Ik heb een dysthyme stoornis. Hiervoor krijg ik overigens ook professionele hulp. Ik dacht dat het momenteel goed met me gaat. Maar ik merk nu toch wel dat het lastiger is dan ik dacht. Ik voel me lusteloos, moedeloos, leeg, genieten is moeilijk. Zelfs genieten van mijn zoontje. Ik probeer wel gewoon vrolijk te doen richting hem, hem er niet te veel van te laten merken wat ik denk en voel. Maar het is soms zo ontzettend moeilijk. Soms... Het is niet zo dat ik de wens heb er niet meer te zijn, maar soms denk ik wel eens waar doe ik het voor. Wat kan mij op korte termijn helpen me weer prettiger te voelen. En dan denk ik aan een lied van één van mijn idolen "There is hope for us all, so hold on". En dat probeer ik dan maar vast te houden terwijl ik mij door de dagen heen werk.

Is dit herkenbaar voor iemand?