Waarom niet de waarheid vertellen?

[Musje]

Ik ben nu 26 maar nog steeds heb ik niemand de waarheid verteld wat er is gebeurd toen ik 12 was. Uiteindelijk heb ik mijn ouders wel verteld dat er iets gebeurd was maar toen ik bij de politie het hele verhaal moest vertellen lukte me dit niet. Zelfs bij de psycholoog hield ik me aan het verzonnen verhaal dat ik bij de politie had verteld en wat niemand geloofde.

Ik was helemaal niet verkracht door een onbekende, maar door mijn geestelijk gehandicapte neef die 5 jaar ouder is. Hij heeft geen zware handicap maar heeft moeite met het verschil weten tussen goed en fout en het houden van sociale contacten.
Ik was 12 en was op vakantie met mijn ouders in een huisje dicht bij zee. Mijn neef kwam met zijn tante naar ons toe en omdat hij geen vrienden heeft en ik als 1 van de weinige goed met hem kon omgaan vroeg mijn moeder om hem mee te nemen naar het strand. Omdat mijn ouders niet van drukte hielden fietste we altijd een heel stuk door de duinen voordat we het strand op gingen. Op dat stukje strand waren er altijd maar een paar mensen. Natuurlijk reed ik met hem weer naar dat stuk strand en zijn we gezellig gaan spelen. Op een gegeven moment wilde hij zwemen dus ik mee de zee in. Ik ben zowat opgegroeid met een andere neef van me en met hem stoeide ik vaak genoeg en ook deze neef begon met mij te stoeien. Maar op een gegeven moment merkte ik dat hij met zijn handen naar plekken greep wat iet normaal was. Ik schok maar dacht dat het een foutje was van hem dus ik zwom gewoon hard terug naar het strand en deed net of er niets gebeurd was. Ook hij deed alsof er niet gebeurd was. Op het strand rende ik terug naar mijn handdoek om op te drogen in de zon. Het begon al laat te worden dus ik hoopte snel droog te zijn. Na een tijdje merkte ik dat veel van de mensen die bij ons altijd op het strand waren al naar huis toe waren en we alleen waren achter gebleven op het strand. Mijn neef was een gaat aan het graven en ook al was mijn badpak nog niet droog ik wilde toch naar huis. Ik voelde me ook niet meer op mijn gemak bij mijn neef alleen te zijn. Ik liep naar hem en vroeg hem of hij ook klaar was om naar huis te gaan. Hij zei nog heel even help me om het gat nog dieper te maken. Dus ik sprong het gat in en hielp hem mee. Hij klom uit het gat en zei dat hij iets leuks wist. ik moest in het gat staan en hij zou het dicht gooien en dan kijken of ik er nog uit kon komen. Ik dacht dat hij gewoon aan het spelen was en ik dacht ook dat dat makkelijk kon. Dus liet ik het toe. Dat was mijn grootste fout ooit! Toen ik eenmaal vast zat greep hij mijn armen en boog die op mijn rug. Hij zei dat ik er niet uit mocht voordat ik mijn badpak uit had gedaan. Hij trok hem omlaag en uiteindelijk hielp ik hem mee omdat ik bang was. hij duwde me neer op het zand terwijl mijn benen vast zaten en duwde zijn vingers in mijn anus en vagina niet 1 of 2 keer maar een paar keer. Ik schreeuwde alles bij elkaar maar niemand hoorde me. Toen zei hij dat mijn ouders het toch nooit zouden geloven. Hij liet me los en ik groef mezelf zo snel mogelijk, greep me kleren en kleedde me snel aan. Ik rende de duinen in naar mijn fiets. Ondertussen had hij zich ook aangekleed en rende achter me aan hij greep mijn arm en gaf me een harde mep. Hij zei dat ik me goed moest gedragen want er was niets gebeurd. Samen fietste we naar huis. Ik reed veel harder dan normaal terwijl hij achter me aan reed. Thuis aangekomen riep ik hallo en rende naar boven terwijl ik riep dat ik snel ging douchen. Ik heb heel lang onder de douche gestaan en gehuild. Toen ik beneden kwam vroeg mijn moeder of ik het leuk gehad had terwijl ze eten op de tafel zette. Na het eten gingen mijn neef en tante naar huis. Ik heb het de rest van de vakantie niet meer verteld. Na de zomer op school kreeg ik problemen met woede uitbarstingen waardoor ik zelfs bijna geschorst ben. Ik heb toen aan mijn mentor in tranen verteld dat ik verkracht was en hij heeft het aan mijn ouders verteld. Ik moest toen naar de politie van mijn ouders en een psycholoog Volgens die twee instanties had ik het verhaal dat ik vertelde ook zelf bedacht. Dat was wel waar maar die beschuldiging deed toch wel erg zeer. Ik wilde het echte verhaal niet vertellen omdat ik hun relatie met die tante niet kappot wil maken. Ik heb die neef daarna niet veel meer gezien. In ieder geval nooit meer alleen. Ik twijfel nog wel eens of mijn ouders toch iets door hadden want ze hebben me nooit meer gevraagd om met hem iets te doen als hij er was. Nu durf ik niemand her verhaal meer te vertellen want wie geloofd mij nu nog.

Helaas heb ik daarna ook nog te maken gehad met aanranding en ongewenste intimiteiten. Soms vraag ik het af waarom het allemaal naar mij toe trekt. Gelukkig kon ik mij die twee keren wel goed weren want dat is wat ik wel van die eerste keer heb geleerd.

Laat je nooit meenemen naar een stille plek alleen en laat je nooit in een situatie plaatsen waar je zelf niet uit kan komen.

[Nemo]

Jemig!! heftig verhaal zeg...
ik heb niet in dezelfde situatie gezeten, maar ik snap je angst heel goed.
Ik hoop dat er een moment komt dat je wel eerlijk kan gaan zijn. Dit is namelijk niet bepaald bevorderlijk voor je eigen verwerking/ herstel.
Ik hoop dat je een manier vind om hier mee om te gaan.. ondanks dat het altijd moeilijk zal blijven...

[kiwi]

Hoi Musje,

Een heel heftig verhaal.
En het klopt hoe langer je iets verzijgt hoe moeilijker het te vertellen is. Kan je evt. niet naar een andere psycholoog en van daar af aan bij het echte begin beginnen.
Denk dat je allleen op die manier het een plekje kan geven en rustiger verder gaan.
Sterkte!

Groetjes, Kiwi