Mijn Hartsvriendin koos Zelf zeer bewust voor de dood...

- Ik heb al eens zeer kort en bondig in "mijn verhaal" verteld
dat ik mijn Hartsvriendin verloor toen Zij net 15 jaar was. (ik 1 jaartje ouder)

- Niet door een lang en pijnlijk ziekbed Nee....
> omdat Ze er Zelf zeer bewust voor koos niet meer te willen Leven.

Ik voel me daar nog steeds iedere dag (gedeeltelijk) verantwoordelijk voor....

Anne had geen rooskleurig leven ze werd mishandeld en misbruikt door haar Vader.
- Ik wist dat / Ze had me dit al heel jong verteld...
> Zo ontzettend jong dat ik toen niet eens besefte wat dit voor Haar moest betekenen...

- Maar Ik werd ouder en begon te begrijpen dat er dingen gaande waren
die afgrijselijk moesten zijn voor Haar maar Ik mocht niets aan Niemand vertellen van Anne....

- We hadden een verbond gesloten.....en dat was Heilig: voor ons allebei !!!
(Ik had namelijk ook geheimen die het daglicht niet konden verdragen)

- We werden pubers en gingen naar de Middelbare School...natuurlijk kozen We voor dezelfde school
want we waren echt onafscheidelijk. Anne en Ik speelde ook allebei in hetzelfde Volleybal team....
we mochten totzelfs geruime tijd in het Districts team spelen....

- Als We onderweg waren naar school of naar een training / wedstrijd spraken we heel veel
over hoe het nu echt met ons ging en hoe we elkaar trucjes leerde om blauwe plekken te verbergen
en de beste smoezen te verzinnen.

- Op een gegeven moment schrok Ik zo van de wonden van Anne
dat Ik op hoge poten naar haar Vader ben geweest om opheldering te vragen......
>>> Wist Hij wel waar Hij meebezig was ?
- Dat gesprek liep uit op een blauw oog + een doodsbedreiging voor Mij...

- De volgende dag was Ze niet op de vertrek plek en verscheen Anne ook niet op school....
> Onze mentor vertelde dat ze van de trap was gevallen en dat het wel meeviel
maar nog een paar daagjes in het Ziekenhuis moest verblijven...
(geen bezoek hadden haar Ouders verzocht)

- Anne herstelde gelukkig snel en was helemaal niet kwaad op me ....zucht !
(Ze was natuurlijk niet van de trap gevallen ....haar vader was woest geweest)

We gingen verder met onze dagelijkse strijd zoals altijd....

Ik heb het totaal niet zien aankomen.....
- 5uur voor haar dood hebben we in't Cafe' nog zitten kletsen over de aankomende Spannende wedstrijd....
> Het was heeel lang geleden dat ik Haar zo rustig en ontspannen heb zien lachen en praten .....

Het was de oude Anne van vroeger die tegenover me zat ....

01:00uur. namen we afscheid bij de Kroeg
en 06:00uur. werd Ik op mijn Mobieltje gebeld door Anne's Moeder ....Ze was zwaar overstuur....

Ik hoorde alleen :
- Anne is dood.....Ze heeft Zelf een einde aan haar leven gemaakt.....en dat is Jou schuld !!!

- De Crematie ben Ik niet naar toe geweest.....
> Ik wist dat als ik haar vader had zien huilen bij die kist ik Ik me niet in had kunnen houden
en haar moeder zou even Hypocriet zijn......dit heeft ze moeten merken dat haar man....aan haar dochter...

Ppfff.....

- Haar "ouders" zijn een half jaar na de crematie geemigreerd naar ???
en alle contact met Nederland is verbroken ....

- Ik weet niet eens waar Anne is uitgestrooid...

- Dat was 09-10-1996 .....en nog steeds beheerst dit mijn leven iedere dag weer ....
soms meer en soms minder maar Iedere dag is het er ....

en vooral de angst om vrienden te maken en dan ooit op zo'n manier te moeten missen....speelt nog heel erg...

- Dit verhaal komt nu natuurlijk niet spontaan of zomaar naar boven...
> Het is negen Oktober precies elf jaar geleden dat Anne Suicide pleegde...
en het voelt als de dag van Gisteren.......

Wilde dit nu aan Jullie toevertrouwen tis nog lang niet alles maar vind dit nu even genoeg....

[cindy]

hoi chantalle,

ik heb net je stukje zitten lezen,en kan me heel goed voorstellen dat je het hier nog steeds heel moeilijk mee hebt....

jullie hebben zoveel samen gedeeld,en ineens was ze weg was ze er niet meer...
maar wat ik wel uit je stukje opmaakt is dat je vriendin wel afscheid van jouw heeft genomen...zij had er vrede mee....
dat maak ik op uit 1 zinnetje die je schrijft namelijk;

Het was heeel lang geleden dat ik Haar zo rustig en ontspannen heb zien lachen en praten .....

ze wist dat ze later op de dag van alles af zou zijn,van alle pijn en verdriet...ze wilde de laatste uren met jou nog leuke ontspannen uren hebben...zodat jij met een glimlach aan de laatste uren terug kon denken...

het verdriet voor jou is nog groot,voor jou gevoel heb je geen afscheid genomen,je bent niet naar de crematie geweest je weet niet waar ze uitgestrooid is...maar dit kan je misschien als je dat zou willen nog uitzoeken....
je zou zelf ook een herdenkinsplekje kunnen uitzoeken voor haar...misschien helpt je dit om haar dood te verwerken..
misschien had ze een favoriete plekje waar jullie graag kwamen...ga daar is heen,misschien helpt je dat....

de angst om opnieuw vrienden te verliezen kan ik me voorstellen...maar weet chantalle niet alle vrienden hebben een verleden zoals jij en je hartsvriendin...
niet iedereen pleegt zelfmoord....er zijn ook vrienden die er zijn voor het leven,door dik en dun...

[Confused]

Lieve, lieve Chantalle,

Meid dit is niet jouw schuld! Haar vader sloeg en misbruikte haar, en jij hebt zelfs een flinke klap geïncasseerd toen je probeerde voor haar op te komen! Jij was de warme factor in haar leven; met jou kon ze praten, lachen, even vergeten hoe ze het thuis had.

Wat Cindy zegt, voel ik ook: ze heeft wel degelijk afscheid van je genomen. Die herinnering pakt niemand je meer af; koester die. Anne was dol op je.

Meid ik ga je een hele dikke vette megaknuffel geven. Ik hoop dat je Anne een plekje kunt geven in je hart, waar het niet zoveel pijn meer doet.

Liefs,

Confused

- Wat Ik kan zeggen is dat ik Jullie reacties heel lief vind
en dat het me steun geeft maar wat Ik verder kan zeggen hierover ?!?!?
> Komt niet vaak voor maar zit nu met mijn mond vol tanden....weet niet hoe te reageren.

- Nee.... Ik weet echt verder niets te zeggen op dit moment behalve;
> Dank voor Jullie steun en Tips.....

- Ik ben de polder in gefietst vandaag
en naar het plekje gewandeld waar Anne en Ik altijd aan de rand van de rivier gingen zitten .....
- Ik heb daar ruim 2uur gezeten....
> Het voelde goed en vertrouwd maar het gaf ook zo'n enorm leeg kl*te gevoel...

- Nu Ik hier weer zit te typen geeft het een goed gevoel maar merk ook dat Ik nogsteeds
niet ben begonnen aan de verwerking van haar dood...en dat me dat in vele wegen nog ernstig beinvloed..

- Het nieuwe vrienden maken ben Ik meebezig op afstand
> makkelijk is het zeker niet maar ik voel me zo gezegend met Jullie allemaal om me heen

En die knuffel kon Ik heeeeeel erg goed gebruiken : Dank Je wel !!!

[Edwina]

Lieve Chantal,

Allereerst wil ik je ook op je hart drukken dat dit NIET jou schuld is. Als Anne nog met je kon praten zou ze je ook vertellen dat jij alles hebt gedaan wat in je macht lag, meer zelfs want jij was tenslotte haar hartsvriendin!!!!
Dan moet ik zeggen telkens als ik een bericht zie met jou naam, ik moet denken aan een vriendin die ik vroeger had, die heette namelijk ook Chantal en alsof het zo moet zijn, zij had zulk soort problemen ook thuis maar dan werd ze altijd mishandeld door haar moeder die een drankprobleem had, haar vader was suikerpatient en in mijn ogen "zwak" want moeder had daar de broek aan.
Chantal kwam ook altijd met blauwe plekken aan, dan was ze weer met de klompen "behandeld", ze was bang voor iedereen maar zette tegen iedereen een giga grote mond, maar ik zag dat als zichzelf bewijzen, tonen dat ze niet bang was terwijl ze zo bang was als een vogeltje.
Ik herinner me een keer dat ze ruzie had met een meid die voor de duivel niet bang was, ik heb het voor haar opgenomen en ook letterlijk de klappen opgevangen, heb ze ook uitgedeeld maar goed, ik was een gat in mijn hoofd rijker.

Op een keer kwam ik met Chantal bij haar thuis en onderaan de trap hoorde ik haar moeder gillen "kom jij maar eens hier vieze slet" Chantal ging naar boven en ik ging mee ....................totdat haar moeder weer met een klomp kwam aanzetten ...................... toen ben ik ertussen in gaan staan en heb gezeg: "nu sla mij maar eens ................" ze deed het nog ook alleen ik sloeg terug...............

Dit heeft voor mij verder het gevolg gehad dat Chantal niet meer met mij om mocht gaan. Door de jaren heen is Chantal zelf het huis uitgegaan en is het gelukkig goed gekomen.

Ik begrijp jou verhaal zo ontzettend goed!! Op die leeftijd neem je het ook op voor je hartsvriendin, tuurlijk daar ben je vriendinnen voor!!!

Nee Chantal, Anne is trots op jou, trots dat je het voor haar opnam en trots dat je haar hartsvriendin bent geweest!!
Zij is nu gelukkig, neem dat maar van mij aan, vrij van alle ellende die haar nog gespaard zijn gebleven.

Toppie dat je hier je hart hebt gelucht, daar is dit forum uiteindelijk voor!

Groetjes Edwina

[Bloem]

Je ben vandaag weer een stapje verder gekomen door dat je dit hier met ons durft tedelen
En dat je het hier opschrijft.
Ik denk diep in je hart weet je ook dat jij niet de schuld ben van haar dood Anne maakte deze keuzen zelf en waarschijnlijk niet impulsief want zo als ik en andere lezen heeft ze eerst nog afscheid van jou genomen.
Anne heeft nu rust niemand doe haar nog pijn chantal .
Goed van je dat je naar die plekjes hebt kunnen gaan waar jullie vaak samen kwamen en dat het ook fijn voelde ... dat lege gevoel wat je daar na kreeg is heel normaal tenslotte is Anne er nu niet bij en mis jij haar heel erg. Ik wou dat ik je knuff kon geven en je kon zeggen hoe trots ik op je ben dat je dit allemaal vandaag hebt gedaan echt waar.

Vrienden maken , vrienden verliezen zeer herkenbaar probleem waarom nog mensen in mn leven laten of ze doen me pijn of ik hun of ik raak ze kwijt.
Waarom zou ik nog vrienden maken ? Omdat ik ze nodig heb om mijn verhaal aan kwijt tekunnen zoals ik nu aan jou doe .... Om tipt tekrijgen... Om samen te winkelen .. om leuke dingen tedoen ... en om mijn wereldje groter temaken.

Ik probeer het gewoon nog een keer wat heb ik teverliezen?

Dikke knuff van Bloem