puber naar zijn vader laten gaan

[sil]

hallo

ik ben nieuw hier en weet niet hoe het hier werkt, maar wil wel mijn verhaal kwijt..
Afgelopen woensdag heeft mijn puberzoon gekozen om bij zijn vader te wonen. Het zal misschien een onsamenhangend verhaal worden, omdat ik helemaal leeg ben. Hij zat hier niet lekker meer in zijn vel, omdat het botste met alles. Ik had hem niet meer in de hand.. Een paar jaar terug ben ik ziek geweest en daar ging het mis. Hij heeft in die periode met een moeder gezeten die alleen nog maar kon huilen, hij kon zijn verdriet niet kwijt.. hij heeft het allemaal opgepot, dus raakte hij gefrustreerd. Hij had woede uitbarstingen, nu zit hij dus bij zijn vader in een stabiele omgeving en dat doet hem goed....

Ik moet nu aan mezelf werken en hem loslaten, maar dat is zo verrekte moeilijk. Hij is en was het doel in mijn leven. Ik wil hem elke dag bellen, maar ik moet hem zijn rust gunnen en wachten totdat hij belt, ik weet het allemaal wel, maar mijn gevoel zegt telkens iets anders.. Ik vecht tegen mijn gevoel. Zie allemaal beren op mijn weg en probeer ze weg te trappen alleen het lukt niet, ik heb het afgelopen jaar zoveel met hem meegemaakt dat ik een wantrouwen heb....

hij moet zijn eigen verantwoordelijkheden nemen en dat vind ik moeilijk omdat ik hem altijd beschermd heb....ohwwwww ik hoop zo dat alles goed komt

sil

[cindy]

hallo Sil

als eerste wil ik je van harte welkom heten op het forum
je zit indd in een moeilijke situatie zeg,je hart zegt het één en je verstand het ander.
dat je zoon gekozen heeft om bij zijn vader te gaan wonen is iets wat zeker ontzettend hard voor jou is,zeker nadat je ziek bent geweest maar ik vindt het wel heel moedig van je dat je hier begrip voor hebt en dat je hem alle rust gunt.
wat betreft het contact met je zoon zou ik het zeker niet van hem af laten hangen wanneer er contact zal zijn.
ik weet natuurlijk niet jullie volledige situatie,maar ik denk persoonlijk dat het juist wel goed is om te laten zien dat je er nog steeds voor hem bent.
je hoeft hem niet iedere dag te bellen maar bijv om te beginnen 1x per week,om te kijken hoe het met hem gaat?
zo weet hij dat jij aan hem blijft denken en nog steeds belangstelling voor hem hebt,en dat je hem dus niet vergeet ondanks dat hij bij zijn vader woont.
wanneer je geen contact meer met hem opneemt kan hij het gevoel krijgen namelijk dat je geen contact meer met hem wil om welke reden dan ook.
of er moeten hier onderlinge afspraken over zijn gemaakt dan wordt het verhaal anders natuurlijk,maar wanneer die er niet zijn zou ik zeker contact blijven zoeken.
stuur hem anders een kaartje of een briefje als je dat makkelijker vindt.

groetjes
Cindy

[sil]

dank je

elke minuut van de dag denk ik aan hem, we hadden een hele sterke band en willen die graag behouden. Op de een of andere manier moet ik weer in het leven komen te staan maar ik weet niet hoe... ik probeer me er aan vast te houden dat hij er vrede mee heeft, omdat hij daar meer struktuur heeft zoals hij dat aangeeft. Hier had hij geen struktuur meer na mijn ziekte en doordat ik hem ze gang liet gaan en dat nu niet meer accepteerde, accepteerde hij het van mij niet meer dat nu ineens dingen niet meer mochten. |Dit liep spaak en heersde hier een sfeer van op eieren lopen, alles wat we zeiden tegen elkaar was niet meer goed, het exploseerde dan. Het voelt heerlijk om niet meer op eieren te lopen, maar toch kan ik de rust niet vinden. In mijn hoofd is het 1 warboel, ik heb hulp bij een maatschappelijkwerkster, waar ik kan praten...maar ik wil mijn leven weer op de rit zodat als hij eraan toe is om een weekend te komen, we weer glans hebben in ons leven...

grtz sil

[Maly]

Hoi Sil

Heb je verhaal gelezen
ik kan er niet uit op maken of je een afspraak met je zoon heb gemaakt over
contact houden met hem
dat is erg belangrijk dat je daar duidelijkheid over krijgt
15 jaar geleden is mijn dochter na een moeilijke periode thuis bij mijn ouders gaan wonen
op advies van maatschappelijk werk hebben wij haar met rust gelaten
zij wilde op dat moment geen contact
nu verwijd zij ons dat wij toen niet genoeg moeite hebben gedaan om contact met haar te onderhouden
dus ga op je gevoel af en praat met je zoon erover dat je al is het maar 1 keer in de week een telefoonje of indien mogelijk even wilt praten met hem

Sterkte
maly

[sil]

ik heb een afspraak gemaakt dat ik hem op vrijdag bel, ik wil niet dat hij denkt dat ik blij ben dat ik van hem af ben, want geloof me dat we deze beslissing hebben moeten nemen is alleen maar in zijn belang, juist door de liefde die we hebben voor elkaar moesten we dit doen, anders was het straks haat.

ik wil er gewoon voor hem zijn ook al is het afstand en hij weet dat hij altijd welkom is


grtz sil

[Maly]

Hoi Sil

dus je heb een goede afspraak gemaakt met je zoon prima
nu aan jezelf werken ,dat is makkelijker gezegt als gedaan
dat weet ik ook uit eigen ervaring
maar ik weet als je zelf weer beter met je eigen leven kan omgaan
het een positieve uitwerking op de rest van je omgeving heeft
zoek hulp op wat voor manier ook via huisarst of maatschappelijkwerk
goede vriendin of dit forum
maar werk aan jezelf en blijf niet in die negative spiraal zitten
van kijk wat ik heb verloren nee kijk naar wat er voor je winnen valt
Het is niet eenvoudig om geluk in jezelf te vinden, maar ergens anders vind je het zeker niet

wens je veel sterkte

[sil]

ik ben trots op hem dat hij deze stap heeft durven nemen......ik moet alleen nog de rust vinden, die ik tijden niet gehad heb en hij ook niet. Ik kon heel eerlijk gezegd de verantwoordelijkheid niet meer aan....hem op school krijgen was een crime, en ik nam die verantwoordelijkheid op mijn dak, omdat ik hem klein hield terwijl hij al 15 jaar is.. hij gefrustreerd en ik ook, en dan kan je wel raden wat er allemaal gebeurd, ruzie om de kleinste dingen. En nu nog vind ik het moeilijk om het los te laten wat hij allemaal behoort te doen....zelf heb ik een onbeschermde jeugd gekend en dat heb ik op hem geprojecteerd alles wat ik heb meegemaakt wilde ik hem niet aandoen.....

ik heb hulp van maatschappelijkwerk, ik moet vele angsten overwinnnen

dank je voor je antwoord

sil

[Puck]

hoi nog een warm welkom.

ik kan mezelf indenken hoe jij je voelt.
Dat de beslissing dubbel en dwars hard op je kouwe dak is gekomen is niet zo raar.
Het zal nog wel een behoorlijke poos duren eer je zelf aan alles bent gewend nu je zoon uit huis is.

Ik heb zelf een dochter die besloot op jonge leeftijd naar haar vader te gaan nadat zij van heel dichtbij mijn ziekte had mee gemaakt.
Nadat ik deels was opgeknapt kregen wij steeds vaker mot met elkaar tot dat het eigenlijk niet meer ging en zij besloot weg te gaan.
Zij komt nu eens per maand naar ons toe en bellen doen wij iedere woensdag.
En nu jaren later kan ik mezelf weer moeder voelen omdat het eigenlijk onwijs goed gaat tussen ons.
Heb heel lang mezelf een slechte moeder daar door gevoeld maar eigenlijk was dat onzin.
Het heeft haar goed gedaan en mijzelf ook.
We zijn er samen beter uit gekomen en genieten volop van elkaar.
Ik had op een gegeven moment de spiraal een andere wending gegeven zodat ik weer kon genieten van alles rond om mij heen.
Tranen verving ik door te lachen.
Ik hoop dat het jou een beetje helpt.
greetz

[sil]

ik ben mijn ex dankbaar dat hij mijn/zijn zoon in huis neemt. Alleen het gesteggel over alimentatie krijg ik ook op mijn dak...door mijn ziekte kan ik niet betalen, ik heb wel de optie gedaan om mijn kind maandelijks geld te geven, afhankelijk aan wat ik kan missen...hoe en wat kan ik hieraan doen...heeft iemand daar ervaring mee

grtz

[Puck]

yep heb er zelf ervaring mee.
had des tijds heel mijn papier werk aan DAS gegeven om uit te zoeken wat ik kon betalen.
niets dus en dat is zwart op wit gezet.
er word nu iedere maand vrijwillig iets gestort .
als je het goed uit laat zoeken dan staat het zwart op wit moet het genoeg zijn.
het heeft bij mij geholpen.
het zou voor jou om 3 jaar gaan dan is hij 21 jaar tenzij hij werkt dan ben je niets meer verplicht en geef je het hem contant wat je kunt missen