nerveus

[ADDmama]

Ik heb voor dat ik moeder werd talloze suicidale gedachtes gehad en een aantal mislukte pogingen gedaan en verder mezelf vaak gesneden of pijn gedaan (in de vorm van haren uittrekken of knijpen) op momenten dat ik het echt niet meer zag zitten qua m'n leven.

Nu zie ik mijn leven wél héél erg zitten en ben verder niet depressief want ik zie de toekomst goed in maar ik ben de laatste dagen weer zo verschrikkelijk in de war en nerveus.... ik kan dit gevoel niet velen, ik word er gek van en kan geen normale moeder voor mijn kind zijn, die gedachtes blijven hangen, schuldgevoel wordt groter en naarmate de dag vordert word ik steeds nerveuzer en rustelozer en nu net heb ik voor het eerst weer gedacht aan mezelf pijn doen, ik doe het niet maar de gedachte zit er wel, ik word gewoon zo gefrustreerd van dit gevoel en het gevoel dat niemand me serieus neemt.....

M'n man net over de telefoon: "get yourself together!" zegt ie, ja dat viel echt goed, niet dus!!!

[Prinses]

Was dat maar waar dat het zo gemakkelijk gaat, "get yourself together!"
Jammergenoeg werkt dat niet zo!.
Mijn advies: niet te lang wachten, maar naar de huisarts gaan en hem/haar dit voorleggen.
Des te eerder je dit probleem tackelt, des te eerder krijg je weer rust in je hoofd, maar dit lukt je niet in je eentje.
Heel veel kracht, sterkte en wijsheid gewenst!

[ADDmama]

Nee maar men verwacht wel va me dat ik het zelf kan....

Dank je wel lieverd, voor je steun en voor je wijze woorden

[Veramon]

Ach meid toch, wat rot dat jij je nu zo voelt...

Ja, het helpt niet echt als je man zegt: get yourself together..
Hij is misschien wel zo geschrokken, dat hij niet wist wat hij moet zeggen..

Als jij wist hoe dat moet, had je dat natuurlijk allang zelf gedaan!

Ik denk ook dat het heel belangrijk is dat jij je zorgen en gevoelens nu voorlegt aan je huisarts of psycholoog!
Juist nu, nu je deze gevoelens krijgt terwijl je leven zo fijn is: leren om te gaan met geluk en liefde kan ook moeilijk zijn hoor!
Jezelf dat gunnen bijvoorbeeld..

Hoezo verwacht men dat jij het nu zelf doet? Wie dan?
Misschien vind jijzelf dat dat zou moeten, maar ík niet hoor: er zijn nou eenmaal dingen waar wij mensen hulp van anderen voor nodig hebben..

Lieve ADDmama, heel veel sterkte gewenst en ik hoop dat je een iemand vindt die naar je kan luisteren en met je meedenken!

Groeten van Veramon

[ADDmama]

Lieve Veramon, dank je wel voor je steunende woorden, die doen me echt goed, je hebt gelijk, dat weet ik zeker maar ik denk dat het voor mij nog iets te vroeg is om ermee om te leren gaan, eerst hulp in de vorm van mentalcoach of psychiater en dan kan ik deze adviezen op gaan volgen, nu ben ik nog te erg in de war om er iets positiefs uit te halen terwijl ik weet dat er genoeg positiefs uit ADD te halen valt.

Nogmaals dank voor je lieve woorden.

[Jasmine]

Hoi ADDMama

Ik heb je mailtjes gelezen en ik kom wek herkenningpunntn tegen. Jij met snijden en ik had! met brand. Ik begreep ook dat ja naar een psycholoog gaat of al bentvolhouden hoor
tenminste als het klikt. Wat ik altijd zo vreemd vond dat er altijd gezegd werd het heeft met je jeugd te makenIk was gelukkig getrouwd enhad 2 lieve kindjes vann 3jr en 1 van 4mnd. f er !n knop omgezet werd. ik heb jaren en jaren gezocht en nimmand begreephet. Nu heb ik eindelijk de goede gevonden nu ik bijna in eenbejaardenhuis zit [geintje]Maar dat de problemen pas goed doorkomenis op het moment dat je zegt: het gaat lekker, net of jehoofd dan zegd: nu ik. Ik hoop voor je dat je behandelingen goed voor je zijn en dat je je steeds beter gaat voelen. Want je kinderen zijn jong maar ze nemen wel sporen mee . Laat hun geen tol betalen voor iets waar jijzelf niets aan kunt doen. ADDMama ik wens je veel kracht, moed en wijsheid, sterkte,

groetjes Ans

[ADDmama]

Lief Ans, ik werd er helemaal warm van, dank je wel.

Ik heb op 2 december een intake gesprek met de beste psychiater in Luxemburg, die gaat kijken welke hulp ik nodig heb en welke begeleiding het beste bij mij past, ik ben dus erg benieuwd.

Ja die klik ken ik, ik heb vanaf m'n 12e 6 psychologen gehad en psychiaters en met alleen de laatste psychiater klikte het verder was er nooit een klik en das een van de belangrijkste dingen van therapie...

Liefs, Mandy

[Deb]

Hoi add mam.ik herken heel veel van jou in mijzelf.ik ben een alleenstaande adhd mam met twee pubermeisjes en op momenten dat er erg veel stress of tegenwerking of veroordeling van de buitenwereld binnenkomt bij mij knip ik dwangmatig mijn haar eraf(ik loop dus heel vaak met nephaar rond)ik heb gemerkt dat dat iets is wat zichzelf niet oplost(doe dit al vanaf mijn 15e jaar en ben nu 43...daar is absoluut therapie en begleiding voor nodig en dan nog.maar ik heb om mezelf te beschermen alle negatieve contacten en invloeden buitengesloten.....dat maakt het leven zeker niet gemakkelijker want er is niemand meer over ,behalve wij drie....heel eenzaam dus ,,maar er is wel iets meer rust in mijn hoofd en dat maakt dat ik minder vaak de neiging heb om te knippen ,,,,,geen echt leuk advies mar toch hoop ik dat je er iets aan hebt,,,,,,,en misschien is het goed voor je man om te weten dat zijn antwoord het allen maar erger maakt .veel sterkte. adhd mam.

[Jasmine]

Hoi ADDMama.

het is heel erg als je denkt het gaat goed en je komt er dan achter dat je weer onrustig en gespannen gaat worden. Meestal komt het omdat er nog onverwerkte dingen zitten die niet verwerkt zijn en je word angstig en hoe meer je aan die angst denkt hoe erger het wordt. Voor je man zal het ook moeilijk te begrijpen zijn. Maar al deze handeleingen zijn uitingen van onverwerkt verdriet. Ikzelf ben nu met hypnose begonnen want het gaaat al best goed maar die van gister was heel zwaar en intens vedrietig. Ik het hier een topic over narcisme waar ik dit ook allemaal bij ga schrijven. Het is een proces waavan je denkt steeds tegen muren aan te lopen en mijn hulpverleners zeggen dat ik met grote sprongen vooruit ga en ik zit een hele dag te huilen over mijn oude verdriet, maar het moed eruit. Ik wens je heel veel sterkte en blijf dicht bij jezelf en ga weer opkrabbelen, niet alleen voor jezelf maar ook voor je kinderen. Nu heb ik een huilbui omdat ik als kind niet gewenst was en daarom zijn kinderen voor mij zo belangrijk. Heel veel succes en moed,

lieve groetjes Ans

Hallo Deb,

tegen jou zou ik hetzelfde willen zeggen als tegen ADDMama, probeer hier met goede hulp weer uit te komen, Jij hebt ook het recht op een normaal leven. Jij hebt ook hulp dacht ik? Haal eruit wat erin zit maar blijf dicht bijzelf, ik wens jou ook veel moed en sterkte,

groetjes Ans

[Deb]

hoi add mam,,,ik heb je al eerder geschreven dat ik veel in jou herken van mezelf.
ik ben vorige week bij een psychiater geweest en heb eindelijk de diagnose...adhd
ben gelijk dezelfde dag met ritalin begonnen en voel me echt 200% beter.
ik zit echt veel beter in mijn vel en kan (kleine )tegenslagen beter aanvanaf hier kan ik dan ook aan de slag met het opruimen van andere beschadigingen die iedere onbehandelde adhder opgelopen heeft in zijn of haar leven.ik hoop dat je hier iets mee kan en wens je heel veel sterkte.groetjes deb.