3 weken geleden viel ik flauw. Daarbij zo ongelukkig terecht gekomen dat ik mn enkel op 3 plaatsen gebroken heb, en het kuitbeen doormidden. Een week later ben ik geopereerd aan zowel binnen- als buitenzijde. Pinnen, plaatjes en schroeven zijn erin gezet. Ik kreeg daarna een gipsspalk en mocht beslist niet belasten. Ging prima en de pijn nam af. Oké, het was niet pijnloos maar er was mee te leven. Alleen met regelmaat scherpe steken aan de binnenkant.
Vanochtend naar het ziekenhuis voor controle en vervolgstap aangereikt krijgen.
Toen het gips eraf was en ik de wond aan de binnenkant zag zonk de moed me in de schoenen. De wond is ontstoken, fors opgezwollen en week. Buitenkant zag er mooi uit en hechtingen waren er zo uit. Chirurg is erbij gehaald en die was niet positief. De wond moet nu een paar dagen helen in de open lucht, alleen een heel dun verbandje erom. Vrijdag terug naar zh en dan gips erom.

Nu het gips eraf is, mis ik de steun en stabiliteit van het gips. Elke minuscule beweging trekt door mijn hele voet en enkel. Lig al de hele tijd hoog. Pijn is afschuwelijk zonder gips en het voelt ontzettend kwetsbaar.
Ik ben letterlijk misselijk van de pijn. Ik slik er paracetamol, diclofinac en oxycodon voor. Heeft de afgelopen weken uitstekend geholpen, nu haalt het alleen de scherpe kantjes eraf.

Iemand enige tips?
Waar ik net zelf aan dacht: de voet zal stabieler zijn als ik een schoen / slipper aanheb - dat geeft stevigheid. Helaas is een schoen zéker geen optie en een slipper kan ik ook niet hebben.

Ik wil niet klagen, maar dit is echt afschuwelijk. Kan er geen kant mee op. Pfff