Weergegeven resultaten: 1 t/m 3 van 3

Discussie: Mijn zoon Wolf....

  1. #1

    Standaard Mijn zoon Wolf....

    Beste Lotgenoten,

    Ik heb mij hier geregistreerd omdat ik de behoefte voel om mijn verhaal te delen.
    Afgelopen januari zijn mijn vrouw en ik onze zoon verloren na een zwangerschap van 19 weken.
    Ik heb alles uitgeschreven alsof ik een soort dagboek aan mijn zoon schrijf. Dit zou ik nu graag met jullie willen delen.
    Een kleine waarschuwing vooraf..... Het is een flinke lap tekst. Bij deze:



    De Aanloop.

    Lief Apenkoppie,

    Het was augustus 2014. Je papa en mama hadden een bijzonder feestelijke dag. Een bruiloft, een feest, een fantastisch samenzijn met geliefde mensen om ons heen.
    Na een mooie en emotionele dag zijn we anderhalve week later in een vliegtuig gestapt.
    Je mama ging voor het eerst vliegen! En dan ook nog eens helemaal naar Amerika!
    Na twee geweldige weken in dat belachelijk grote land kwamen we thuis. Je grote zus had ons flink gemist kan ik je zeggen.

    Een paar weken nadat we thuis waren wilde mama meer zekerheid. Ze had het vermoeden dat er een klein wondertje in haar buik groeide. Papa mocht op pad voor een test waar we meer duidelijkheid mee zouden kunnen krijgen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Nadat mama de test had gedaan bleek er goed nieuws. Jij groeide in mama’s buik!

    De eerste keer in het ziekenhuis zal ik nooit meer vergeten… met een speciaal apparaat keek de dokter of de test de waarheid had gesproken. Wat bleek, het was echt zo. Een klein Apenkoppie groeide in mama’s buik. We waren dolenthousiast en hadden moeite het nog even voor ons te houden. Maar na een aantal controles bleek dat alles goed met je ging. Dus we hebben met onze vrienden en familie het blijde nieuws gedeeld. Iedereen vond t geweldig voor ons.

    Na de verjaardag van je grote zus en de kerstdagen van 2014 zijn we opnieuw naar t ziekenhuis gegaan. Mama vertrouwde het allemaal niet zo. Ze kreeg hoofdpijn en was bang dat ze een zwangerschapsvergiftiging had. De dokter keek weer met dat apparaat en vertelde ons dat er heel weinig vruchtwater was. Nou is dat dus wel flink schrikken. Want dat heb jij dus nodig om jezelf helemaal goed te ontwikkelen.
    De dokter kon niet zien of er iets beschadigd was of dat je geen niertjes had (dat zijn dingen in je lichaam die zorgen je goed kan plassen en die zijn dus wel belangrijk). De kans dat we je voor het einde van mama’s zwangerschap zouden verliezen bleek aanwezig. Papa en mama hebben hier flink om gehuild mag je weten.

    Een paar dagen na dit nieuws zijn we naar een ander ziekenhuis geweest. In Leiden kunnen ze met nog grotere apparaten bijna alles zien. Ook als je nog zo klein bent. Hier vertelden de dokter ons dat ze niertjes had gezien. Je blaas vulde zich goed en ook het legen van de blaas ging goed. Wel wees ze ons nog een keer op het risico van een te vroege geboorte doordat er zo weinig vruchtwater om je heen zat.
    Op dat moment waren we weer even iets meer gerust gesteld. Je hartje deed het goed en je niertjes werkten…. Mama besloot veel rust te gaan houden in de hoop dat dit jou nog sterker zou maken.


    Alweer Een Echo....

    Lief Apenkoppie,

    Nog niet zo lang geleden, woensdag 21 januari gingen papa en mama voor de zoveelste echo naar het ziekenhuis. Papa was net begonnen bij zijn nieuwe baan en mama hield zoveel mogelijk rust. De avond voordat we naar het ziekenhuis gingen heeft papa je voor de tweede keer een schop voelen geven. Mama zei zelfs dat ze op de ochtend van de 21e nog een keertje: “hey. Het schopt me weer”.

    Je moet weten dat we nog niet wisten of je een jongen of meisje zou worden. Wel hielden we al zielsveel van je. Op iedere echo die we de afgelopen tijd hadden was je hartje goed en stevig kloppend te zien. Papa en mama werden steeds iets rustiger als we van een echo thuis kwamen. De 21e was mama 18 weken zwanger. We hebben in die week gezocht naar welk behang leuk op jouw kamertje zou moeten komen.

    Omdat de afspraken in het ziekenhuis uitliepen moest papa even weg om jouw grote zus op te halen van school.
    Onderweg om mama op te halen belde papa heel even naar mama om te vragen of ze de echo al gehad had.
    Toen hoorde papa (in de auto) dat jouw hartje ermee gestopt was.
    Papa kon het niet geloven en moest huilen… heel hard en ontroostbaar huilen…..

    Toen papa bij mama in het ziekenhuis kwam wisten ze allebei de woorden niet te vinden…… Wat moet je zeggen na zulk verschrikkelijk nieuws? Ons wondertje, ons tweede superkindje zou niet levend geboren gaan worden. Papa en mama hebben gehuild…. en je grote zus? Die huilde heel hard met ons mee.


    Hoe Nu Verder?

    Lief Apenkoppie,

    Donderdag. 22 januari 2015. Deze dag moesten papa en mama zich al om 8 uur melden in het ziekenhuis. Een dag nadat we hadden gehoord dat jouw hartje niet meer klopte.

    De dokter vertelde ons wat er nu moest gaan gebeuren. Omdat je grote zus met een moeilijke operatie op deze wereld was gekomen wilde ze dat mama met wat hulp van medicijnen jouw zelf uit haar buik ging krijgen. Het idee was om te beginnen met wat pillen die mama’s lichaam van binnen zouden helpen om het zo makkelijk mogelijk te laten verlopen. We werden naar een speciale afdeling gestuurd waar alle mama’s die kindjes krijgen op liggen. Mama kreeg een aparte kamer en een bed om lekker in te liggen.

    Nadat mama de eerste pil had gehad was er nog weinig veranderd. Vier hele uren later zou mama dan weer een volgende pil mogen om alles nog meer op gang te helpen. Heel veel lieve mensen stuurden nu naar papa en mama berichtjes om te laten weten dat ze het zo graag anders hadden gezien.

    Deze dag kroop voorbij en papa en mama hebben er maar het beste van gemaakt. Een televisie voor wat afleiding en papa’s laptop zorgden ervoor dat we deze vreemde dag door konden komen. De hele dag kwamen er een heleboel dokters en zusters langs om mama in de gaten te houden. We hoopten dat het snel mee zou gaan zitten.

    Na een hele lange dag in bed kreeg mama wat krampjes en pijn. Gelukkig wisten de dokters daar wel een middeltje voor. Zo kon mama in ieder geval in slaap komen.
    We zouden morgen wel verder zien en hoopte dat mama’s lichaam tijdens de nacht het nodige werk zou doen zodat we dan morgen konden beginnen aan het daadwerkelijk ter wereld brengen van jouw lichaampje.

    Papa en mama hebben deze dag veel gehuild omdat we zo graag hadden gewild dat jij gewoon nog heel lang kon groeien in mama’s buik om daarna een leuk leventje op te bouwen met ons en je grote zus. We wisten dat het niet zo mocht zijn. En dat. Dat doet heel veel pijn lieve apenkop. Daarom moesten papa en mama zoveel huilen.


    Wat gaan de dagen traag voorbij.

    Lief Apenkoppie,

    Vrijdag 23 januari. Zou het dan vandaag gaan lukken? Papa en mama hebben in het ziekenhuis geslapen en hopen dat de pilletjes vandaag hun werk gaan doen. De hele dag zijn we aan het wachten en laten we onze vrienden en familie weten hoe het er voor staat.
    Mama heeft bijna geen pijn meer en neemt trouw de pillen die de dokters komen brengen.

    Na een hele dag van wachten en praten met elkaar blijkt in ieder geval dat het vandaag nog niet gaat lukken. De lieve mensen in het ziekenhuis vinden het naar voor ons maar kunnen niet zoveel doen. De pilletjes moeten eerst zorgen dat mama’s lichaam er klaar voor is. We hebben de hele dag de tijd om over heel veel dingen na te denken. Zoals, wat worden de namen? Mogen we ons kindje mee naar huis nemen? Hoe gaan we dit aan je grote zus vertellen? Wat kunnen we als het kindje er is? Hoe gaat het allemaal verder? Een heleboel vragen maar na een lange dag weten wij de antwoorden wel. Je mag nu wel op de wereld komen. Papa en mama zijn er klaar voor. Tenminste dat denken we.

    Helaas slaan de medicijnen niet echt aan bij mama. Na de vrijdag komt de zaterdag (nu hebben de dokters wel bedacht dat mama inmiddels twee pilletjes per keer mag). Ook de zaterdag komen we door met wachten, nadenken en huilen. We hadden er niet op gerekend dat we zo lang in het ziekenhuis zouden zijn. Mama vraagt dan ook aan wat vrienden van ons of ze wat spulletjes kunnen halen. Het eerste bezoek is dan ook deze zaterdag geweest. Ondanks dat iedereen hoopt dat het snel voorbij is en we weer naar huis mogen denk jij daar anders over. Mama’s buik is toch een te fijn plekje blijkt maar weer.

    Ook de zondag komt. Nog altijd werken de pilletjes niet zoals het zou moeten. We vragen de dokter of er niet iets anders gedaan kan worden. Daar moeten ze even voor overleggen. En dat kan morgen pas als alle dokters er weer zijn. Papa gaat deze dag even snel heen en weer naar huis. Toch nog wat spulletjes vergeten, dus thuis even halen en meteen wat opruimen. Ondertussen kijkt papa thuis maar naar een voetbalwedstrijd op de tv. Maar het beeld komt eigenlijk niet aan. Papa is veel aan het nadenken en weet niet zo goed wat hij moet.

    Na het voetbal en schoonmaken gaat papa weer naar mama toe. Maar bij mama is er nog niet veel veranderd. De pillen zorgen er wel voor dat mama heel vaak naar de wc moet. Dus die gaan we in ieder geval niet meer slikken. Maar wat gaan we dan wel doen? We worden een klein beetje moedeloos van het hele gebeuren. Papa en mama willen je zien en naar huis. Ook al doet het heel veel pijn te weten dat het de enige keer zal zijn dat we je mee naar huis zullen nemen.


    Daar ben je dan.....

    Lief Apenkoppie,

    Maandag 26 januari 2015… Vandaag zijn papa en mama nog steeds in het ziekenhuis. De dokters hebben gepraat over wat er moet gebeuren bij mama.
    Ze hebben bedacht dat mama een middeltje kan krijgen via een slangetje dat mama’s arm in gaat. We hopen dat het gaat helpen en wachten geduldig af.
    Als na een lange dag er nog steeds niets veranderd is weten we het ook niet meer. De dokter komt langs en legt uit dat mama 24 uren aan het slangetje moet hangen, dan moeten we weer een hele dag wachten zonder slangetje en dan zou mama weer aan het slangetje…. we weten het niet meer.

    Mama is moe van het hele gebeuren. We weten dat jouw hartje het niet doet maar willen je toch heel graag zien.
    ‘s Avonds kijken papa en mama maar weer tv voor wat afleiding. Opeens krijgt mama heel veel pijn. Ze weet niet hoe het komt en we roepen er iemand bij. De zuster komt kijken en zegt dat het nu eindelijk zo ver is. Jij gaat uit mama’s buik eindelijk op de wereld komen….. Papa is er een beetje stil van. Hij probeert mama door de pijn heen te helpen. Dan komt de dokter even bij mama kijken. Zij zegt dat de zuster gelijk heeft. Het kan niet lang meer duren.

    En dan…. net zo snel als de pijn kwam is deze ook ineens weer weg. Mama zegt: “ik ben moe. Ik doe even mijn ogen dicht”. Papa snapt er niks van. Hoe kan dat nou? Terwijl mama naast papa ligt te slapen kijkt papa nog maar wat tv.

    Na een tijdje wordt mama wakker en komt de zuster bij ons kijken. Ook zij snapt er niks van. En dan vraagt ze of mama heel misschien nog iets voelt. Mama spant zich nog heel even in en dan…. dan ben je er. Onze veel te kleine knul. Daar is ie dan. Papa moet heel hard huilen. Het is zo verschrikkelijk dat jouw hartje het niet doet. Papa had je zo graag zien opgroeien…..
    Mama huilt net zo hard als papa. Als de zuster dan zegt dat je een klein jongetje bent huilen we nog harder. We hadden echt geen voorkeur maar het wordt ineens zo echt….. ineens voelen we alles en toch helemaal niets. Dan komt de dokter erbij. Je wordt in een mooi wiegje gelegd en we kijken naar je door onze tranen heen. Wat ben je klein en wat vinden we je mooi.

    26-01-2015 om 23:18 kom jij ter wereld kleine apenkop. We hadden je namen al klaar.
    Wolf Giovanni Feyen.
    Wat zijn we trots en tegelijk verdrietig.

    We bellen jouw opa’s en oma’s. Ze huilen aan de telefoon met ons mee. Al het verdriet om jouw verlies komt er nu uit. We weten niet hoe we verder moeten. Gelukkig mogen we je bij ons houden. Mama moet nog heel even geopereerd worden zodat er bij haar niets beschadigd in de buik.
    Papa blijft alleen achter. Papa kijkt naar je.

    Jij kleine grote vent.
    Wat zijn we trots dat je er bent.
    En ondanks het verdriet en pijn,
    zal je altijd in onze harten zijn.
    Je hartje is er mee gestopt,
    we weten dat het niet meer klopt.
    Voor ons ben je goud, zilver en brons.
    Jij bent voor altijd één met ons.

    Wolf, lieve kleine Apenkop.
    We gaan je missen.


    En nu dan? Wat nu?

    Lief Apenkoppie,

    Dinsdag 27 januari.
    Vandaag komen verschillende dokters bij mama kijken. Omdat mama gisteravond nog geopereerd is willen ze heel graag controleren of alles goed met mama gaat.
    We vinden het allemaal prima. Mama is moe maar ze luistert goed naar wat de dokters zeggen. We willen gewoon graag met jou naar huis toe.
    Aan het einde van de ochtend vertelt de dokter dat we naar huis toe mogen. Gelukkig maar.

    Papa stuurt een berichtje en zorgt er voor dat we vervoer hebben. Na al die dagen in het ziekenhuis is het fijn dat we je mee mogen nemen naar huis.
    Als we in de middag eindelijk thuis zijn weten we niet zo goed wat we moeten doen. Je grote zus is nog uit logeren en dat geeft ons de tijd om na te denken. Na te denken over dingen waar we eigenlijk niet aan willen denken. We moeten bedenken hoe nu verder. Want jij lieve apenkop, jij verdiend een mooi afscheid.
    Papa en mama proberen wat te slapen.
    Het gaat niet echt goed kan ik je zeggen.

    Na een onrustige nacht is de woensdag daar.
    Vandaag gaan we proberen alles te regelen voor jouw afscheid. We gaan ‘s ochtends naar een mooie begraafplaats in de buurt. Daar mogen we een plekje zoeken waar we jouw lichaampje mogen gaan begraven. Het is zo onwerkelijk en raar. Maar met elkaar vinden we een plekje waar we jou kunnen begraven en we ook rustig naar toe kunnen als we dat willen.
    Meteen na dit moeilijke gesprek gaan we op zoek naar een winkel die mooie dingen met bloemen kan. Want jij moet een mooi afscheid krijgen. En daar horen bloemen bij.

    Papa en mama weten gelukkig wel een winkel die dit kan. Nadat we een bezoek aan de bloemenwinkel hebben gebracht kunnen we naar huis. Maar we besluiten dat we beter maar nu meteen op zoek kunnen naar een winkel waar ze een mooi monumentje voor jouw grafje kunnen maken. Het is zo raar…. een paar weken geleden was alles goed, konden we met plezier vertellen over jou. En nu. Nu moeten we dus aan mensen proberen te vertellen dat je er niet bent. Dat we je een plekje op een begraafplaats gunnen. Papa en mama worden heen en weer geslingerd tussen trots en leegte. We wilden zo graag dat je op zou kunnen groeien. Waarom mocht het niet zo zijn? We weten het niet.

    Na alle winkels afgegaan te zijn vinden we dat we een mooi afscheid voor je bedacht hebben. We gaan naar huis waar je grote zus al op ons wacht.
    We proberen haar zo duidelijk mogelijk uit te leggen wat er gebeurd is. Waarom ze jou nooit zal zien opgroeien….. Ze snapt het niet echt. Ze praat er overheen. Het komt niet aan.
    Pas als papa heel even rustig met haar gaat zitten vraagt ze of ze je mag zien. Papa pakt het mandje waarin we jou meekregen uit het ziekenhuis. En dan…. dan begint je grote zus heel hard te huilen. Papa en mama huilen mee. Opeens kijkt je zus door haar tranen heen en zegt ze: “ik ga een tekening voor hem maken”. Papa knikt dat het mag en ze gaat meteen aan de slag.
    Ze doet er echt haar best op en maakt een mooie tekening. Je moet weten dat ze net vier jaar oud is en houdt van kletsen, zingen en tekenen. Maar deze tekening….. dit is de mooiste die ze tot nu toe heb gemaakt heeft.
    Als de tekening af is zegt ze trots: “voor Wolf. Die moet je niet vergeten als we hem naar zijn plekje gaan brengen”. Papa knikt. Hij zal het niet vergeten.


    Alles Gaat Verder.

    Lief Apenkoppie,

    Ik heb eindelijk kunnen vertellen hoe het proces naar jouw geboorte is verlopen. Het duurde best een tijd voordat papa de woorden gevonden had hoor. Want inmiddels is het alweer vrijdag.
    Doordat ik dat nu schrijf bedenk ik me meteen “de wereld gaat verder, ook zonder jou”. Eigenlijk wil papa dat helemaal niet denken maar helaas is het zo.
    Ik kan je vertellen dat papa gisteren weer een paar moeilijke momenten heeft gehad.

    ‘s Ochtends is papa je grote zus naar school gaan brengen. Daar heeft hij de juffrouw uitgelegd dat je zus best wel heftig zou kunnen reageren als ze iets niet mag of als iets niet lukt. Ze is redelijk van slag kan ik je vertellen. Haar favoriete knuffel is ze gisteravond zelfs vergeten. Ze heeft nu een knuffeltje die papa en mama voor jou hadden in haar bed. Nou ja, niet alleen in bed…. de beer moet overal mee naar toe. Het helpt haar om de woorden te vinden die we allemaal zo moeilijk kunnen vinden. Ze verwerkt dit alles op haar manier. Ik vind het heel bijzonder.

    Maar gisteravond kregen papa en mama ook bezoek. De meneer die papa en mama getrouwd heeft zal op jouw begravenis een paar dingen zeggen. Maar ik kan je vertellen apenkop, die man is er helemaal stuk van. Net als heel veel andere lieve mensen.
    Daarom hebben papa en mama besloten om morgen hun deur open te zetten. Om er met al die lieve mensen over te praten. Om te proberen het samen een plekje te geven. Maar om even terug te komen op die vriendelijke grote beer van een vent, die zei gisteren iets waardoor papa heel erg moest huilen…..

    Je weet dat papa van voetbal houdt. En nou zei die man dus gisteren dat hij snapt dat papa het erg vind dat hij nooit met jou naar zijn favoriete cluppie kan gaan. Papa brak gewoon. Wat was dat even heel duidelijk…. in mijn hoofd zag ik je (gewoon opgegroeid en gezond) naast me staan in dat grote stadion…. Samen met papa voor de eerste keer. Zoals ook papa voor het eerst met zijn vader de trappen van dat immense stadion heeft beklommen…. Kijkend naar de spelers op het veld, genietend van de sfeer en de mensen om ons heen. Papa kijkt naar jou. Je lacht. Een glimlach van oor tot oor. Dit is thuiskomen. Voor ons allebei. En tegelijkertijd besefte ik dat het nooit zo zal mogen zijn. Dat doet pijn apenkoppie….. heel veel pijn….

    Gisteravond was er van alles in het nieuws. En weet je, papa las het en dacht: “lekker belangrijk”. Papa’s wereld draait voorlopig nog niet niet verder. Die staat nog wel een tijdje stil.

    Gelukkig hebben we heel veel lieve mensen om ons heen. Die gaan er voor zorgen dat papa, mama en je grote zus hier doorheen komen. We moeten verder hoeveel pijn dat ook doet. Gelukkig hebben we je nog heel even bij ons en kunnen we nu nog volop naar je kijken. We houden van je. Met heel ons hart en we hopen dat waar je ook bent je ergens toch kan meekrijgen wat papa en mama voor je voelen. Ons ventje. Waar we trots op zijn en blijven. Keihard gevochten en een prachtig mannetje om te zien. We houden echt van je.
    En wat vinden we het verschrikkelijk dat we je nooit mogen zien opgroeien.
    Hoe klein je ook bent en hoe hard we je ook zullen missen. Je hoort er gewoon bij.


    Wat voel je dan?

    Lief Apenkoppie,

    Gisteren zijn er heel veel mensen bij papa en mama thuis geweest.
    Ze kwamen langs omdat papa en mama weten dat het feit dat jij dood geboren bent heel veel lieve mensen raakt.
    Papa en mama willen jou graag delen met de wereld om zich heen en we kunnen door al die mensen die ons bijstaan stap voor stap iets verder kijken.

    Papa heeft wel wat moeilijke momenten gehad hoor. Iedere keer als papa weer de afgelopen dagen met iemand besprak moest ie huilen. En eigenlijk heeft iedereen met papa en mama mee gehuild.
    We snappen nog steeds niet waarom het allemaal zo moest lopen. Waarom jij niet bij ons mag opgroeien….. Je bent en blijft ons ventje en we missen je heel erg.

    Je grote zus heeft heel veel kunnen doen met de lieve mensen die langs kwamen. Bij haar ziet papa vooral dat ze heel boos is. Boos op de wereld omdat jij niet met haar zal kunnen gaan spelen. En weet je, papa is het helemaal eens met die boosheid. Nooit zal papa met je rennen, voetballen of een biertje drinken. Voor altijd zullen we je moeten missen.

    Papa voelt van alles door elkaar. Woede, verdriet, wanhoop, liefde, trots, hoop, geluk….. eigenlijk weet papa niet zo goed wat ie voelt. Eigenlijk wil papa in bed gaan liggen en helemaal niets doen.
    Maar dat. Dat kan niet…. morgen mogen we je naar jouw grafje brengen. Kunnen we jou je eigen plekje geven. Papa wil het niet en tegelijkertijd wil ik het wel…. Het is allemaal zo moeilijk apenkop. En ondertussen moet papa ook nog blijven zorgen voor je grote zus. Het is allemaal heel onwerkelijk. Nog steeds.

    Gelukkig hebben we zoveel lieve mensen om ons heen. Die helpen ons. Alleen al door er te zijn. Papa houdt heel veel van die mensen. Ze zijn belangrijk.
    Maar weet je, papa houdt ook van jou. En dat zal ik ook altijd blijven doen. Jij bent mijn kleine ventje en dat zal je altijd blijven.
    Lieve Wolf, ik hou van je.


    De dag die ik nooit mee wilde maken.....

    Lief Apenkoppie,

    Wat een dagen zeg. Ze gaan het ene moment traag en op het andere moment vliegen ze voorbij.
    Gisteren was een hele moeilijke dag voor papa en mama. We moesten je gaan begraven. We hadden natuurlijk wel een mooi plekje uitgezocht en ook de bloemen die papa gehaald had waren mooi maar we blijven het echt niet leuk vinden.
    Je was zo klein maar neemt al zo’n grote plaats in ons hart in.

    Papa was gisterenochtend dus bloemen halen en heeft daarna jou, jouw mama en je grote zus thuis opgehaald. We reden naar de begraafplaats en mochten daar heel even binnen wachten. Want weet je apenkop, het regende best hard. Maar papa voelde dat eigenlijk niet. Gelukkig waren jouw opa’s en oma’s erbij.
    Toen iedereen er was zijn we naar jouw grafje gelopen. Daar heeft een hele lieve meneer wat dingen gezegd. Papa zal binnenkort eens vragen of die meneer de mooie woorden nog eens kan opschrijven. Toen we daar zo stonden werdt het allemaal zo echt. We moesten je daar echt gaan achterlaten…. Papa en mama moesten daar heel hard om huilen. En ook jouw opa’s en oma’s hielden het niet droog hoor. Iedereen heeft zoveel verdriet…..

    Nadat we jou in je grafje hadden gelegd heeft iedereen een bloem bij jou gelegd. We hebben daar nog wel even een tijdje gestaan. En toen iedereen klaar was met afscheid van jouw nemen begon het ineens heel hard te hagelen en regenen. Het was voor papa alsof de hemel met ons mee huilde.
    Toen zijn we dus weer even binnen gaan staan terwijl een paar mensen van de begraafplaats jouw plekje mooi maakten. De tekening van je grote zus kwam in een lijstje op jouw grafje.

    Toen de mensen klaar waren met jouw plekje mooi maken zijn papa en mama met jouw grote zus nog even terug gegaan. Terwijl we daar stonden moesten we weer heel hard huilen. En toen duwde mama haar handen in het zand. Je grote zus en papa hebben haar voorbeeld gevolgd. We zouden je nog zo graag aanraken, vast houden, zeggen dat het allemaal goed komt…..
    Maar helaas is het zo dat we je lichaampje daar in de grond hebben moeten achterlaten.

    Vandaag zijn papa en mama samen terug geweest naar jouw grafje. Het ligt er goed bij. We hebben wel weer heel hard moeten huilen. We missen je zo.
    Het is allemaal nog steeds zo raar. Eerst waren we blij dat je in mama’s buik groeide, toen schrokken we omdat we niet wisten of alles goed met je zou gaan. Toen werden we steeds iets positiever en dan nu dit…. papa kan er nog steeds niet bij. Waarom mocht jij niet bij ons opgroeien? We hebben zoveel liefde te geven. We waren zo gelukkig met het idee dat we jou zouden mogen verzorgen… Het is allemaal zo gemeen…. We missen je. En we houden van je. Voor altijd zal je in onze harten zitten. Jij bent en blijft papa’s zoon. En papa zal heel moeilijk weer de dagelijkse dingen op gaan pakken. Want papa mist je enorm. De roze wolk kwam niet…. papa baalt daar van. Je bent er niet meer maar we zouden er alles voor over hebben om dat terug te draaien….

  2. #2
    Geregistreerd
    17 december 2007
    Leeftijd
    56
    Berichten
    4.817

    Standaard

    Als eerste gecondoleerd met dit vreselijke verlies van je zoon.

    Heb je hele verhaal gelezen en wat een prachtig eerbetoon heb jij op papier gezet voor je lieve apenkoppie.
    Ik heb er eigenlijk geen woorden voor hoe je dit verwoord hebt wat bijzonder.
    Ik ben blij dat je dit bij ons op het forum neergezet heb dit omdat jou verhaal vele ouders kunnen helpen.
    Niet om het te vergeten maar om dit vreselijke verdriet een plekje te gaan geven mijn dank hiervoor.

    Als medebeheerder van dit forum lees ik alle verhalen die bij ons neergezet worden.
    Zo ook dit prachtige verhaal over jullie apenkoppie en moet eerlijk bekennen ik heb het niet droog gehouden!

    Ik wens jou je vrouw en kleine meid heel veel sterkte toe met dit verlies.
    En laat jou verhaal een troost zijn voor vele mensen.

    Desie beheer

  3. #3
    Geregistreerd
    23 december 2008
    Locatie
    Gelderland Veluwe
    Berichten
    3.363

    Unhappy

    Beste DarkHeist,

    Ook hierbij mijn deelnamen bij het overlijden van jullie zoon Wolf.

    Graag wil ik jullie veel sterkte toewensen voor de komende tijd.

    Als de tijd daar is zou ik je adviseren te kijken of er bij je in de buurt een groep ouders zijn die ontmoetingen organiseren om over het verdriet te praten.
    Lotgenoten hebben een half woord nodig om te begrijpen wat je bedoelt.

    Het is goed dat je het opgeschreven hebt en blijf dat doen, zodat je later nogmaals kunt lezen hoe je het beleefd hebt.

    Groeten en sterkte Ruurd
    Leer van gisteren,droom van morgen,en leef vandaag.

Thread Information

Users Browsing this Thread

There are currently 1 users browsing this thread. (0 members and 1 guests)

Soortgelijke discussies

  1. mijn lieve zoon is er niet meer
    By Deprie in forum Vlinders
    Reacties: 17
    Laatste bericht: 14 september 2011, 06:13
  2. Verkracht door mijn zoon
    By eva in forum Seksualiteit
    Reacties: 11
    Laatste bericht: 5 augustus 2010, 20:37
  3. uit huis plaatsing mijn zoon
    By miranda38 in forum Uithuisplaatsing kind
    Reacties: 4
    Laatste bericht: 10 februari 2010, 15:08
  4. Het verlies van mijn zoon was pas 17 jaar
    By Hannelore in forum Verlies
    Reacties: 13
    Laatste bericht: 18 juni 2009, 18:03
  5. mijn zoon
    By dove in forum Vlinders
    Reacties: 11
    Laatste bericht: 10 juni 2009, 01:30

Favorieten/bladwijzers

Favorieten/bladwijzers

Regels voor berichten

  • Je mag geen nieuwe discussies starten
  • Je mag niet reageren op berichten
  • Je mag geen bijlagen versturen
  • Je mag niet je berichten bewerken
  •