Het is alweer heel lang geleden dat ik op dit forum ben geweest, ik was eigenlijk van plan me uit te schrijven maar toen zag ik ineens jullie reacties en vind het toch wel erg fijn dat ik niet de enige ben(geweest). Als ik jullie toendertijd, toen het bij mij zo erg was, had 'ontmoet' hier op het forum had me dat veel steun gegeven. Want ik kende toendertijd niemand die dit had. De meeste mensen wisten wel wat ik had maar begrepen het niet, maarja, ik begreep het zelf ook amper dus ik kon van hun ook niet verwachten dat ze het altijd begrepen als ik niet mee ging naar etentjes of thuis bleef als vriendinnen gingen winkelen. Het is ontzettend moeilijk te begrijpen wat dit is en hoe dit voelt als je het zelf niet hebt.
Door mijn pleinvrees alleen al werd ik erg beperkt. Ik weet nog dat ik nooit met het openbaar vervoer ging omdat ik het in de bussen en trams amper uithield van de misselijkheid, zweten, kortom angstaanvallen. Vreselijk!
Ik ging dus veel op de fiets, door weer en wind.
Werk was door die fobie ook een verhaal apart, ik wilde perse niet een kantoor baan omdat ik dan te dicht op andere mensen zat en weinig bewegingsvrijheid. Met zo'n fobie was het voor mij extra belangrijk dat ik die had, dat ik me kon 'verstoppen' als ik dat even nodig had, dat ik rond kon lopen als de spanningen te veel werden, je kent dat waarschijnlijk wel.
Dus ik ging zoeken naar banen beneden mijn niveau, waar ik fysiek wat meer vrijheid had. Ik kreeg toen verschillende baantjes in magazijnen via het uitzend buro. Waar je makkelijk tussendoor even op de wc je boterham op kan eten, en waar je met de lunch pauzes niet in een kantine samen hoeft te lunchen. En waar je vooral veel bewegings vrijheid hebt.
Door dit soort werk had ik weinig geld, waardoor ik bijna niets kon kopen, wat eigenlijk niet erg was, omdat ik toch al liever niet ging winkelen vanwege pleinvrees.
Omdat ik veel fietste was ik altijd slank, en mede daarom dachten sommige mensen dat ik anorexia had. Ik kon wel begrijpen waarom ze dat dachten, maar het is absurd, ik anorexia?! Ik HOU van eten.
Door mijn fobie kon ik soms alleen in kleine supermarktjes winkelen waar ik de ingang van kon blijven zien. Die waren ook wat duurder dan de gewone supermarkt dus dat gebeurde dan ook niet vaak.
Of heel vroeg mn boodschappen doen op dagen dat het rustig was bij de grotere winkels. Maar dat was zwaar, ik weet nog goed hoe dat voelde. Dat zweverige misselijke gevoel wat ik kreeg als ik door de gangpaden liep en me maar probeerde te focussen op wat ik moest halen.
Dood vermoeiend is het, altijd maar te moeten vechten tegen dat misselijke gevoel, de paniek en de frustratie omdat je niet begrijpt waarom je voelt wat je voelt, de machteloosheid. En dan die psychologen die er helemaal niets mee kunnen. Mijn dokter schreef me Seroxat voor. Dat heb ik een klein jaartje genomen maar ik werd er een zombie van. Ik kreeg geen paniek aanvallen meer maar blij werd ik ook niet meer en ik was constant duizelig. Dat leek mij niet erg verstandig dus dat heb ik toen maar langzaam afgebouwd. Mijn dokter wist het verder ook niet. Het Riag wilde hij me niet aandoen, gelukkig, ik kende wel wat mensen die daar liepen en ik hoorde er niet veel goeds over.
Anyway, nu dwaal ik af.
Bij een bedrijf boden ze me een vast contract aan dus dat was wel prettig. Ik wende ook steeds meer aan mijn collegas en met een klein groepje van drie aan een tafel lukte het me soms om te lunchen. Anders ging ik naar buiten of, eten op de wc.
Het magazijn was mijn comfort zone maar ik bleef er niet lang.
Al snel werd mij administratief werk aangeboden binnen dat bedrijf. Ik nam het aan en bleef altijd doorwerken tijdens de lunch, ik at achter mijn bureau. Ik merkte dat ik er minder last van had als ik me maar concentreerde op mijn werk. Als ik voor mijn werk naar een seminar moest nam ik broodjes en energie repen mee waar ik telkens tussendoor, als het lukte, hapjes van nam. Vaak was dat op de wc, of tijdens een wandeling buiten. Ik bedenk me nu dat ik binnen het bedrijf zo hoog ben gekomen omdat ze me altijd zagen werken hahaha.
Als ik voor mn werk ergens in een hotel moest verblijven, regelde ik een flink ontbijt op mijn kamer en at ik alles wat ik maar binnen kon krijgen, en left overs nam ik mee in mijn tas. Bedrijfs etentjes gingen, gelukkig, altijd gepaard met drank. Ik merkte dat als ik vooraf wat had gedronken dat het dan makkelijker ging. Soms was ik twee of drie weken weg met collega's en 'moest' ik daardoor elke dag meer drinken dan ik eigenlijk wilde. Om maar te kunnen eten. Als ik er nu weer aan terug denk... belachelijk gewoon.
Etentjes met vrienden en familie probeerde ik zoveel mogelijk uit de weg te gaan.
Soms ging ik van te voren 'vooreten' bij de mac, in de auto met mijn vriend, dat lukte wel. Dan had ik in elk geval iets gegeten voor het geval het me echt niet lukte tijdens het etentje.
Soms nam ik een reis ziekte pilletje in, ik had namelijk gemerkt dat dat soms helpt bij de ergste misselijkheid, (zowel bij eten als winkelen en reizen met openbaar vervoer). Daardoor kon ik tijdens etentjes toch wat naar binnen krijgen.
Ik kon er best iets van maken met een beetje creativiteit qua smoesjes. Soms zei ik dat ik het gewoon niet zo lekker vond, of dat ik laat geluncht heb, of dat ik nooit zo laat eet (als het bijvoorbeeld al 8 uur 's avonds was zei ik dat Oprah Winfrey aanraad om niet meer te eten na achten omdat je dan aankomt).
Met etentjes was voor mij het ergste dat het meetbaar wat wat ik at of liet liggen. En het moment van slikken.
Ik merkte dat ook de plek aan tafel meehielp. Ik koos er altijd voor om met mijn rug tegen de muur te zitten zodat er niemand achter me langs kon, en als het even kon, ging ik het liefst aan het eind van een tafel zitten en in een booth was nog het meest ideaal, daar voelde ik me echt veilig en kon ik veel eten. Het maakte dan vreemd genoeg niet uit met wie ik er zat.
Wat ik veel deed was op het moment van doorslikken, even snel verzitten of een andere kant op kijken of doen of je een slok wijn neemt.
Als het bij iemand thuis was, dan hielp ik mee met opdienen en voorbereidingen in de keuken, waarbij ik tussendoor wat aan het snacken was.
Daardoor zagen mensen dat ik gerust wel at in elk geval.
Toen ik deze topic begon, meer dan een jaar geleden, kreeg ik er weer last van omdat ik ziek was. Ik was bang dat ik die fobie weer helemaal terug kreeg maar gelukkig was dat van tijdelijke aard en lang niet zo erg als voorheen. Nei therapie bleek toch effectief. Of misschien was het deze keer het effect van de acupunctuur. Wie zal het zeggen?
Dat is dan ook eigenlijk het enige wat ik iemand met deze fobie kan aanraden, (Nei of acupunctuur). Voor mijn gevoel heb ik tenminste zeven jaar verspild met psychologen.
Ik dacht op een gegeven moment, nadat ik al bij zes psychologen mijn verhaal had gedaan, dagboekjes had geschreven waar vervolgens niets mee werd gedaan, opdrachtjes uit te voeren die geen zoden aan de dijk zetten, dat ik hier voor de rest van mijn leven mee zou blijven zitten.
Maar geef de moed niet op. Misschien dat voor jou een psycholoog wel uitkomst biedt maar overweeg ook andere methoden. It's up to you.
In elk geval, niet bij de pakken neerzitten maar pak alle hulp aan die je kan vinden.
Ik hoop in elk geval dat mijn verhaal een beetje hoop kan bieden.
Ik kan nu echt genieten van uit eten gaan, we gaan dan ook vaak. Met zijn tween, of familie of vrienden, het maakt niet uit. En het openbaar vervoer en winkelen is ook geen probleem meer. Die vrijheid heb ik terug.
Ik heb er wel aan overgehouden dat ik nog steeds graag overzicht hou in het restaurant, dus graag ergens zit waar niemand achter mij langs kan. Maar als zo'n plek niet beschikbaar is zit ik net zo makkelijk midden in het restaurant in de spotlights.
En oh ja, ik ben wel wat aangekomen maar dat zie ik dan maar als een plus.
angst om te eten in gezelschap
Lineaire weergave
