Ik weet het even niet meer

[palmyra]

Hallo allemaal,

Allereerst voor iedereen de allerbeste wensen voor 2010

Mijn naam is Palmyra en ik ben getrouwd met mijn 2e man waar ik nu 8 jaar mee samen ben, ik heb 3 kinderen in de leeftijd van 10 en 15 jaar. Een van mijn zoontjes heeft PDD-nos en we kunnen het heel goed hebben samen en alles gaat voorspoedig met hem.

Nu mijn probleem, hoe meer ik naar mijn zoon kijk hoe meer ik er van overtuigd ben dat mijn man ook vormen van PDD nos heeft, vorig jaar rond deze tijd zaten we ook in een huwelijkscrisis en is het met behulp van therapie aardig opgelost. Ik zei van de week al dat hij maar weer eens naar de therapie moet want het gaat weer aardig de verkeerde kant op maar dat was natuurlijk niet zo. Al maanden gaat het goed, maar hij heeft nu de ene tegenvaller na de andere en kan dit niet verwerken, het zijn allemaal dingen waar wij niks aan kunnen doen maar het wordt wel op ons afgereageerd, wat hij is zo,n situatie verwacht is dat ik vrolijk en gezellig blijf doen wat ik dus niet altijd kan.

Op 2e kerstdag gaf mijn vader ergens een opmerking over en vanaf die dag kan niemand meer iets goeds doen, hij heeft een behoorlijk zwaar beroep en als hij dan thuis komt en gegeten heeft valt hij in slaap op de bank, niet gezellig maar ik snap dat wel, nu heeft hij een week vakantie loopt met zijn ziel onder zijn armen en nog valt hij 's avonds op de bank in slaap.

Het moeilijk vind ik dat ik geen gesprek met hem kan voeren, want zoals gewoonlijk liggen de problemen nooit bij hem maar altijd bij een ander, als hij thuis komt gaat hij naar de buurman koffie drinken of bij diegene die zijn huis heeft gekocht, altijd maar zorgen dat je niet thuis hoeft te zijn, en dan tegen mij mopperen dat ik vaak achter de computer zit, ja het huishouden houd ook een keer op.

Ik hoop dat het nog een beetje te volgen is maar ik zit er echt mee en ik weet niet zo goed hoe ik dit nu verder moet aanpakken, kan wel weer vrolijk gaan doen maar dat lost ook niks op.

Groetjes

[Nemo]

Lastige situatie hoor!
Je moet er alleen mee uitkijken, dat je niet overal zomaar een diagnose op kan plakken. Het kan misschien best kloppen, maar jij bent niet degene die die er op mag plakken.
Ik bedoel dat niet verkeerd. Alleen mijn omgeving heeft ook jaren stickers bij mij er op geplakt. Stickers die achteraf niet juist waren... voor mijn omgeving geen probleem, voor mij echter erg pijnlijk!

Heb je je gevoelens al eens op papier gezet? En dat je het hem dan laat lezen ofzo?
En is het niet een idee om dan weer in relatietherapie te gaan. Voorheen heeft je dat geholpen las ik, misschien dat dit nu weer helpt.

Sterkte

[palmyra]

Bedankt voor je reactie

Je hebt helemaal gelijk hoor, ik plak er ook niet zomaar een sticker op, is meer iets wat ik voor me zelf hou.

Therapie helpt maar die was meer voor hem dan voor mij, en ik heb het er al overgehad maar hij ziet dat niet zitten.

Ik heb mezelf voorgenomen om maar weer normaal te doen en te wachten totdat hij het weer nodig vind om deel uit te maken van het gezin we zien wel.

Hij kan in iedergeval weer aan het werk vandaag, en dat is toch wat hij het liefste doet.

Groetjes

[grassprietje]

Palmyra,

Ik herken verschillende dingen in je verhaal.
Mijn man kan ook niet omgaan met negatieve dingen en reageert dit ook op anderen af.
Hij steekt ook altijd de schuld op anderen en nooit op zichzelf.
En de avonden breng ik meestal alleen door met mijn kids, want mijn man
valt 's avonds ook altijd in slaap.
En dan durft hij te beweren dat hij niet veel slaap nodig heeft.
Communicatie is een woord dat mijn man nog nooit heeft gehoord.
Dat was bij jouw man ook zo hé?
En denkt jouw man ook dat hij mister perfect is?

Groetjes,
grassprietje

[palmyra]

Ja hij denkt dat alles wat hij doet goed is, voor de buitenwereld is het een lieve zorgzame en o zo,n geweldige man, kotsmisselijk wordt ik er af en toe van dan denk ik je mag hem even een tijdje hebben.

Ik heb vanmiddag voor mezelf maar weer even een afspraak bij de psycholoog gemaakt waar we toen samen waren, kan ik in iedergeval daar even mijn hart luchten.

Morgen in de tweeling jarig zie er als een berg tegenop dat hij met een chagerijnige kop hier rond loopt.

Heb jij al eens een keer relatietherapie geopperd bij je man, want ook jij moet het als ik het zo hoor niet makkelijk hebben thuis, en voor de kinderen is het ook zo,n drama of hebben die van jou er niet zo veel last van.

Groetjes Palmyra

En wat ik nog vergeet te zeggen is dat hij net als die van jou niet kan communiceren, en de schuld ligt altijd bij een ander, of bij mij of bij mijn ouders het maakt niet uit wie het is.

Ik vind dit heel erg moeilijk allemaal want op den duur kan ik ook niet meer vrolijk en gezellig doen tegen hem dan wordt het me allemaal gewoon weer te veel.

[Goudsbloem]

Wat een moeilijke situatie.
Ik heb het gevoel dat jouw man ergens mee zit waar hij totaal niet over wil of kan praten.
Mijn man heeft zelf een periode gehad dat hij voor twee man moest werken omdat zijn baas met reuma kampte. Alles kwam op hem neer en hij kwam elke dag doodmoe en humeurig thuis. Er was geen land mee te bezeilen. Ik vond dat hij bij een ander moest gaan werken,maar hij wilde deze baas niet in de steek laten. Toen kwam het moment dat hij er totaal aan onderdoor ging en toen besefte hij dat het echt anders moest. Nu werkt hij voor een ander bedrijf en ik heb mijn mannetje weer terug.
Is het voor jouw man ook geen optie om voor een ander te gaan werken. Stress op het werk kan zoveel kapot maken en als partner zijnde kun je alleen maar machteloos toe kijken hoe ze zichzelf over de kop werken met alle gevolgen voor je huwelijk van dien.
Heel veel sterkte!

[palmyra]

Een andere baan is geen optie, want hij heeft een eigen bedrijf en staat met groente en fruit op verschillende markten.

Het probleem bij mijn man is dat als er iets door iemand tegen hem gezegd wordt wat hij niet leuk vind in dit geval mijn vader, hij daar weken chagarijnig over kan zijn tegen mij, ik ben het dan allang weer vergeten maar hij blijft dan raar doen. Het grootste probleem waar ik nu mee zit is dat hij wel vind dat hij het recht heeft om hele nare dingen tegen mij te zeggen waar andere bij zijn, en mij daarmee zoveel pijn doet. Ik heb een veel grotere bek als hij maar op dat soort momenten telt fatsoen bij mij meer dan hem terug pakken.

Als ik nu met hem probeer te praten dan gaat hij achterover zitten handen in de lucht en roepen ja hoor het ligt allemaal weer aan mij, als ik hem er dan op wijs dat ik het niet leuk vind wat hij heeft gedaan of gezegd dan zegt hij weer dat hij daar het recht toe heeft en ziet er niks kwaads in.

en hij ziet niet in dat ik alles voor hem doe het hele huishouden, 3 kinderen, zelf 20 uur werken in de week, zijn boekhouding, 2 konijnen, 2 honden, 2 kippen en nog een pony te verzorgen, wat in zijn ogen allemaal de normaalste zaak van de wereld is en daar wordt ik toch zo moe van. Doe het allemaal met veel plezier hoor, maar een beetje respect mag dan toch wel vind ik.

Groetjes Palmyra

[Bella]

jammer, dat jullie elkaar zoveel pijn doen. Eigenlijk zouden jullie eens heel goed met elkaar moeten communiceren, zonder elkaar verwijten te maken. Verwijten zijn nooit constructief.
Het moet van twee kanten komen, anders schiet het ook niet op, denk ik.
Een stukje waardering willen voelen, beproef ik bij jou, klopt dat?

[palmyra]

Ja dat klopt, waardering zou prettig zijn, maar communiceren is het grootste probleem want dat kan hij niet, hij heeft altijd over iedereen tegen anderen een grote mond, bijv de bank of de makelaar maar als het er op aan komt moet ik het allemaal oplossen.

Alles moet altijd voor hem worden opgelost, want hij kan of wil het niet zelf doen, maargoed zoals mijn vriendin vanmorgen zei weggaan kan altijd nog, we gaan eerst maar eens proberen om te praten en als dat echt niet gaat lukken kan dat altijd nog.

Vorig jaar rond deze tijd zijn we een tijdje uit elkaar geweest, en via relatie therapie zijn we weer op het goeie pad gekomen, ik ben al weer geweest van de week maar hij wil niet mee, voor mij zegt dat al genoeg.

De sfeer wordt er hier in iedergeval niet gezelliger en ben ik wel blij dat hij zo veel werkt is het in iedergeval het grootste gedeelte van de dag wel gezellig thuis.

[ans]

Hoi Palmyra,

je postings heb ik gelezen en het is inderdaad een ramp om met zo!n persoon om te gaan, want het komt allemaal op jouw schouders terecht. Ik heb hier een topic staan over narcisme, misschien als je dat eens doorleest dat je trekjes tegenkomt die je man ook heeft. Bij mij is het heel extreem maar er kunnen bij jouw man wel dingen zijn waarvan je zegt, dit herken ik, zoals lang boos zijn en alles moet gaan zo hij het wil, een ander de schuld geven enz voor jezelf zou ik zeker de hulp nemen die nu nu hebt want jij moet gewoon sterk zijn en blijven. Probeer je een beetje te richten op jezelf want er tegenin gaan heeft geen enkele zin. Daarom is het goed dat je steeds sterker word, Ik wens je heel veel kracht en sterkte, en hou je haaks hè,

groetjes Ans