Wie heeft er ervaring met een revalidatiekliniek?

[Prinses]

Hoi Jan Herman, ook ik wil je alle goeds wensen voor de komende periode en ik hoop dat je je angst spoedig kunt laten varen.
Wel heel begrijpelijk hoor dat je er aan de ene kant tegenop ziet en aan de andere kant niet kunt wachten om te beginnen.
Ik weet zeker dat de toekomst nog hele mooie en fijne gebeurtenissen voor jou in petto heeft.
Sterke!!!

[gosselink]

Dag allemaal,

Vanmiddag dus eindelijk naar de revalidatiearts geweest, en wat ik al wist werd bevestigd, maar heeft me ook wel weer de nodige twijfels bezorgd.

De arts werkte echt volgens een protocol en nam niet de tijd om echt goed naar mijn !verhaal te luisteren.

Na de nodige onderzoeken, waarbij ik voor de zoveelste keer uitelkaar getrokken ben en nu waarschijnlijk wel weer 3 dagen mijn lol op kan toch eindelijk hetgene waar ik voor kwam.

Zoals zovaak al beschreven hier kwam de vraag wat mijn doelstelling is en wat ik van alles verwacht.

Thuis weer functioneren zoals dat normaal hoort.
Hij bevestigde ook dat dit nog het maximaal haalbare zou zijn en dat dit voornamelijk op het psychische vlak aangepakt zal worden.
Lichaamlijk is er niets meer te doen.
De klachten zullen blijven en de pijn ook.

Toch wordt ik eerst in een protoculaire observatie "opgenomen" om te kijken wat er echt mogelijk is.
Natuurlijk had ik na alle uitslagen en beoordelingen niet verwacht dat mijn pijn weggenomen zou kunnen worden, maar om het nu voor de derde keer te horen was weer een enorme klap !!!

Al met al weer 2 weken wachten en dan een lood en loodzwaar programma in waaruit moet blijken waar wie en wat me nog weer een stukje op de been kan helpen (daar ben ik wel hoopvol over en de arts ook), maar van al die medicijnen en de pijn is er echt geen hoop om dit terug te brengen.

Wel eerlijk natuurlijk, maar ik ga er voor om ieder stukje exta mee te pakken.

Hoe dan ook zal ik jullie op de hoogte houden, maar ook zeker meeleven met de anderen.

Ik ben nou eenmaal docent en dat betekent geven en nemen.
Misschien neem ik nu wel meer, maar het geven van steun,info e.d. zal zeker ook wel aan de orde komen.Maar nu is het echt even

Groetje en tot de volgende keer,

Jan Herman Gosselink.

[marry]

Hey Jan, ben zelf ook net lid en zit je geheel je verhaal te lezen en wil je heel veel sterkte en kracht toewensen en hoop dat je er verder mee komt.
Groetjes

[gosselink]

Dag allemaal,

Zo dat waren me de weken wel.
Bijna suïside gepleegd, maar net op tijd beseft wat ik achter zou laten.
Reden, het bezoek aan de revalidatie arts en de saldi op de bankrekeningen.
Een huisarts in opleiding (van geschat midden 40) moest op bezoek komen en zonder enige twijffel werd de crisisdienst van GG-Net ingeschakeld.
Hulp die ik nodig had, maar alles vol dus geen opname die ik zelf zo wenste.

Eris in die tijd gebeurt, maar niet door enige instantie.

Vorige week eens gebeld waarneer ik stond ingepland bij het revalidatiecentrum.
Het is vakantie en we snappen niet waarom hij gezegd heeft dat het maar hooguit 3 weken zou duren.
Verder in het gesprek kwam ik er wel achter.
Alleen geïndiceert op pijn en de psychische kant heeft hij niet eens doorgegeven.
Het kon nog wel een week of 4 duren.
Dit alles nadat ik tegen de crisisdienst had gezegd dat ik die ene week nog wel zou trekken.

Het kon niet uitblijven dat i na mijn pakketje medicijnen opgehaald te hebben bij de apotheek, ik er weer volledig doorheen ging.

Zonder enige schroom de huisarts gebeld en binnen 2 uur weer de crisisdienst op de stoep staan.
Niet om de eerste man van die dienst tekort te doen, maar deze ervaring was heel anders.
Hij luisterde goed en kwam met veel ideeën, en dacht echt mee.
Dit mocht wel blijken uit het telefoontje wat we 's morgens kregen.
Er werd die dag nog direct hulp ingeroepen voor mij maar ook voor de kinderen was al van alles uitgezocht.( helaas van die supperslimme)
Ik kreeg 's middags een eerste telefonisch contact met een psychiater, maar gelukkig kon ik hem melden dat de revalidatiekliniek inmiddels had gebeld dat ik volgende week toch kan starten.
Ik ben binnen !!!!!
Nu zullen zij het zwaar gaan krijgen met mij !!!!!
Dit acceteer ik gewoon niet.
Als alles is uitgepraat zal ik het heeeeeeeel zwaar krijgen, maar ik heb er alles voor over om weer een beetje te kunnen doen.
Mijn bedrijfje is kappot, maar uit de meest uiteenlopende hoeken wordt ik nog steeds gevraagd al weten ze van mijn beperkingen.

Ik laat alles even liggen, want ik moet eerst zelf op de rails komen en zorgen dat ik ook mijn gezinnetje weer op de rails krijg.

Geen vakantie, geen dagjes uit, maar dat deden we toch al weinig, want papa moest werken en had geen vakantie nodig.
Erger nog, ik wilde helemaal geen vakantie, want na een paar dagen miste ik mijn leerlingen en orkesten al.

Een slecht huwelijk???
Nee, we wisten niet beter en onze oudste moest het meeste wennen dat papa altijd thuis was de laatste 1,5 jaar.
Onze jongste van 1,5 weet dus niet beter en mijn vrouw zag in onze verkeringstijd al dat ik niet veel thuis zou zijn en heeft me altijd gesteunt en doet dit nu nog.

Ons huis is een puinhoop en er moet echt veel gebeuren, maar ik kan het niet meer.
Voor mijn vrouw is het bijna onmogelijk om het allemaal bij te houden.
Was ik gezond geweest dan was dit nooit gebeurd, maar het zij zo.

Ik weet dat famillie het nodigge heeft aangegeven bij de diverse tv programma's, maar je hoort weinig terug en er moeten eigenlijk meerdere aangiftes gedaan worden wil je echt in aan merking komen.

Wie o wie wil mij !!!!!!!!! helpen dat er toch hulp komt, want straks ben ik (misschien een beetje! opgeknapt), maar kan ik mijn vrouw naar de psychiater brengen.

Zonder hulp redden we het niet meer, maar als de nood het hogst is, is de redding nabij.

Ik ga me opmaken voor alles wat me te wachten staat, al weet ik eigenlijk nog steeds niet wat me boven het hoofd hangt en dinsdag ga ik met een vlaggetje in mijn hand richting "Groot Klimmendaal".

Alles misschien wat warrig, maar met al die medicijnen kan ik echt niet beter.

Groetjes en ik houdt jullie op de hoogte,

Jan Herman Gosselink.

[Prinses]

Een noodkreet die dwars door mijn ziel snijdt, maar geen ideen heb hoe ik/wij kan/kunnen helpen. Wie heeft een idee?!

[Anja]

Hoi Jan Herman,

Ik kan echt heel goed begrijpen dat je er zo ver door heen zit wij hebben ook een eigen bedrijf en ook de nodige financiele elende achter de rug. Ik vraag me ook regel matig af waarom er door nederlanders zoveel hulp aan het buitenland wordt gegeven ter wijl er zat Nederlanders zijn die ook hulp kunnen gebruiken. En dat je eerst zo ver moet komen als jou om eens gehoor te krijgen schandalig maar goed. Ik hoop van Harte dat je jullie leven weer op de rails krijgt. Heel veel succes. Groetjes van Anja.

[gosselink]

In de eerste plaats weer bedankt voor jullie reactie's.

HARTVERWARMEND !!!

Vanmorgen de intake gehad met de fysio en de ergo en gelukkig in een ontspannen sfeer.

Het begon al aan de balie met alle vriendelijkheid en goede uitleg. ( Dit heb ik al veel vaker anders meegemaakt!!!)
Je voelt je geen patient, maar iemand die geholpen wil worden en waar hun zich voor in willen zetten.

Maar toen naar de intake.
Na thuis al bergen formulieren ingevuld te hebben, mag je je verhaal nog een keer mondeling doen, maar veel uitgebreider.
Ook mijn vrouw moest/mog mee en werd zonodig bij het gesprek betrokken.

Of dit echt handig was ???

Geintje hoor, want ik ben nou eenmaal iemand die niets aan de buitenkant laat merken en je bent wel heel erg knap als je hier doorheen kunt prikken.

Maar gelukkig ze houden daar ook wel van een geintje, want mijn pretoogjes hebben me toch iets veraden.
Ik zal me echt moeten inhouden, want ik ben daar wel voor hulp !!!! en niet om alleen maar ongein te trappen. ( lees gein, want wie ik te grazen kan nemen, gaat er aan)

Ik kijk er echt naar uit om donderdag echt te beginnen, maar ook hier werd de sceptische houding aangenomen of ze het wel aankunnen.

Dat zullen we pas weten als ik mijn best heb gedaan, maar het voorgevoel is niet best.

Dit is voor mij echter geen reden om er niet vol voor te gaan, want als dit mislukt, wat kan er dan nog ??????

Ik weet niet of het mag, maar ik zit ook op hyves en zal daar voor vrienden een blog bijhouden.

Zoek maar eens op hyves. Type jan herman drempt en je hebt me gevonden.

Op deze blog kan ik niet alles melden, maar hier worden jullie natuurlijk ook op de hoogte gehouden.

Ik heb er zin in en ga ervoor, wat me ook allemaal nog boven het hoofd hangt.

Groetjes,

Jan Herman Gosselink

[Kenso]

Wil je even sterkte en succes wensen voor de komende tijd.
Petra

[desie]

Ook namens mij wens ik je hele veel sterkte toe met de behandeling.
Hoop dat hij het gewenste effect geeft aan je.

Groetjes Desie

[Prinses]

Hoop echt dat het je veel positiefs oplevert, en dat van die humor herken ik wel.