mijn verhaal; huiselijk geweld & automutilatie

[sisterX]

De relatie tussen mijn vader en mijn moeder is volgens mij nooit echt goed geweest. Mijn vader is heel opvliegend en vrij agressief. Als hij boos wordt heeft hij zo z’n buien; dan gaat hij schelden en vloeken, met dingen gooien en uiteindelijk slaan. Zeven jaar geleden alweer besloten ze uit elkaar te gaan, van voor die tijd weet ik bijna niks meer, daarvan weet ik nog vier dingen.
Allereerste dat ik nog weet is een heel kinderlijk dingetje. Hoe oud ik toen was weet ik niet meer, maar samen met mijn vader en mijn zusje was ik bij ons in het winkelcentrum. Normaal gesproken als we met z’n drietjes naar het centrum gingen, aten we daar een ijsje, om dan vervolgens te gaan spiegelen bij mijn moeder. Het was een soort van ‘traditie’. Maar die keer in het centrum vroeg mijn vader niet of we ijs wilden, dus vroegen ik het aan hem. Alleen een kort ‘nee’ was het antwoord. Ik snapte er niets van.
Tweede wat ik me herinner is dat ik op een nacht naar beneden ging, omdat ik wakker was geworden van het geluid daar. Toen ik de deur open deed zag ik mijn ouders, ze hadden ruzie. Mijn moeder zat in een gedoken en mijn vader stond recht overeind, met een opgevouwen kinderpoppenwagentje in zijn hand, dreigend. Hij schreeuwde heel hard, vond ik toen. Het was de eerste keer dat ik mijn vader zo zag. Ik ben toen snel weer naar boven gegaan om mijn zusje te vertellen dat er niets aan de hand was. Ze lag te huilen op haar kamer en ze had mij gestuurd om te gaan kijken. Ik probeerde haar gerust te stellen. Ik heb heel lang niets gezegd over die nacht, hoewel ik het me nog altijd voor de geest kan halen. Toen mijn ouders net uit elkaar waren zei ik het tegen mijn moeder; ze ontkende dat er ooit zoiets gebeurd was!
Punt drie is een nachtmerrie, een nachtmerrie die ik meerdere malen heb gehad, voor de scheiding van mijn ouders. Het is een rare droom, maar ik weet nog precies hoe hij ging. In mijn droom word ik wakker en ga naar het toilet in de badkamer. Het is er donker en mistig en er brand een ijl licht. Eerst wil ik een slokje drinken, maar er komt geen water uit de kraan. Vervolgens kijk ik in de spiegel en zie geen spiegelbeeld. Dan loop ik naar het toilet en zie dat daar een spin in ligt, dus ik probeer hem door te trekken. Ik durf niet op het toilet te gaan zitten, omdat ik bang ben dat de spin terug komt lopen, dus schuif ik het douchegordijn opzij om het daar te doen, en gelijk daar wat te drinken. Zoals ik zei; ik schuif het douchegordijn opzij en zie dat het bad gevuld is met bloed en het lijk van mijn moeder. Gillend (nog steeds in mijn droom) loop ik de gang op en roep aan de zoldertrap dat mijn vader moet komen. Dan komen er vanuit het niets allemaal knuffels en teddyberen naar beneden gevallen. Het klinkt raar, maar op zo’n moment is dat dood eng. Einde nachtmerrie.
Nummer vier is iets wat me al schrijvende te binnen schoot. Gaat over mijn zusje en haar nachten. In het begin sliepen mijn zusje en ik op dezelfde kamer en mijn ouder op de kamer ernaast. Mijn zusje kon altijd moeilijk in slaap komen en kroop dan bij mij in bed. Als mijn ouders dan naar bed gingen, maakten ze mijn zusje wakker (aangezien ze nog niet zindelijk was toen, dan kon ze even naar het toilet midden in de nacht). Daarna legden ze mijn zusje weer in haar eigen bed en sliep ze verder. Dat mijn zusje bij mij kwam ’s nachts vond ik niet leuk, dus ik vroeg om een eigen kamer. Mijn ouders gingen op zolder slapen en mijn zusje kreeg hun oude kamer. Doordat mijn zusje er aan gewend was geraakt bij mij in bed in slaap te vallen, kwam ze alsnog ’s nachts bij mij liggen. In het begin was dit geen probleem, toen deden mijn ouders wat ze ervoor ook deden. Maar op gegeven moment veranderde dat. Ik weet niet hoe of waarom, ik weet alleen dat het veranderde. Mijn zusje wilde niet meer slapen en wilde nog steeds bij mij komen liggen, maar mijn vader was het er niet meer mee eens. Hij schreeuwde en schreeuwde. Mijn zusje huilde en huilde. Zo ging het heel lang ’s nacht, ik schat een jaar, maar precies weten doe ik het niet. Uiteindelijk leerde mijn zusje in haar eigen bed te slapen, zonder eerst tien keer fluisterend te roepen of ik bij haar kwam. (als mijn vader hoorde dat ze riep, werd hij boos)
In ieder geval: in het begin van de zomervakantie tussen groep zes en groep zeven (ik hoor nu naar de vijfde klas te gaan) kondigden mijn vader en moeder na het eten, en vlak voor mijn zusje, pa en ik op kamp van de zwemclub gingen, aan dat ze uit elkaar zouden gaan. Ik zal eerlijk bekennen dat ik geen flauw idee heb hoe ik daarop reageerde. Zoals gepland gingen we die avond op kamp. In plaats van in slaap proberen te vallen luisterde ik naar wat er buiten nog gebuurde; wie er op zijn donder kregen en dat soort dingen. Toen het al vrij stil was en bijna iedereen sliep, was ik nog steeds wakker en lag ik nog steeds te luisteren. Ik kon mijn vader horen praten. Hij zei dat hij blij was dat mijn zusje en ik nu even afleiding hadden en ging toen naar huis omdat hij iets vergeten was. Toen ik hem terug hoorde komen, voelde ik dat er iets mis was. Mijn vader was in een van zijn buien. Pas later zou ik erachter komen hoe dat kwam; hij was naar zijn en mijn moeders slaapkamer gegaan en had haar daar gevonden met een andere man in bed.
Vlak, of misschien wel gelijk, na het kamp gingen mijn zusje en ik met mijn moeder kamperen; mijn vader ging niet mee; hij hield niet van kamperen. We stonden daar twee weken denk ik, het waren twee leuke, maar rare weken. De ene avond kwam mijn vader op visite, de andere avond de man waarmee mijn moeder was geweest, de nacht van het kamp. Hij was mijn moeder nieuwe vriend, nog voor het officieel over was tussen haar en mijn vader. Hij bracht zijn kinderen een paar keer mee en het was heel gezellig. Maar mijn vader wist dat die vriend ook wel eens kwam. Hij had nog de hoop gehad dat het allemaal wel los zou lopen, dat hij en mijn moeder weer bij elkaar zouden komen. Hij begon te dreigen zichzelf wat aan te doen/zelfmoord te plegen en in paniek belde mijn moeder de ouders van mijn vader op, ook al hadden we daar toen al lang geen contact meer mee. Mijn opa, koppige ezel, zei dat mijn vader het zelf maar moest uit zoeken. Dat deed hij; hij deed een zelfmoordpoging. Het hele huis sloeg hij kort en klein, behalve mijn kamer, waar hij ook spulletjes van mijn zusje had neergezet. Ramen sloeg hij in en met zwarte spuitverf spoot hij teksten op de muren en op het raam. Opvallend genoeg was hij er met zijn hoofd goed genoeg bij om het van binnen in spiegelbeeld te schrijven, zodat het buiten te lezen was. ‘hier woont een hoer’ stond er. Mijn vader kwam in het ziekenhuis en overleefde het. Ik ben in het huis geweest voor het op was geruimd, ik heb alle troep, alle bende gezien. Ik heb mijn vader gezien, vlak na de poging. Zijn kop was kaal geschoren en blauw. Beelden die nog op mijn netvlies gebrand staan…
Het huis was onbewoonbaar nu, dus mijn vader mocht het hebben. Mijn zusje, moeder en ik gingen bij mijn moeders vriend wonen en mijn zusje en ik begonnen dat jaar (voor mij groep 7) op een andere school. Maar mijn moeder en haar vriend hadden vaak ruzie, en mijn moeder had dan niets te zeggen, had dan (ook volgens de wet) geen rechten. Het blijkt nu dat die vriend heel veel gelogen heeft in die tijd. Bijvoorbeeld zei hij dat hij gescheiden was, hoewel hij gewoon getrouwd was. Hij vond het ook niet goed dat mijn zusje en ik om het weekend naar mijn vader gingen, hoewel zijn kinderen er wel om het weekend waren. Een weekend dat hij en mijn moeder allebei de kinderen niet hadden kregen ze op zondagavond ruzie en is mijn moeder weggegaan, die vriend heeft mij en mijn zusje toen opgehaald bij mijn vader. Samen zijn we mijn moeder gaan zoeken. In de auto zat hij te vloeken en te schelden op haar en mijn zusje zat te huilen. Ik probeerde hem te negeren, mijn moeder te zien en mijn zusje te troosten tegelijkertijd. Uiteindelijk vonden we mijn moeder, het was toen al pikkedonker. Niet snel daarna kregen mijn moeder en hij weer ruzie en kikte hij ons eruit. Die nacht sliepen we bij mijn opa en oma, maar daar konden we niet blijven. Mijn zusje en ik gingen weer terug naar onze oude school, halverwege dat schooljaar. We konden weer bij die vriend komen wonen en dat deden we, maar weer ging het fout. We kwamen terecht in een opvangtehuis, waar we een tijdje zaten en van daaruit kregen we een eigen huis. De dag dat we daar de sleutel van kregen gingen we het ’s avond vieren bij die vriend. Die avond ging onze hond dood… (best emotioneel, omdat ik op was gegroeid met die hond om me heen) Ze (de hond) had zich niet goed gevoeld en mijn moeder en haar vriend waren met haar naar de dierenarts gegaan. Die had gezegd dat ze veel pijn leed en dat ze het best afgemaakt kon worden. Hoe eerder ze uit haar lijden verlost werd, hoe beter. Mijn moeder en de vriend maakten mij en mijn zusje wakker, zodat we afscheid konden nemen. Op een gegeven moment werd het mij te veel en ‘vluchtte’ ik naar de gang. Dat heb ik mezelf nooit echt vergeven, omdat ik opeens een gilletje hoorde toen ik in de gang was. Ik ging weer naar binnen en zag de hond op de grond liggen; ze was door haar pootjes heen gezakt. Haar lichaampje schokte nog en er lag een plas bloed bij haar bekje, maar ze leefde nog. Ik liep toen vrij rustig naar haar toe en aaide haar nog een laatste keer, toen stierf ze. Het was alsof ze mijn toestemming nodig had ofzo, want ze stierf echt pas toen ik haar aaide, tegen haar praatte. Mijn moeder en zusje waren helemaal van de kaart, maar ik stond op en keek eerst nog naar haar. Toen hebben we, mijn moeder, haar vriend, mijn zusje en ik, met zijn vieren elkaar omhelst en staan huilen. Mijn opa en oma kwamen nog die avond en de hele tijd hadden we het over de hond, Mandy heette ze. Mijn vader heeft nooit afscheid van haar kunnen nemen, hoewel het toch ook zijn hond was geweest.

[Confused]

Heeey SisterX,

Jeetje wat heb jij al een hoop meegemaakt zeg! En wat ontzettend knap van je dat je je verhaal hier plaatst. Ben zelf 36 en leerde pas een keer over mijn gevoelens praten toen ik al in de 20 was… petje af voor jou dus! Heb je hulp? Want je hebt zoveel meegemaakt… en je moeder, je vader, je zusje… hebben zij hulp? Je vertelt dat jouw zusje alleen maar bij jou wilde slapen en dat je vader daar erg boos om was. Is er iets gebeurd tussen je vader en je zusje? Of vond je vader alleen maar dat ze oud genoeg was om alleen te slapen? En al die verhuizingen, die zullen ook niet makkelijk zijn geweest. Gecondoleerd met Mandy; is het lang geleden dat ze doodging? Een hond is altijd zo’n lieve kameraad; honden lijken ook altijd aan te voelen wanneer je verdrietig bent… Hey meid, nogmaals: ontzettend knap dat je je verhaal vertelt. Ik hoop dat dit forum je kan steunen!

Hugz,

Confused

[sisterX]

Oorspronkelijk geplaatst door Confused

Heeey SisterX,

Jeetje wat heb jij al een hoop meegemaakt zeg! En wat ontzettend knap van je dat je je verhaal hier plaatst. Ben zelf 36 en leerde pas een keer over mijn gevoelens praten toen ik al in de 20 was… petje af voor jou dus! Heb je hulp? Want je hebt zoveel meegemaakt… en je moeder, je vader, je zusje… hebben zij hulp? Je vertelt dat jouw zusje alleen maar bij jou wilde slapen en dat je vader daar erg boos om was. Is er iets gebeurd tussen je vader en je zusje? Of vond je vader alleen maar dat ze oud genoeg was om alleen te slapen? En al die verhuizingen, die zullen ook niet makkelijk zijn geweest. Gecondoleerd met Mandy; is het lang geleden dat ze doodging? Een hond is altijd zo’n lieve kameraad; honden lijken ook altijd aan te voelen wanneer je verdrietig bent… Hey meid, nogmaals: ontzettend knap dat je je verhaal vertelt. Ik hoop dat dit forum je kan steunen!

Hugz,

Confused

Mandy is nu ongeveer 5 jaar dood, dus het eind van het stukje dat ik vannacht postte is ongeveer zo lang geleden, zal vanavond/vanacht een stukje verder gaan...
Tussen mijn vader en zusje is voor zover ik weet niets gebeurd, op de rest van je vragen komt vanzelf antwoord als ik verder schrijf. *maar het werd me even te veel om door te gaan vanacht)

[Confused]

Geen haast hoor, Sister, schrijf maar lekker in je eigen tempo. Niets moet, alles mag hier. Enne, een beetje slaap is ook heilig (bij mij wel tenminste )

[sisterX]

Met de hulp van moeders vriend knapte mijn moeder het huis op en gingen we daar wonen. Ook de vriend kreeg een ander huis, in een dorp ongeveer tien kilometer bij ons vandaag. Als een stelletje wilden ze niet doorgaan eigenlijk, omdat de vriend vrij agressief was en veel dronk. Wel deelden we die zomervakantie een caravan. Hij en mijn moeder lagen in de caravan, samen mijn zijn zoontje. En zijn dochter lag met mijn zusje en mij in een tentje. Op een nacht dat zijn kinderen er niet waren, hoorden mijn zusje opeens een gil en maakte ze mij wakker. Uiteraard moest ik weer gaan kijken wat er was. Nog voor ik binnen was gilde mijn moeder weer en binnen lag mijn moeder op het bed en zat hij op haar, haar handen stevig vast. Ze kon geen kant op. Ook mijn zusje kwam kijken en zij riep toen mensen die ook op ons veld stonden erbij. De vriend werd ‘weggejaagd’ en wij sliepen in de caravan van mijn oom en tante, die op dezelfde camping staan. Toch bleef mijn moeder met hem ‘gaan’
Vlak na de vakantie gingen we weer bij die vriend wonen, in zijn nieuwe huis. Mijn zusje en ik deelden een kamer. Pas toen eigenlijk bleek hoe die vriend echt was. Hij sloeg mijn moeder vaak en mijn zusje huilde veel. Ikzelf? Ik schold en riep tegen mijn zusje dat ze stil moest zijn, en de rest probeerde ik te negeren, dat leek me het beste. Hij sloeg mijn moeder en zijn dochter al, en later mijn zusje ook. Ik en zijn zoon waren ‘veilig’, om het zo maar te zeggen, ons sloeg hij niet. Soms als ik dat tegen iemand zeg, krijg ik al antwoord dat ik daar geluk in had, maar zelf vind ik dat niet echt. Het ‘lievelingetje’ zijn van degene die je moeder en zusje slaat, is niet echt iets om blij mee/trots op te zijn. Toen mijn moeder buiten iets aan het schoonmaken/opknappen was en ze daarbij op een stoel stond, werd hij weer boos en trapte de stoel onderuit, waardoor mijn moeder viel. Met haar heup viel ze op een rand (ze heeft nog steeds een ‘deuk’) en ze stootte ook haar hoofd. Ze kwam in het ziekenhuis en ik en mijn zusje moesten naar mijn vader.
Vlak daarna was het kerst. Eerste kerstdag bij mijn moeder was niets bijzonders, tweede kerstdag bij mijn vader. Mijn vader dacht toen dat mijn moeder en haar vriend niet meer bij elkaar waren en kwam er 2e kerstdag achter dat ze nog wel wat hadden. Hij was boos en gekwetst en wilde mijn moeder spreken/zien. Hij werd woedend omdat hij het nummer niet had en stuurde mij en mijn zusje weg naar een kennis om het telefoonnummer te regelen. Mijn zusje en ik waren geschrokken/angstig en wilden niet meer terug naar mijn vader. Mijn moeder en haar vriend kwamen ons ophalen, waar mijn vader later ook weer boos over was, aangezien hij ons helemaal niet weg had willen hebben.
Ongeveer vier jaar geleden nu moest de politie er bij komen kijken (bij mijn moeder en haar vriend) en hij moest naar een woedebeheersing-cursus of zo iets. Mijn moeder ging toen naar een maatschappelijk werker. Inmiddels was voor mijn zusje een deel van de hulp afgelopen en kreeg ik dezelfde hulp. Deze hield in dat we een toneelstukje moesten doen over iemand die depressief was en wat daar bij kwam kijken. Ook moesten we daar praten. In mijn geval ging het dus over mijn vader. Ik had vrij lang moeten wachten tot mijn leeftijdsgroep aan de buurt was, en was er toen al helemaal niet meer mee bezig. Eigenlijk was het voor mij meer een toneelles dan hulp.
Mijn moeder en haar vriend spraken met de cursus leider en maatschappelijk werk af dat ze een maand uit elkaar zouden gaan, anders zouden ze gaan regelen dat mijn zusje en ik uit huis werden gehaald. Die maand hebben ze niet volgemaakt, maar mijn zusje en ik zijn niet uit huis geplaatst, hoewel er wel een link naar jeugdzorg was gemaakt, zodat deze van de situatie afwisten.
Drie en half jaar geleden was het zover; mijn moeder en haar vriend gingen uit elkaar, voorgoed deze keer. Met mijn vader ging het ook beter; hij kreeg een relatie en ging samenwonen, hij woont nu ongeveer twee jaar aan de andere kant van het land, bij haar. Maar hoewel het einde van de relatie tussen mijn moeder en haar vriend in het begin iets goeds had geleken, bleek dat niet zo te zijn. ‘niet met en niet zonder elkaar kunnen’ is een goede uitspraak in dit geval, vooral van mijn moeder uit. Ze was heel erg met haar eigen gevoelens bezig en met haar eigen leed, waardoor ze niet zag hoe het met mijn zusje en mij ging. Mijn zusje kreeg verkeerde vrienden, en in die tijd stal ze vrij veel en dat soort ongein. Ikzelf zwolg in zelfhaat, het was mijn schuld vond ik. Ik had iets moeten zeggen, ik had.. ik weet niet wat ik had moeten doen, alleen niet wat ik wel deed. Ik voelde me erg slecht (understatement) en drie jaar geleden wilde ik niets liever dan dat het voorbij was. Voor mij leek de dood het perfecte einde, maar ik heb het toen niet gedurfd. Ik haatte mezelf en doordat ik altijd gepest werd, ook mijn lichaam. Ik was te dik, mijn haar was niet goed, ik was raar, het was allemaal gezegd en mijn moeder was het daar duidelijk mee eens. Ik haatte mijn lichaam en wilde het kapot, dus pakte ik een schaar en sneed mijn pols open. Niet diep, maar dat was niet nodig. Ik voelde toen ‘het positieve’ van zelfverwonding voor het eerst. De pijn van binnen, het gevoel van haat, het leek minder. Het was minder, voor even.
Dat jaar droeg ik alleen zwarte kleding en luisterde ik alleen naar metal muziek. Dat paste het best bij hoe ik me voelde toen. Ik bleef mezelf verwonden. Aangezien mijn moeder pedicure is en operatiemesjes in haar werkkamer heeft liggen, is het altijd makkelijk geweest om mezelf te snijden. Als ik zachtjes met een mes over mijn arm ging, bloedde het al en kon ik het al voelen, hoewel het geen pijn deed.


schrijf straks verder.
@confused: nee, geen haast. en nee, ik weet dat niks moet, maar ik wil het graag.

[Confused]

Goed bezig Sister! Ik zal even de rest van je verhaal afwachten voordat ik je bestook met allemaal vragen . Ben erg onder de indruk van je verhaal. Bijvoorbeeld het gedeelte waar je zegt dat je volgens sommige mensen "geluk" had dat jij niet werd geslagen maar dat dat voor jou heel anders voelt. Dat lijkt me inderdaad heel moeilijk: het "lievelingetje" zijn van degene die jouw dierbaren zoveel pijn doet. Lijkt me op z'n zachtst gezegd een wel heel twijfelachtige eer... Heey één vraagje: hoeveel jonger dan jij is je zusje eigenlijk?

[sisterX]

Oorspronkelijk geplaatst door Confused

Goed bezig Sister! Ik zal even de rest van je verhaal afwachten voordat ik je bestook met allemaal vragen . Ben erg onder de indruk van je verhaal. Bijvoorbeeld het gedeelte waar je zegt dat je volgens sommige mensen "geluk" had dat jij niet werd geslagen maar dat dat voor jou heel anders voelt. Dat lijkt me inderdaad heel moeilijk: het "lievelingetje" zijn van degene die jouw dierbaren zoveel pijn doet. Lijkt me op z'n zachtst gezegd een wel heel twijfelachtige eer... Heey één vraagje: hoeveel jonger dan jij is je zusje eigenlijk?

2 jaar jonger, dus nu 14.

[sisterX]

Zelfverwonding maakte me rustig. Nadat ik een half jaar aan zelfverwonding had gedaan, kon ik er zelf niet meer tegen en lichtte een vriendin in. Zij vond dat ik er over moest praten met een volwassenen, over wat er gebeurd was en over de zelfverwonding. Met mijn ouders praten wilde ik absoluut niet en met mijn mentor op school ook niet, dus vroeg die vriendin een gesprek aan bij de mentor van een andere klas, voor ons gewoon een docent. Een tijdje gingen we wekelijks met hem in gesprek over de ‘vorderingen’. Over de zelfverwonding zei hij vrij weinig, alleen dat ik ‘veel waard was’. Dat zei hij elke keer, ‘je bent het waard’. Ik maakte alleen een fout; ik kreeg een oogje op hem, begon hem aantrekkelijk te vinden en ging een paar stappen te ver. Onder een andere naam, Tara te weten, mailde ik hem. Tara was zogenaamd een vriendin van me, hoewel hij volgens mij wel in de gaten had dat ik het was. Ook zochten een vriendin en ik op waar hij woonde, om vervolgens mijn fietsband in zijn straat leeg te laten lopen en aan te bellen, om om een fietspomp te vragen. Ik vond zijn mobiele nummer en toen ik op een nacht wegliep van huis omdat het me even te veel werd sms’te ik hem een paar keer, en hij antwoordde. Dat was in een weekend in april. De dinsdag daarna zou ik eigenlijk een gesprek met hem hebben, maar hij was er niet. Mijn moeder was er wel. ‘snij jij jezelf’ was het eerste wat ze vroeg, subtiel als een bot mes! Ik draaide me om en liep weg. Mijn moeder riep dat ik met haar meemoest naar huis met de auto, maar ik zei dat ik mijn fiets mee moest nemen, dus mocht ik gewoon fietsen. Helemaal over de rode belde ik die docent op om verhaal te halen. Hij had niets gezegd, ook al had hij wel op het punt gestaan dat te doen. Bleek dat die vriendin het aan mijn mentor had verteld, die had de coördinator ingelicht en die had vervolgens mijn ma gebeld. Thuis wachtte me eerst een gesprek met mijn opa en oma, daarna met mijn huisarts en moeder en na een paar dagen een gesprek bij Jeugdzorg. Daar moest ik een ‘contract’ ondertekenen waarin stond dat ik mezelf twee weken geen lichamelijk geweld aan zou doen. Hoewel ik het ondertekende, hield ik me er niet aan en ik bleef mezelf verwonden. De rest van dat schooljaar ging het wel weer wat beter, maar ik ging niet over. Het jaar erna ging het met mij wel redelijk, maar ging het heel slecht met twee goede vriendinnen van mij. Zelfverwonding deed ik toen vrij weinig; midden in de gang op school (vlak voor de personeelskamer) verwondden we elkaar. Met mijn moeder had ik heel vaak ruzie, waarbij we soms klappen/trappen uitdeelden (beide)
December dat jaar (nu anderhalf jaar geleden) kregen we een ‘onder toezicht stelling’, een gezinsvoogd. Het eerste gesprek met haar hadden we pas 3-4 maanden later. Ze beweerde dat mijn vader had gezegd dat mijn moeder ons sloeg, hoewel zijn woorden ‘slaande ruzie’ waren geweest. Onze eerste indruk van haar was dus niet al te best… helaas gaf de eerste indruk heel goed weer hoe ze was. Rond die tijd kreeg mijn zusje ruzie met mijn vader en ging ze daar niet meer heen. Door de druk die er nog steeds rond zelfverwonding en al lag, ging ik weer niet over dat jaar, en moest naar een andere school aangezien je niet twee jaar achtereen mag blijven zitten. Ik was van 1gymnasium, naar 2gymnasium, naar 2atheneum, naar 3havo gegaan.

Binnenkort zal ik het afgelopen jaar posten, en dan zal mijn verhaal ‘afgelopen’ zijn…

[Confused]

Heeeeey Sis,

Ik wil je alleen even laten weten dat ik je laatste post gelezen heb; straks, als je hele verhaal compleet is, dan reageer ik uitgebreider.
Hee meid je bent een bikkel!

[sisterX]

bikkel?