Wat een rot jaar
In 1995 leerde ik mijn destijdse partner kennen, ik ging met hem samen wonen en was vrij snel zwanger. Mijn vriendin woonde in de straat en net toen ik zwanger was belde ze mij op om te vertellen dat haar vriend was overleden. Dit was rot nieuws, ik was erg op hem gesteld en mijn vriendin hard erg veel verdriet. Een week of twee later ging het niet goed met mijn zwangerschap. Ik begon te bloeden en niet zo een beetje ook. De vroedvrouw kwam langs en zei dat ik maar rustig moest blijven liggen, ze kon weinig voor mij betekenen. Na een tijdje moest ik naar het toilet maar was zoveel verloren dat ik flauw viel. Gelukkig liep mijn vriend net achter mij en kon me opvangen. Wederom de vroedvrouw gebeld en nu moest ik naar het ziekenhuis.
Daar lag ik dan laat in de avond en mijn vriend moest naar huis.
Ik moest de zuster bellen om naar de toilet te mogen en toen ik haar riep na afloop
zag zij hoeveel stolsel ik had verloren.
Ze probeerde me te troosten maar zij dat als er zoveel bloed was met stolsels het waarschijnlijik toch niet goed zat en ze controleerde de hardslag van de baby...
ze hoorde de hartslag niet en deelde me meden dat het helaas was..
De volgende ochtend kwam de gyneacoloog, hij wilde een echo maken om te zien wat er aan
de hand was. Ik ging naar de echo kamer en zeer verblijd was ik toen ik het hartje van mijn kleine toch zag bonzen!
De hartslag was misschien niet zo sterk geweest vandaar dat ze het niet hoorde.
Vreemd maar ook niet te verklaard werd waarom ik dan toch zo grote bloeding had,
op dat moment heb ik me het niet verder af gevraagd en was tijdens de bloeding die nog vrij lang door duurde blij dat mijn kindje toch in leven was!
Eind 95, Mijn vriend neemt de telefoon op en reageert vreemd.
Hij zegt me dat we meteen weg moeten want er is iets met zijn zus.
Hoe en wat precies weet ik nog niet maar ik snel met hem naar de auto om als een gek daar
naar toe te rijden.
Onderweg begrijp ik dat er iets niet goed was met haar, ze had een griepje maar der waren complicaties. Ze was al met de ambulance naar het ziekenhuis en wij gingen nu naar haar huis want daar waren haar man en 2 zoontjes.
Terwijl ik binnen kom word me meteen gezegd maar even rustig te gaan zitten,
ik was zwanger en moest rustig aan doen.
Even was het allemaal zo onduidelijk tot ik aan mijn schoonmoeder vroeg wat er nu precies was.
Ze zegt me dat mijn schoonzus was op gestaan(alleen last hebbend van een goede griep)en tegen haar man zei; ik kan niet meer!
Ze is in een klap in elkaar gezakt, een hart stilstand.
Later hoorde ik dat het waarschijnlijk het virus was wat over haar hart ging en haar
hart heeft dit niet aangekunnen.
Moeder van twee...
Maart 96, Eingelijk zou het nog meer dan drie weken duren, maar gezien ik wel buik krampen had maar geen andere klachten liep ik met mijn broertje en schoonzus door de stad..
Even rusten tussen door komt wel goed , thuis rust ik wel.
Nou ja dat dacht ik dan. Ik verlies mijn prop, het begin van de bevalling dus.
Contact opgenomen met het ziekenhuis en ik mocht komen.
Bleek dat mijn weeeen niet zo heftig waren maar wel effectief.
Opzich verliep het allemaal vrij soepel, niet te veel pijn etc.
Toen kwam ze te voorschijn, mijn dochtertje.Helaas zag ik haar alleen even
in de handen van de dokter. Normaal krijg je ze even bij je maar daar was geen tijd voor.
Ookal was is superblij met haar het eerste wat ik uit kon brengen was dat ze eng klein was.
Ze werd mee genomen naar de kinderafdeling waar ze meteen in een couveuse kwam met extra zuurstof en werd onderzocht door de kinderarts.
Mijn engeltje bleek maar 1710 gram en ze was nogal blauw bij haar mond dus uit voorzorg meteen aan de zuurstof.
Gelukkig hoefde ze maar drie dagen in de couveuse. Ik kolfde melk af want door haar kleine lichaampje was het te moeilijk waar haar om bij mij te drinken.
Ze zou op de kinderafdeling moeten blijven totdat ze zwaar genoeg was om naar huis te mogen, dus nu maar hopen dat ze goed aankwam
Gelukkig, dit deed ze dan ook en na drie weken mocht ze mee naar huis.
Gelukkiger kon ik niet wezen!
Bij het bezoek aan het consultatie bureau voor haar drie maanden prik, controleren
ze haar op van alles en nog wat en alles was ook in orde.
Tot het moment dat ze haar hartje gingen luisteren,
ze hoorde een ruisje over het hart.
Terug naar het zieken huis voor nader onderzoek.
Ook hier hoorde ze inderdaad een ruis. Ze werd op de wachtlijst gezet voor een chaterisatie
om te kijken wat het was.
Na een tijd wachten was het dan zo ver, het werd ook tijd ook want ze ging wel slechter drinken(of dronk wel maar spoog het er even hard weer uit)ze mocht naar rotterdam.
Toen ik de uitslag hoorde schrok ik met rot!
Ze had een vernauwde harstslagader, tussen haar kleppen zat een gat en 1 van haar hartkleppen was zo verfrommeld dat ze niet wisten of ze deze konden laten zitten ofdat er een kunst klep in moest.
Daar stond ik dan helemaal verslagen, wat een gedoe en met zo een klein poppetje.
Op naar het volgende, voor een hart operatie moet je natuurlijk wel sterk genoeg zijn,
ze moest dus zowiezo wat zwaarder zijn.
Hoe?? Als ze dronk was het heel weinig of het kwam er even hard weer uit.
Ze ging aan de zonde. Zo kreeg ze toch voeding binnen.
Ondanks dat ze niet zelf hoefde te drinken koste het haar te veel moeite
zelfs dan spuugde ze vaak alles nog uit.
Ze viel meer af dan aankwam en ze had al bijna geen reserve.
We reden heen en weer ziekenhuis in en uit.
Dan had ze koorts, dan weer ondertemperatuur en ondertussen maar wachten tot
de wachtlijst in rotterdam minder werd en ze op dat moment ook nog genoeg woog.
Begin september 96. Ik sta bij de winkel met mijn schoonzus en als we net naar binnen lopen horen we een hoop sirenes...jemig daar zal heel wat aan de hand zijn!
We gaan verder met winkelen en ze komt daarna nog even bij mij op de koffie.
Van mij vriend die een scanner heeft hoor ik dat het in de buurt was van waar wij waren,
ruim een straat verder daar in de buurt waar ook mijn broertje werkte.
Hij heeft alleen net niet gehoord wat het is en waar precies in de straat.
Even later gaat de telefoon. Het is de vriend van mijn moeder of ik aub wil komen.
Hoe ik er ben gekomen weet ik niet eens meer maar ik was er wel snel.
Mijn moeder staat in tranen en tuiten en verteld dat mijn broertje is omgekomen op zijn werk.
Wat!?!?! wat is er gebeurt, waarom ben ik niet zoals ik zo vaak deed met mijn schoonzus of alleen even na het boodschappen doen bij hem langs gegaan.
Wat voor ongeluk was het? Voor hetzelfde geld had ik hem kunnen helpen...
Dan komt het...het nieuws wat me nu nog bezig houd in gedachten wat wat als waarom?
Hij is niet verongelukt maar het blijkt dat hij zichzelf van het leven ontnomen heeft.
Niks kan beschrijven wat er op zo moment door je heen gaat.
Later uit verhalen bleek dat hij ons pa veel miste, ons pa overleed toen ik elf was aan
de slopende ziekte long kanker, mijn broertje was toen acht.
Waarom wist niemand dit, heeft hij er nooit over gepraat?
Over een paar weken zouden hij en mijn andere tweelingbroertje hun verjaardag vieren...
de verjaardagsdag die nooit meer hetzelfde zou zijn.
In de maand oktober horen we dat de kleine voor een operatie mag.
Weer een hoop spanning, haalt ze het wel haalt ze het niet?
Als ik haar wegbreng naar de OK vraag ik hoe lang ze ongeveer met haar bezig zullen zijn.
Ze zeggen mij dat het zeker vier uur kan duren en we besluiten tussentijds thuis door te brengen
Tegen vier uur bel ik op, gezien ze rond twaalven naar binnen ging.
Nee mevrouw, ze is nog niet klaar. Een kwartier later, nog niets...
Ik begin me zorgen te maken en we besluiten dat hoe dan ook we er nu naar toe gaan!
Daar aangekomen word was ze net binnengebracht op de ic.
Daar ligt ze dan mijn kleine meisje met een tuut in haar mond, zo ding
waar ze nog nooit wat aan had gevonden, vol met allerlei slangetjes en snoertjes;
Ik sta naast haar en doe zachtjes mijn pink tussen haar kleine vingertjes en fluister haar
zachtjes toe, ik ben er meisje mama is er,
Mijn God wat was ik blij dat mijn meisje zo sterk was en toch dit zware gevecht bleek te winnen!
Het eventjes fluisteren was genoeg om haar te laten mopperen tot verbazing van de zusters.
Ze hoorde nog helemaal van de aardbol te zijn en dan kon ze nog niet reageren, hoe kan het nu dat ze dit wel deed?
Ze gaven haar nog wat rustgevends zodat ze iig niet te veel pijn zou hebben.
Schijnbaar moest zij mij ook even laten horen dat ze wist dat ik er was.
De operatie was een succes.
Haar hartslag ader was gedotterd, het gat tussen de kamers was gedicht.
Het enige was dat de ene hartklep zo erg vervormd was dat ze hem niet helemaal
sluitend konden krijgen. Een kunst klep moest om de zoveel jaar vervangen worden en nam een groot risico met zich mee. Ze hadden dus besloten dat ze de hartklep zo goed als mogelijk zouden herstellen en met wat medicatie was daar prima mee te leven.
We moeten natuurlijk altijd wel opletten dat ze niet te over vermoeid raakt of het te koud krijgt.
laat staan dat ze griep krijgt, ze heeft nu wel kans om het op haar hartklep kan komen het virus en dat zou maandenlang ziekenhuis kunnen beteken of zelfs te veel.
Het gaat prima het herstel na de operatie en na een dag drinkt ze uit eigen kracht haar hele fles leeg!
Het gaat zelfs zo goed dat ze na no time mee mag naar huis!!!
DIt kon ik ook wel even heel goed gebruiken, het gaf me zeker weer wat hoop!
Half november,
Ik zit op mijn broertje te wachten, hij was aan het werken en zou later in de avond nog even langs komen.
Mijn vriend besluit alvast naar bed te gaan en ik zeg dat ik wil wachten zodat mijn broertje niet voor jan doedel aan de deur staat.
Ik wacht en wacht en bel uiteindelijk zijn bazin op om te vragen of mijn broertje daar zit, hij ging wel eens vaker langs bij hun en vergat dan wel eens af te bellen.
Zijn bazin neemt op en zegt me dat mijn broertje niet bij hun is.
Nou dan wacht ik dus nog maar even.
Even later schrik ik van de telefoon.
De vriend van mijn moeder, of hij me op moet halen omdat het al zo laat is...
Hoezo waarom? Mijn broertje.....de wederhelft...nee dit kan niet waar zijn dit kan echt niet!
Ik sprint verward de trap op en maak mijn vriend wakker. Ik loop naar beneden en ijsbeer door de kamer.
Mijn vriend roept naar beneden Hey Lo! gaat ie? EN ik vraag hem wat denk je nou!
Er is weer een broertje dood!
Hij komt naar beneden en zegt mij dat ik het vast gedroomd heb , ik was in slaap gevallen en het was allemaal maar een droom.
EEN DROOM!? waarom is H. dan onderweg naar hier om me op te halen?
Nee ook die was niet onderweg om me te halen volgens hem.
Ik pak de telefoon en zeg bel dan!
Dat hoeft niet eens meer want op de parkeerplaats achter verschijnen auto lichten.
Het is H de vriend van mijn moeder die ons komt vertellen dat ook mijn andere tweeling broertje dood is aangetroffen op zijn werk.
Binnen een jaar sta ik voor de derde keer op het grindpad
Alsof het niet gebeurd , het allemaal maar een enge nachtmerrie is en ik elk moment
goed bezweet gillend wakker kan worden,
maar helaas wat ik ook doe ik word niet wakker.
Ik ben het al en alles wat ik mee maak is gewoon de keiharde realiteit
|
Lineaire weergave
