Schoonmoeder verloren

[IrisH]

Daar ben ik weer.

Maar liever niet op deze manier.

Ik ging maandag 11 Augustus zoals gewoonlijk naar mijn werk. Niets aan de hand.
Om 11.45 kreeg ik een mail van mijn vriend. Zijn moeder was spoorloos verdwenen.

Ik dacht dat komt wel goed. Die komt wel thuis. Want dit was niets voor haar.
Ze is vanuit haar werk met de fiets naar huis gegaan om 10 uur. Hierbij was ze om 5 over 10 thuis en heeft dus de auto gepakt en is weggegaan.

De tijd verstreek en verstreek en ze verscheen maar niet.
Ik had ondertussen heel de tijd contact met mijn vriend via de sms over waar ze was.

Op 112brabant.nl stond wel een bericht dat er een beknelling was met een trein.
Maar wij "o zo positief" dachten, dat kan niet, dat is niets voor haar.

Maar om half 5 werd ik gebeld en kreeg te horen dat de gene die voor de trein was gesprongen toch de moeder van mijn vriend was. Ze is om half 12 gesprongen. Maar om half 4 was pas bekend dat ze het was. Ze was heel erg moeilijk te identificeren.

Ik was in totale shock en stond te shaken op mijn benen. Ik dacht, nee dit kan niet. Waarom?

Die vraag heb ik en de rest zichzelf ook steeds maar gesteld. Waarom? Waarom?
Ze was zo vrolijk voor de buiten wereld. Niets aan de hand leek wel.

Nu kom ik elke keer als ik ga werken langs het spoor en zie elke keer een trein.
Vandaag schrok ik zo gigantisch van de trein. Zo hard.
Er gingen zoveel gedachten door mij heen. Ik zie het hele beeld van dat zij daar loopt en voor de trein springt helemaal voor me. Ik kon wel janken op dat moment. Dit omdat ik het zelf nog steeds gewoon niet heb verwerkt. Ik ben een moeilijke prater.

De volgende keer dat ik met de trein ga kijk ik daar heel anders tegen aan. Ik dacht dat de trein voor mij een trein zou blijven. Maar dit is helaas niet het geval.

Ik dacht over alles gewoon te nuchter.

Nu ik dit hier zo neer kan schrijven lucht dit echt heel erg op.

[cindy]

hallo irish

ten eerste wil ik jou en je vriend en de familie bij deze condoleren met dit grote verlies.

het is nog heel kort geleden lees ik dat je je schoonmoeder bent verloren,
zomaar zonder enig voorteken,zonder afscheid,zonder iets...
je hebt net de begrafenis/crematie achter de rug ...en eigenlijk heb je op dit moment nog geen antwoord op de belangrijkste vraag zoals je al zegt;waarom...
ik weet niet of je schoonmoeder iets van een afscheidsbrief heeft achter gelaten,en of jullie daar iets hebben uit kunnen halen.
dat je het nog niet hebt verwerkt is ook heel normaal,je verwerking begint ook nu pas.
jullie zullen waarschijnlijk veel hebben moeten regelen,en daardoor schuif je je verdriet naar de achtergrond,dringt het niet tot je door tot dat alles achter de rug is.
dan pas komt het besef dat het echt allemaal voorbij is...op de momenten dat je bij het spoor staat zal dat zeker heel moeilijk voor jou en je vriend zijn.
maar neem de tijd om te rouwen en te verwerken en verwacht zeker niet dat dit binnen een maand al zover is...
de een heeft hier een half jaar voor nodig en de ander heeft hier langer voor nodig,het belangrijkste is dat je de tijd er voor neemt die je er zelf voor nodig hebt.
weet dat we er hier voor je zijn indien je van je af wilt schrijven.

groetjes
Cindy

[IrisH]

Dank je wel!!!

Ze is zonder enig iets vetrokken.
Heeft niets maar dan ook niets achter gelaten.
Heeft wel een poging tot gedaan, maar kon volgens mij geen pen vinden in de auto.

Voor de buitenwereld leek ze allemaaal zo vrolijk. Niets aan de hand. Daarom is het ook zo onverwachts en niet te snappen.

Mijn schoonvader heeft het er pas echt moeilijk mee. En vind het ook zo zielig voor hem.
Hij moet nu verder zonder vrouw.

En wat verwerken betreft. Ik dacht er allemaal te luchtig over. Maar heb het toch vrij moeilijk.

Ik ben ook heel erg benieuwd hoe het donderdag zal gaan als we met de trein gaan.
Ik dacht al die dagen, een trein is toch maar een trein. Maar dit blijkt niet zo te zijn.

Heel fijn dat ik heir evne mijn verhaal kwijt kan.

[Anja]

Hallo Irish

Wil je/jullie bij deze ook condoleren en sterkte wensen komende dagen,weken,maanden,jaren.
Moeilijk hoor zoiets zo plotseling en dan heb je zoveel vragen maar zoiets valt ook niet te begrijpen volgens mij op den duur krijgt het wel een plekje. groetjes van Anja.

[kiwi]

Hallo Iris,

Ten eerste gecondoleerd met de moeder van je vriend.
Het moet zeker een hele schok voor jullie zijn geweest. Zeker op deze manier.
En jammer dat ze niets van een brief of zo heeft achter gelaten, waardoor jullie met nog meer vragen zitten.
Hield ze per ongelijk geen dagboek bij ? Daar kunnen soms ook aanwijzingen in staan.
Wil jullie verder veel sterkte wensen met dit verlies !

Groetjes, Kiwi

[IrisH]

Heey,

Zover ik weet hield ze geen dagboekje bij.
Ze had wel een agenda maar die is al doorgebladerd.
Ze zal wel ergens mee gezeten hebben anders doet men zoiets niet.

Bedankt al voor alle reacties.

[Nemo]

ik wil je bij deze ok condoleren met het verlies.

[IrisH]

Heey!

Dank jullie wel!
Ik weet niet wanneer voor mij de echte grote klap gaat komen.
Want ik besef het nog steeds niet.
Heb nog steeds geen emoties gehad etc.

[Joan]

IrisH ,

Ik wens jou en jouw vriend veel sterkte.

Het beste, Joan

[Janet]

Wat kan een mensenleven ineens omslaan hè?
Gecondoleerd met het verlies van je schoonmoeder.
En probeer jezelf niet af te vragen waarom je emoties nog niet bovenkomen. Dat is zo opvallend aan de mens, die heeft een beschermingmechanisme voor zichzelf maar ook voor anderen. Je zit als het ware, onder een glazen stolp naar buiten te kijken. Je bent er wel, maar eigenlijk ook weer niet. Je wilt er voor anderen zijn, want toekijken wat een verdriet een ander heeft is best moeilijk. De emoties kun je niet forceren, die komen vanzelf maar dat kan ook een poosje duren. Maar ik heb natuurlijk niet de wijsheid in pacht, put alleen uit eigen ervaring.
Ik hoop voor je dat het "waarom" snel duidelijk wordt voor jullie, dan is er ook tijd voor rouwen.

Gun jezelf de tijd Irish. Ik wens je enorm veel sterkte en kracht toe.