De strijd voor mijn gelijk

[justme]

Hieronder het verhaal van het verloop omtrent de verdeling van de spulletjes van mijn overleden zoon.....07/07/2006.



Nou,

Het uur van de waarheid was eindelijk aangebroken...toch wel een beetje nerveus stapte ik De Rechtbank binnen.

Na mezelf keurig gemeld te hebben bij de portier...hij vroeg vervolgens of ik wist waar ik moest wezen....ja, dat wist ik ondertussen wel, gezien mijn eerdere uitstapjes naar De Rechtbank...

Mijn blik viel gelijk op mijn ex en z'n aanstaande vrouw..
Ze keken naar mij.....ja wat?

Moet ik nu bang worden?

Ik ging vervolgens braaf op mijn advocaat wachten, terwijl het andere gevolg al de trap opging...

Uiteindelijk was het zover....dus advocaat en ik betraden de kamer waar ook de tegenpartij aan tafel zat...

Aanstaande wilde ook gezellig aanschuiven, maar ze mocht wachten op de stoel die achter ons stond....tsja, je moet wel je plek weten he?

Nou, mijn ex stak van wal dat het toch allemaal wel graag achter zich wilde laten.....ahum...we zijn al 2 jr. bezig met deze zaak.....
En hij kon wel tegemoet komen aan de spulletjes die ik graag wilde hebben.....goh...wat aardig zeg!!

En er moesten nog rekeningen betaald worden, maar dat kon hij nu niet omdat hij geen toegang heeft tot de bankrekening van Sven.....gek he?
Vorig jaar heeft hij hiervoor contact opgenomen met een Notaris, en hij wilde dat ik mijn handtekening zette voor een verklaring van erfrecht....jaja.....ik ben niet voor 1 gat te vangen, en ik weigerde zolang hij geen verdeling van de spullen van Sven had gemaakt.
Wat hij niet deed, waarmee de zaak wederom op de lange baan werdt geschoven...

En nu mag hij alsnog met mij naar de Notaris....
Waarmee ik dus ook gelijk inzage heb over de betalingen en het saldo wat nog openstaat...

De auto die hij ondertussen al had verkocht zonder toestemming van mij en mijn dochter....dat geld staat op de rekening van Sven, en zal gebruikt worden om openstaande schulden te saneren.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het op een 'nette' manier is gegaan...ik geloof dat ik hem zelfs een 'rat' hebt genoemd, wat ik trouwens nog een aardige benaming vind voor hem.

Nadat we tot overeenstemming waren gekomen, moesten we tekenen, en daarmee is de zaak afgedaan.

Nu maar wachten of het inderdaad ook allemaal wel volgens afspraak gaat....want ik ben niet meer zo goed van vertrouwen.

De urn van Sven kwam ook nog ter sprake....die staat bij mij, omdat mijn ex hem niet thuis wilde.
De afspraak was toen (2 jr.) geleden dat hij de urn kon bezoeken als hij daar behoefte aan had.....je raad het al, het is er in de 2 jr. nog nooit van gekomen..
Nu wilde hij de urn op een neutrale plek, zodat hij en de rest van de familie hem konden bezoeken.....vergeet het dus maar he?

Wil je de urn bezoeken, dan maak je maar een afspraak...wat volgens mijn ex niet kon, omdat we altijd met elkaar overhoop liggen.....goh...hoe zou dat nou komen??

Al met al ben ik best tevrden met het verloop van deze dag.......maar ik vind wel dat je jezelf persoonlijk erg laat kennen als je de verdeling van de spullen van je overleden kind naar De Rechtbank moet brengen, om uiteindelijk toch tot een verdeling te komen.......tsja, niemand staat boven de wet he?

En nee, ik heb niet het onderste uit de kan gehaald, ik wil alleen de spulletjes die een emotionele waarde hebben....en waar we recht op hebben...

Vooral de foto's van Sven, zelfs de foto's waarop ik zwanger was van Sven, die wil ik hebben, net als de schoolfoto's waar Sven en zijn zus op staan....die foto's werden altijd meegeven aan het oudste kind, Sven dus, en ik heb die niet.
Mijn ex zou wel leuke foto's uitzoeken, nee dus, alle foto's van Sven, of met z'n zus of met mij, die wil ik allemaal hebben.

Of ik wel wist wat voor werk dat was?
Ja, en?
Geef mij de foto's, dan scan ik ze zelf wel....nee, dat hoefde niet, en een fotograaf hoefde het ook niet te doen, want dat kost geld..?!?..

Hij moet nu volgens afspraak de spullen die ik krijg, naar zijn advocaat brengen, die het vervolgens naar mijn advocaat brengt, waar ik ze dan vervolgens kan ophalen......leuke constructie he?

Ik ga maar eens flesje wijn opentrekken en proosten op de goede afloop!!
Cheers!

Dit heb ik gisteren al opgeschreven, maar vandaag kwam uiteindelijk het besef dat ik nu pas toekom aan het verwerken van het gebeuren...
En dat kwam best hard aan.

En het doet me wederom beseffen dat mijn ex-man een zielig persoontje is, die heel wat heeft gemist aan een stukje persoonlijke groei...

Als je over het hoofd van je overleden kind zo een strijd uit moet vechten, dan ben je in mijn ogen nog minder dan min!

[Confused]

Lieve Justme,

Ik heb op je Hyve al gereageerd maar wil dat hier ook nog even doen. Ik kan me voorstellen dat er door die rechtszaak weer een hoop opgerakeld wordt en dat dat erg veel pijn doet. En net wat je zegt: hoe min ben je als er moet worden gevochten over het hoofd van je overleden kind... ik kan er zelfs geen juiste woorden voor vinden...

Super in ieder geval dat je nu na twee jaar vechten eindelijk de spullen van je zoon krijgt waar je al die tijd al recht op hebt. Maar het zal denk ik ook wel heel veel pijn gaan doen als je ze eindelijk in handen hebt. Alle herinneringen die dan weer naar boven komen... dat is aan de ene kant heel mooi maar ook heel erg moeilijk...

Meid heel veel sterkte met de verwerking. Dikke knuf van mij

[desie]

Hoi Justme,

Tja ..heb met open mond je verhaal gelezen.
Hoe kan je ex zo hersenloos zijn om idd dit allemaal via de rechtbank te gaan doen.
Ik weet eigenlijk niets te zeggen van verbazing weet je dat.

Goed van je dat je gevochten hebt voor je kind.
Kijk ik kan niet oordelen wat je moet gaan doen met de urn van Sven.
Daar mag ik ook niet over oordelen maar ik hoop dat je tot een goede oplossing komt.
Foto's zijn een dierbare herinnering voor je dat is logische dat jij die ook wilt.
Hoe hard kan hij zijn dat hij ze niet bij laat maken.

Ik ben blij voor je dat je dit hoofdstuk in ieder geval van je ex straks heerlijk af kan gaan sluiten.
En natuurlijk is het niet leuk om dit allemaal weer mee te moeten maken.
Wel kan je trots op jezelf zijn dat je zo lang gevochten heeft voor het recht van Sven.
En dat je hebt gewonnen.

Sven zal trots op zijn moeder zijn dat weet ik zeker..

[justme]

Kan ik de spulletjes ophalen bij mijn advocaat.

De foto's moet mijn ex voor 1 october hebben geregeld.

Ik ben er ook wel trots op dat ik heb 'gewonnen', maar eigenlijk zijn er geen winnaars in dit verhaal...en dat is het trieste ervan.

En ik moest wel naar de Rechter, want anders werd er helemaal niks geregeld, liever had ik het op een volwassener manier opgelost, maar dat was niet (meer) mogelijk.

Mijn ex wist ook donders goed dat de Rechter een uitspraak zou doen, want ik ben nu eenmaal ook wettige erfgename...
Hij zal het zelf wel uitleggen als een daad van goede wil, maar de Rechter zal ook wel hebben ingezien dat het gewoon een psychologische oorlogsvoering van zijn kant is geweest.

Ja, als ik overtuigd ben van mijn gelijk, dan vecht ik daar ook voor, hoe moeilijk het ook is.
Mijn ex heeft geen macht meer over mij, en het feit dat hij moest buigen voor mij, dat zal hem wederom een deuk in z'n ego opleveren, maar dat is niet mijn probleem.

Ik hoop dat als alles achter de rug is, ik hem nooit meer van mijn leven hoef te zien.

En wat het 'probleem' met de urn betreft, ik heb hem nooit de toegang tot mijn huis ontzegt als het daarom ging, maar hij neemt zelf geen contact op, en ik ga hem niet achter z'n kont aanlopen.

Hij verklaarde tegen de Rechter dat hij de urn op een urnenveld wilde hebben, maar daar ben ik geen voorstander van, omdat er ook regelmatig urnen gesloopt worden.
Bovendien ben ik ervan overtuigd dat hij, al dan niet in samenwerking met z'n familie, de urn weghaald en deze bij hem of bij een familielid thuis neerzet.
Heb deze angst ook uitgesproken bij de Rechter.

Let wel, ik heb in 2 jr. tijd niets van hem of z'n familie vernomen, dus de behoefte zal wel niet zo groot zijn....

Ik hoop inderdaad dat mijn zoon trots op mij zal wezen, met die gedachte troost ik me dan maar.....

[jokee]

dit is zo intens verdrietig.... hier heb ik geen woorden voor... een rechtzaak om de spullen van je overleden kind te verdelen... hoever kan iemand zakken (jouw ex in dit geval)

en ik ben o zo blij om aan het einde te lezen dat je kunt inzien dat hij echt op een zeer spiritueel laag nivo zit, nog veel dingen heeft te leren over het leven op deze wereld... te beginnen bij de basis sociale omgangsnormen!

ja, het lijkt mij logisch dat je nu pas echt kunt gaan beginnen met verwerken. geef jezelf daar de ruimte en alle tijd voor die je nodig hebt want je hebt een dubbele lading te verwerken; het verlies van je kind maar ook nog eens de verwerking dat je door deze rechtbank-procedure heen moest gaan om datgene waar je zowiezo al recht op had te krijgen. het is niet kinderachtig! maar let er vooral op dat je ex nu geen controle/machtspelletjes meer met jou kan spelen! geen goede foto's? laat via de advocaat weten dat hij alle foto's moet laten bijmaken van alle foto's die er ooit van jou en je zoon zijn gemaakt! Naar mijn weten is dit de normale gang van zaken in Amerika en laten we het erop houden dat er wat dat aangaat eindelijk eens iets goeds gedaan wordt daar! o ja, de kosten zijn natuurlijk voor hem!!!!!

jeetje... 2 jaar strijden.... wat moet jij een kei van een vrouw zijn zeg... dat kan gewoon niet anders! maar ook sterke mensen mogen de ruimte nemen om te verwerken, om te huilen en daarbij hulp vragen als het nodig is! alles om weer verder te kunnen gaan en alle macht weer in eigen handen te krijgen en te houden! in mijn ogen kan niemand dergelijke ervaringen alleen verwerken... absoluut onmogelijk! ga ervoor en wees lief voor jezelf!

[Ruurd]

Hallo Justme,

Met verbazing en verontwaardeging heb ik je verhaal gelezen .

Ik wens je voor de toekomst veel sterkte toe en rust en tijd om aan het rouwen om je zoon te beginnen

Groeten Ruurd

[justme]

Andere woorden heb ik er niet voor!!
De auto van m'n zoon, die zonodig in de 'familie' moest blijven, is ondertussen verpatst....let wel, zonder ons in te lichtten...what's new??

De laatste foto, gemaakt op de dag van 't ongeluk, was zgn. niet in bezit van m'n ex......DUS WEL!!
Vuile leugenaar, daar bij de Rechter!

Deze foto heb ik ondertussen wel in m'n bezit, dus m'n ex krijgt hiervoor de 'dikke vinger'!
Ik moet ondertussen nog steeds naar de Notaris, omtrent de verklaring van erfrecht te tekenen, maar daar kan m'n ex nog lang op wachtten!!

Ik mis nog steeds een aantal foto's, waaronder de schoolfoto's van mijn zoon samen met z'n zus....
Mijn advocaat vertelde mij dat als ik niet teken, mijn ex opnieuw een zaak kan aanspannen, nou, ik wacht nog steeds!

Zoveel haast zal hij niet hebben, want dan zal hij toch een heleboel moeten uitleggen!!

Ik wil iedereen bedanken voor 't support, maar dit zal nog wel een lange tijd gaan duren, ben ik bang!
Maar ik kan met opgeheven hoofd verder, heb niks fout gedaan, hoef me nergens voor te schamen, en dat kan van veel mensen niet gezegd worden.

Mijn zoon krijg ik er niet mee terug, en het gemis wordt er ook niet minder om, maar dat zal wel nooit veranderen.

Of ik sterk ben?
Geen idee, ik doe m'n best.

Kijk, als het aan mij ligt, dan kan m'n ex de spullen steken, daar waar 't donker is, het is het mij allemaal niet meer waard om een strijd te voeren over materiele zaken...
Daar hecht ik absoluut geen waarde aan!!
Omdat m'n ex alle zaken regelde aangaande m'n zoon, had hij veel meer inzicht in alles wat er was.....ik moest hem op z'n woord geloven.....

En z'n familie heeft heel wat spulletjes 'weggesluisd', alleen dat kan ik niet bewijzen, maar mijn gevoel zegt genoeg!
Kijk, dat m'n ex de pest aan mij heeft, dat mag, dat gevoel is wederzijds, maar dat geeft hem niet het recht om mij zo te manipuleren!
En als hij denkt dat ik hem ga bidden en smeken voor de spullen, dan heeft hij het mis, dat is mijn eer te na.

Verder ben ik tevreden met wat ik heb, gaat het eigenlijk best goed met me.
Ik probeer zoveel mogelijk de negatieve zaken buiten te sluiten, soms lukt me dat niet, maar ach, morgen weer 'n dag!
Ik hoef mezelf niet te 'verhullen' in dure kleding, ben wie ik ben, en ik mag er zijn!!





Justme.