ik ben blij dat je de juiste hulp hebt gevonden bij het verwerken van je verdriet om je vrouw.
wat een ontzettend mooi gebaar naar je vrouw toe hebben jullie gedaan met haar verjaardag met de kaarsjes.
dit zal ze zeker ontzettend mooi hebben gevonden,en het geeft helemaal niets dat er zoveel emoties bij los gekomen zijn.
ik hoop dat het de goede kant op mag blijven gaan met je,en dat je vertrouwen mag blijven houden in de hulp die je krijgt.
bedankt voor de complimenten naar het beheer toe van het forum,en ik ben blij dat je iets aan het lotgenotenforum hebt gehad.
groetjes
Cindy
__________________
Let op! Ons adres systeem wijzigt ivm kaartjes versturen, kijk hier voor meer informatie.
Vind het fijn te lezen dat je nu aan je verwerking gaat beginnen Jack,
En geloof me het gaat nooit over maar een plekje geven is al heel wat.
Net als wat Cindy zegt is het een heel mooie gebaar geweest naar je vrouw toe om op haar verjaardag aan haar te denken en de kaarsjes te branden.
Weet dat ze trots op je is Jack zeker weten.
Ben ook blij te lezen dat wij allemaal van het forum zowel het beheer als de andere leden daartoe een stukje voor jou heb mogen bijdragen.
Ga zo door Jack ...jij komt er wel en weet dat wij altijd klaar staan mocht je ons nodig hebben daar is dit forum juist voor.
Groetjes Desie
__________________
* Vriendschap is iets waardevols waar niemand buiten kan *
Hallo Jack, dit is inderdaad een hele speciale dag vandaag voor jullie.
Ontroerend is de wijze waarop jullie speciale aandacht aan haar hebben gegeven.
Inmiddels ga je, weliswaar met hele kleine muizenstapjes zoals jij zelf schrijft, sterker de toekomst in.
Fijn die hulp van Humanitas en ook zo fijn vind ik het dat wij je ook hebben kunnen ondersteunen.
Je weet je kunt hier altijd terecht.
Sterkte Jack!!
nou ik heb tot nu geprobeert een soort dag boek bij tehouden over het op 1 februarie ivm het overlijden van me vrouw:
ik heb het over verschillende onderwerpen gehad cq mijn gevoel en de hulp van jullie allemaal:
nou op 1 augustus is het een half jaar geleden eigelijk onbegrijpelijk dat ik nu een half jaar verder ben het lijkt een week geleden. maar nu realiseer ik me pas eigelijk sinds 2 weken heel goed dat het leven anders is geworden, en dat na vooral veel papier werk met vele angste wat ik vroeger nooit had, je denkt dat je klaar ben komt er weer een papier binnen wat ik hiermee heb geleerd is geef nooit op en blijf instanties op hun hielen zitten hoe zwaar het ook is en hoe moe je bent ,even 1 voorbeeld kreeg van de zozawe =socialedienst vande week een brief dat ik sinds 1 februarie niet meer verzekerd ben omdat ik geen uitkering meer ontvang maar omdat hun met een nw systeem bezig waren stond dat erbij met een zin sorry voor het ongemak ,gelukkig ben ik toen er al achter aan gegaan want ik moest naar de anw dus goed denkende ik ben dan niet verzekerd,achteraf gelukkig dat ik via gemeente rotterdam had aan gevraagd anders had ik nu dus de ellende gehad en zo krijg je volop papieren achter af , tevens ben ik door het uwv (helaas) 80/100% afgekeurd ja dat helaas had liever gewerkt maar wat niet gaat houd op. ook dat was veel stress van tevoren maar nu over mij en de kids ja ik ben gelukkig zeer realistiche dat ik op 1 febr al wist dat ik me vrouw nooit meer zal zien cq horen en maar denken ik zit nu in een rouw proces maar mijn ervaring was dat het gedeeltelijk zo wel was maar met een roes waas er over ,nu half jaar later de pijn is natuurlijk nog niet weg maar het besef is nu dat ook ik de draad ergens weer moet oppakken, mensen om meheen wilde dat ik dat al eerder deed maar ik wilde al dat papier werk achter de rug hebben. nu besef ik dat ik in een groot leegte zit en me vaak betrap als ik door de kamer loop en denk tjs wat ga ik nu doen ,door me handicap ben ik op huis aan gewezen is het donker ken ik als me lichaam het toelaat wel lekker even naar buiten ,maar heb ik totaal nog geen in vuling en ik merk dat deze invulling met rouwen heel vreemd is, maar alles heeft zijn tijd nodig en ja vanaf 1 febr heb ik nog niet echt geslapen ja 4 uur was het langste en dat zou ik wel willen lekker slapen even ,ben wel moe alleen het wil nog niet ,en aan slaap medicatie dat wil ik zekers nog uit stellen zoals anti depresivia maar ,ik wil er bij vermelden als ik me kids ziet de oudste was net bevallen na me vrouw van een 2 ling (een dochter van een vorige huwelijk) en de middelste of cq de oudste van anita en mij over een maand wordt ik weer opa en ik moet eerlijk zeggen me kids weten me op de been tehouden letterlijk en figuurlijk en de jongste van bijna 18 ook ,en natuurlijk ben ik er ook helemaal voor hun .dus eigelijk gaat het al is het met ups en downs beter met me wat denken betreft daar bedoel ik mee zeer realistiche ,en ik ben super trots op me kinderen en kleinkinderen maar mijn mening is ja je heb je kinderen dus kom op daar ga je voor, maar als ik pa dus amper op zijn benen ken staan ivm wat er allemaal er bij komt kijken moet ik eerst me zelf over eind zetten (met de hulp van me kids) dan ken ik er 100% voor hun zijn maar ik moet ook aan me eige toekomst denken en ja wat hou de toekomst in en waar denk ik over? ja en dat is nog wat ik al aan gaf heel moeilijk maar ook dat komt en tevens heb ik een tatto op me borst met me vrouws naam en der sterf datum ik zal proberen een foto erbij tedoen maar of het lukt? maar het is wat lang ge worden maar probeerde het wat ik in een half jaar heb meegemaakt in deze paar zinnen te typen nou tot de volgende keer gr jack
Laatst gewijzigd door cindy; 6 december 2009 om 21:02
Ik wil je even feliciteren met de manier hoe je met het rouwen om gaat,je beseft ook dat er nog een tijd te gaan is maar je ziet door je dagboek ook de vooruitgang!
Heel veel sterkte in je verdere toekomst en ga op dezelfde weg door.Uiteindelijk moet je zelf de nieuwe invulling van je toekomst maken!
Groeten Ruurd
Laatst gewijzigd door cindy; 6 december 2009 om 21:03
Allereerst wil ik je zeggen Jack dat ik de tattoo erg mooi vind.
Daarnaast heb ik bewondering voor de wijze waarop jij met je rouw en verdriet omgaat.
Ik begrijp dat je, nu alles geregeld is, op een dood punt bent aangekomen en dat is natuurlijk begrijpelijk, helemaal door de handicap die jij hebt.
Het duurt niet lang meer dat word je weer opa, ik hoop dat je daar ook veel plezier aan beleeft en dat er weer een levensdoel op je pad komt.
Ik heb enorm veel respect voor jou.
ik heb grote bewondering voor je, zo jij met alles omgaat, en die tattoo is ook erg mooi. Heb jij nu ook het gevoel dat je vrouw dichterbij is? Ik met die van ons Nicky wel, je kunt gewoon de as steentjes zien zitten. En dat invullen voor de toeomst komt ook vanzelf op je pad waaruit jij de keuzes kunt maken. Diep respect en ga zo door,
groetjes Ans
__________________
Wie achterom kijkt, ziet de toekomst niet
wat een ontzettend mooie tattoo heb je laten zetten.
het is en blijft een mooie herinnering wat je hebt laten doen,het is iets wat velen laten doen ter nagedachtenis aan iemand.
zelf heb ik jaren geleden een foto van mijn moeder op een gouden hangertje laten graveren die ik constant om heb.
hij is in mei voor het eerst in jaren afgeweest tijdens mijn operatie,maar zodra het weer kon heeft mijn partner hem weer meegenomen naar het ziekenhuis.
op die manier heb ik dan toch zoiets dat ze bij me is.
ook voor mij was dit een manier om iets af te sluiten en voor mezelf een teken dat ik het geaccepteert had.
ook ik vind dat je ontzettend goed en moedig met alles om gaat.je hebt geen makkelijke tijd achter de rug maar je doet het toch maar allemaal.
je zal zeker nog je moeilijke momenten krijgen maar ook daar zal je je door heen gaan slaan op de manier zoals je dat nu ook hebt gedaan.
groetjes
Cindy
__________________
Let op! Ons adres systeem wijzigt ivm kaartjes versturen, kijk hier voor meer informatie.
Lineaire weergave
