Wie heeft er ervaring met een revalidatiekliniek?
Dag allemaal,
Na, nu een jaar thuis te zitten,hangen, liggen etc. ben ik via de huisarts in overleg met gg-net doorverwezen naar "Groot Klimmendaal" een revalidatiekliniek.
Over 14 dagen heb ik daar een eerste gesprek met een revalidatiearts en vraag me af wat me daar allemaal te wachten staat en wie er ervaring mee heeft.
Dit kan natuurlijk nie t door eerst de verschijnselen en klachten te melden, maar ben heel erg benieuwd.
Ik ben nu 38, en al klinkt het mischien vreemd, aan het aantal uren dat ik gewerkt heb zou ik al wel 80 jaar kunnen zijn.
Ik zal niet mijn hele arbeidsverleden opsommen, maar met 2 rechterhanden en veel pech met ontslag door bedrijven die moesten sluiten e.d. besloot ik 11 jaar geleden om van mijn hobby toch mijn beroep te maken en startte een eigen muziekschool.
Buiten deze drukke baan (want het ging echt heel erg goed) miste ik toch het werken met de handen en wist iedereen me wel te vinden voor de nodige klussen.
Uiteindelijk leefde ik dus in twee verschillende werelden. (zware bouwklussen en het rustig staan en zitten naast mijn leerlingen en het staan voor orkesten.
Soms liep dit dus wel eens fout, want dat klussen was niet iets constants en als je dan weer even een aantal woningen gaat stuccen dan kun je er op wachten dat je blaren krijgt en dat je soieren wel eens op willen gaan spelen.
Maar met een eigen bedrijfje moet je door dus dat was wel eens naar de huisarts voor wat spierverslappers en fysio.
Dit ging altijd goed en zo bleef ik aan het werk.
Maar helaas, in april 2008 stond ik 's morgens op (ten minste dat wilde ik) en had een enorme last in mijn onderrug.
Ik had niets bijzonders gedaan en er was geen enkele aanleiding te geven voor die pijn.
Wel had ik in de gaten dat dit geen spierppijn was.
2 weken lang doorgelopen met wat ibuprofen en de nodige rek en strek oefeningen gedaan, maar het werd alleen erger.
Toch maar naar de huisarts.
De bekende onderzoeken, maar niets te vinden.
De maand erna regelmatig naar de HA geweest en langzaam aan werden de pijnstillers zwaarder, maar de pijn bleef alleen maar erger worden.
Ik heb toen aangedrongen op verder onderzoek waarin ze ook meteen instemde.
Vaak hoor je dat een HA blijft handelen onder eigen inzicht, maar we hebben een goede band en ik voel gewoon dat ze enorm meeleeft en meewerkt, al was dat in de eerste ontmoetingen wel anders en kunnen een hoop patieenten haar wel schieten. Dit terzijde.
Ze had gehoord dat er bij een gespecialiseerde rugpoli (prive kliniek) goede resultaten werden berijkt en daar ben ik in eerste instantie dan ook beland.
Na daar mijn verhaal te hebben gedaan, zonder enige moeite een MRI die ze in eigen beheer kunnen uitvoeren en een week!!!! later was het al zover en meteen de eerste uitslagen.
Hier kwam al niet veel goeds uit, maar ook niet iets echt duidelijks.
3 versleten tussenwervelschijven, vermoedelijk 1 hernia en een vergroeiing door een trauma.
Dit trauma klopte, want ik was al eens in een veiligheidsgordel (alleen heupgordel i.v.m. de werkzaamheden) geklapt en daar ruim een uur ingehangen dus aardig opgerekt.
Dit zou echter niet verklaren dat dit de pijn echt zou veroorzaken.
Eerste oplossing, doorgaan met de medicatie (waaronder inmiddels morfinepleisters, licht) en Mc Kenzie therapie.
Nou niet dus.
Het was met die pijn niet te doen en ze wilde beginnen met verdovingsspuiten.
Nou niet dus, want daar kleven nogal wat risico's aan met kans op ontstekingen, maar ik zit altijd al onder de ontstekingen.
Toen ik dit verteld had en laten zien zagen zij dit ook niet meer als een oplossing en kreeg voor de eerste keer te horen uitbehandeld.
Ondertussen had ik op 1 juni al mijn werkzaamheden al gestaakt, want ik werd geconfronteerd met het feit dat ik onze kleine van toen 8 maand niet meer uit haar bedje kon krijgen en uitgerekend niemand in de buurt thuis of wie dan ook die ik kon bereiken, want ik kon niet meer lopen.
De kleine schat heeft 1,5 uur lang in haar bedje gelegen, in haar poep en plasluier en ik kon echt niets meer totdat mama thuis kwam.
Ik heb echt van alle leerlingen en verenigingen zoveel medeleven en begrip gehad voor de beslissing om tijdelijk te stoppen, met de hoop dat ik na de zomervakantie wel weer terug zou zijn.
Helaas niet, want er kwam geen verbetering en moest de knoop doorhakken en het werk allemaal afstaan.
Ik kon het gewoon niet meer volbrengen om de leerlingen op een verantwoorde manier les te geven.
Hier kwam dus de grote psychische klap. Mijn hobby was en is mijn werk.
Toch via de HA een second opinion bij de neuroloog.
Hij was heel stug en veroordeelde me een beetje dat ik eerst naar een privekliniek was geweest.
Hij vertrouwde er helemaal niets van, dus een compleet nieuwe kijk met een nieuwe MRI.
Dit ging ook met spoed, na mijn verhaal.
2 weken later terug voor de uitslag.
Hij riep me uit de wachtkamer en bij de deur sloeg hij zijn arm al om me heen en naarmate we na de spreekamer liepen, z',n 20 meter, drukte hij me al steeds steviger tegen me aan.
Het beeldscherm stond al naar mijn kant gericht en ik zag al wat er aan de hand was, want zoveel had ik al wel gezien en bestudeerd.
UITBEHANDELD !!! en wees blij dat je je niet hebt laten spuiten, want het was onheroepelijk fout gegaan.
Operatief is er niets meer mogelijk (te veel nivo's zijn aangetast) de pijnmedicatie is enorm.
175 microgram( afgifte per uur) fentanyl pleisters, 2 tot per dag athrotec 50 mg per dag, 20 iligram valium voor de nacht en indien nodig 5 miligram valium overdag en natuurlijk de nodige maagbeschermers.
De meeste (ernstige) rugpatienten hoef ik niet uit te leggen wat deze medicijnen met je doen.
Je gaat er aan kapot !!!, en toch nog die enorme pijn.
Nu dus na de revalidatiekant om te kijken wat ze hier nog voor me (ons) kunnen doen.
Niet dat ze mijn rug kunnen repareren, maar geestelijk ben ik helemaal op !!!
Gelukkig heb ik een schat van een vrouw en 2 lieve dochters die me laten beseffen dat ik alles moet aanpakken om ook maar iets verbetering te krijgen, maar ook mijn vrouw trekt het niet meer
Zij staat er gewoon helemaal alleen voor met 2 moeilijke kinderen, want de oudste is 6 en hoogbegaafd en de jongste van 1,5 vertoont ook dezelfde verschijnselen en dat is dus alleen maar optellen.
Ikzelf ben ook hoogbegaafd en kan met ze lezen en schrijven, maar mijn vrouw lukt het niet om grip op de kinderen te krijgen.
Het gaat gelukkig wel steeds beter, maar of ze ze ooit helemaal gaat bereiken????
In de omstandigheden waarin ik me nu begeef kan ik haar gewoon niet helpen, want ik ben zwaar overspannen.
Financieel zitten we ook aan de grond, want, een jaar zonder mijn inkomen is niet niets.
We klappen uitelkaar van de leningen en schulden.
Was je dan niet verzekerd? Jawel, maar ze weigeren om uit te keren, omdat ik 10 jaar geleden bij het afsluiten van mijn verzekering verzwegen zou hebben om spierpijnklachten te vermelden.
Tijdens de keuring ben ik eerlijk geweest en was een week voor die keuring ook bij de HA geweest met spierpijnklachten in de rug.
Aanleiding , een verhuizing van mijn ouders en mijzelf (thuiswonend) waarbij ik in mijn eentje alles opnieuw geschilderd had en ook nog alle muren van spachtelputz had voorzien.
Dit ook tijdens de keuring vermeld, maar de keuringsarts zag dit ook als een normaal verschijnsel.
Lang leve Unive met al hun BV's !!!!!
Geen winstoogmerk, maar al die BV's die er onder zitten leven ook niet van de wind en maken miljoenen winst.
Natuurlijk dat ze alle zaken zo'n beetje tot de hoge raad uitvechten al weten ze van te voren dat ze verliezen.
Dit soort smerige praktijken mogen dus in nederland.
Het zal iedereen die dit verhaal gelezen heeft nu wel duidelijk zijn wat er allemaal speelt al heb ik nog lang niet alles verteld, want miskramen, chemo's na die miskraam, ouders en schoonouders allemaal wel hele ernstige medische problemen als kanker, hartoperaties, gebroken rug gaan je ook niet onder de koude kleren zitten.
De druppel voor mijn psychische toestand was echter dat we 3 maanden geleden ons jongste dochterje in echt no time zagen ziek worden en na 3 dagen in quarantaine te horen keregen, "als jullie een uurtje later waren geweest, dan hadden we niets meer kunnen doen".
Vanf dat moment gaat het echt heel slecht met me, maar ik geef niet op.
Wel ben ik benieuwd of er mensen zijn die me misschien kunnen zeggen wat me allemaal te wachten staat bij de behandelingen die gaan komen.
Ik zal toch zeker niet de enige zijn die in zo'n situatie is beland.
Niemand kan me een voledig antwoord geven, maar het lukt me denk ik nog wel om de puzzle stukjes op een nuttige manier in elkaar te leggen.
Jan Herman.
|
Lineaire weergave
