Als voorzieningen worden afgewezen moet je altijd in bezwaar gaan, ook al lijkt het vechten tegen de bierkaai.
Leg je er niet zomaar bij neer en dan helpt MEE en het maatschappelijk werk je er wel bij want dan heb je een gerichte vraag; hoe pak ik dit aan.
Brieven van artsen e.d. hebben niet zoveel waarde voor instantie's jouw verhaal en vooral je onderbouwing moet je heel goed voorbereiden.
Mijn ouders worden ouder en kunnen het straks niet meer daarmee zeg je ik loop op de feiten vooruit ze kunnen het nu nog wel.
De gemeente vat dit op dat het voor nu nog niet nodig heb.
bijvoorbeeld;
Je ouders moeten de hulpvraag stellen zij kunnen de situatie niet meer aan en dat dit heel veel ruzie en spanningen geeft ook tussen je ouders onderling en ze bang zijn dat hun huwelijk op de klippen loopt.
Jij hierdoor slechter functioneert en jij jezelf niet verder kunt ontwikkelen tot een zelfstandig persoon in de maatschappij en jij je te afhankelijk opstelt.
Blablabla.... op deze fiets.
Met alleen te zeggen, help mij kom je nooit verder in WMO land met alle bezuinigingen.
Kan ook MEE je niet helpen en ook maatschappelijk werk niet.
Wie je wel in kunt schakelen is een ergotherapeut die met je mee kan kijken wat je belemmeringen zijn.
Je zit vaak al zo vast in je niet kunnen en je je hier op aangepast heb zodat je ze niet meer ziet maar wel ontzettend veel energie kosten.
Met haar/hem kun je opstellen wat je nodig hebt in je woonomgeving om optimaal te kunnen functioneren en heb je een onderbouwing van je hulpvraag, punten waar jij tegenaan loopt.

Hou vol en dit kost heel veel tijd energie en frustratie maar de aanhouder wint is mijn persoonlijke ervaring.

Toen ik maar bleef knokken tegen een muur van de WMO heb ik er zelfs iemand van de SP uit de gemeente bijgehaald en dat heeft gewerkt.