Virusinfectie in de hersenen
Vandaag is het 12 maart 2007. Precies een jaar geleden was er nog niets aan de hand. Een super gelukkig gezinnetje! Niets leek het te kunnen verstoren. Maar de nacht van 12 of 13 maart 2006, bleek het wel te kunnen verstoren!
Onze zoon David toen precies 4 maanden oud, werd 's nachts om 4:45 wakker en wilde een fles. Dus mijn man gaat uit bed en kletst even tegen David en gaat dan naar de keuken. Ik hoor hem even later naar het toilet gaan. Nadat hij daarvandaan kwam en de deur achter zich dicht had gedaan. Bleef het even stil. Daarna een boel herrie! Het leek alsof er iets viel. Ik roep zijn naam. Ik krijg geen reactie. Raar, dacht ik, want ik verwachte een vloek of iets dergelijks. Dus ik ga kijken. Het was donker in de rest van het huis. Dus ik doe het licht aan. En ik zie Yuri op de grond liggen.
Hij ligt op zijn buik, maakt een snurkend geluid en heeft zijn ogen open, maar zijn ogen zijn weggedraaid. Mijn gevoel schakel ik onmiddellijk uit (gelukkig lukt dat goed, ook vanwege mijn werk) . Ik moet handelen, niet in paniek raken.
Ik gil zijn naam (volgens mij is de hele flat van mij wakker geworden), maar hij reageert niet. Ik dien pijnprikkels toe, maar hij reageert niet. Ik leg hem in de stabiele zijligging en bel 112. Daar denken ze dat zijn bloeddruk gewoon even te laag is en dat hij zo weer bij zal komen. Ik zeg dat hij al meer dan 5 minuten 'weg' is en dat dat dus niet kan. Ze sturen een ambulance.
Binnen 10 minuten is deze er en ondertussen is Yuri weer een klein beetje bij. Hij spreekt wartaal, maar kan alle ledematen goed bewegen (gelukkig geen beroerte). De ambulancemedewerkers kunnen niets ontdekken, vermoeden dat hij drugs heeft gebruikt, ik meld ze dat dit niet kan (hij is de hele dag bij mij geweest en hij gebruikt dit nooit). Daarna denken ze aan een griepje. Ze stoppen hem in bed en zeggen tegen mij dat als ik het niet vertrouw, de huisarts maar moet bellen.
Ik geef David een fles en leg hem weer in bed. Yuri is erg verward. Vraagt dingen meerdere keren, kan niet op de dag, maand en jaar komen. Hij valt telkens weg, zijn ogen draaien dan ook weer weg. Ik vertrouw het helemaal niet en bel om 7:15 Yuri's ouders. Zijn vader komt en blijft de hele tijd bij me. Ik breng David naar de gastouder.
Daarna neem ik Yuri mee naar de huisarts. Die doet wat testjes, maar vertrouwd het niet. Hij moet met spoed naar het ziekenhuis. Daar wordt hij opgenomen. Ze vertellen me niets, ik ben zo bang dat hij een hersentumor heeft, of iets anders waardoor ik hem kwijt zal zijn.
Uiteindelijk blijkt dat hij een virusinfectie in de hersenen (prefrontale deel rechts) heeft gehad. Hij heeft de eerste periode totaal geen ziektebesef. Hij wil weer werken (de dag nadat hij uit het ziekenhuis is gekomen)! Is super onredelijk, heeft woede aanvallen. bij het agressieve af. Is erg emotioneel. Zomaar kon hij in slaap vallen, op de bank, terwijl hij stond, het maakte helemaal niet uit.
Ik liep al bij een chiropractor vanwege bekkenklachten en ik heb hem het hele verhaal ook verteld. Hij wilde graag Yuri gaan behandelen. En ik heb gemerkt dat Yuri daar veel baat bij heeft.
Nu een jaar later: Hij heeft minder stemmingswisselingen, de woede aanvallen zijn verdwenen, minder emotioneel. Zijn seksdrive is wel sterk verminderd, helaas, maar daar leren we wel mee leven. Hij is wel wat stiller en valt als hij moe is nog wel zomaar in slaap. Hij is alleen nu wel wat rationeler en hij gaat nog wel eens aan mijn gevoelens voorbij en vindt het ook moeilijk om er voor mij te zijn, waardoor ik me nog weleens verwaarloost voel.
Heerlijk om het weer eens op te kunnen schrijven. Ik vind het alleen heel lastig, dat weinig mensen het herkennen. Dit wat Yuri gehad heeft, is zo ontzettend zeldzaam! Maar ik hoop dat iemand dit wel herkent en met mij ervaringen wil uitwisselen!
Groetjes Tienet
|
Lineaire weergave
