mijn zoon

[dove]

24 jaar geleden verloor ik mijn zoon morgen op 17 april is zijn sterfdag gisteren 15 april zijn geboortedag en zoals ieder jaar is dit weer een hele moeilijke week.

wilco werd geboren na een gewone goede zwangerschap en na zijn geboorte leek alles in orde zij het dat hij wat klein was.
hij werd voor de zekerheid een nachtje in de couveuse gelegd niets om je zorgen over te maken zei men.
twee dagen later was hij dood.
zijn hartje was er twee maal mee gestopt en ze wisten niet waarom.
in alle spoed werd hij van het streekziekenhuis naar een ziekenhuis vervoerd waar een kinder ic was en die waren er in die tijd nog niet zoveel
het werd amsterdam.
helaas konden ze daar niets meer voor hem doen.
op 21 april hebben we hem begraven in kleine kring.
drie mnd later was de uitslag van de autopsie er hij had een vernauwing aan zijn aorta ter hoogte van het tussenschotje bij de longen.
er was niets van te merken geweest totdat het schotje zich sloot wat altijd gebeurd bij pasgeboren kinderen of net voor ze gebeoren worden.
24 jaar terug was dit nog niet te verhelpen.

en daar sta je dan
een kraamvrouw zonder kind onmenselijk.
een moeder die haar kind verliest je denkt dat je dat niet overleeft maar je moet wel je hebt geen keus.
ik had al een dochter en voor haar moest ik er zijn en voor haar ging ik door, soms zeg ik wel eens door haar ben ik er nog.

toen wilco stierf was het eerste wat ik dacht nu is hij een duifje en vliegt boven ons uit.
voor mij was hij ook bij mijn opa die veel voor mij heeft betekend.
een duif heeft voor mij altijd een speciale betekenis gehad sinds wilco's overlijden
en gisteren op zijn verjaardag heb ik eindelijk een tattoo gezet op mijn voet van een duif
ik heb hem een takje in zijn bekje gegeven zodat het een vredesduif is want ondanks het verdriet en de pijn heeft zijn dood me ook veel gebracht.
niet meteen hoor daar heb ik jaren over gedaan.

nog steeds zijn dit moeilijke dagen en voel ik nog het gemis maar ook voel ik vreugde in mijn hart als ik aan hem denk.
ik voel hem iedere dag dicht bij me en ik weet dat hij er altijd zal zijn en dat we eens elkaar weer zien.


dove

[Jasmine]

Hallo Dove,

ik heb er zelf geen ervaring mee, maar het lijkt me het ergste wat er is, een kind verliezen. Je bent wel door een heel diep dal gegaan. Maar het symbool van de duif vind ik wel heel erg mooi, hij betekent voor mij ook vrede. Dat je hem hebt laten tattoeeren is helemaal geweldig, ik heb zelf een hondje van bijna 13 en als die komt te overlijden wil ik een hondenpootje laten tattoeeren, dan is ze toch heel dichtbij net als wat jij zegt. Ik wens je heel veel sterkte morgen,

groetjes Ans

[Ruurd]

Hallo Dove,

Wat een herkenbaar verhaal.

Mijn zoon,Mark,is 13 jaar geleden overleden n.a.v.een bedrijfsongeval en was 26 jaar jong.

Maar in jouw rouw ervaring herken ik veel.Mark zie ik als een raaf,en als ik fiets dan zit er vaak een raaf langs de kant van de weg en dan praat ik tegen hem.

Ben jij na het overlijden van Wilco in de isoleer gekomen?Ik ben gedwongen de dag na de begrafenis opgenomen i.v.m. onbegrip voor mijn verdriet,ik vroeg aan elke hulpverlener of hij een zoon had overleden ,zo niet dan moest hij verdwijnen.

Gelukkig heb ik later via de Vereniging voor ouders overleden kinderen wel lotgenoten gevonden.Ken je de vereniging?a.s.Zaterdag is er de open landelijke dag van de VOOK in Barneveld.in de Meerwaarde Wilhelminastraat 82 en daar kan iedereen komen speciaal ook vrienden en familie van ouders van overleden kind.Er i s een interessante inleider:Manu Keirse met als thema:Met de dood eindigt het leven,maar niet de relatie.Ik kan je van harte aanbevelen.Mocht je meer willen weten laat van je horen

Groeten Ruurd

Dove,

ik wens je vandaag heel veel sterkte.

Dat is het ergste wat een moeder kan overkomen, je kind verliezen.
En het gemis zal altijd blijven.

Ik vind het heel mooi wat je ervaart met een vredesduif en een tattoo
er van lijkt mij heel mooi om altijd met je gedachten er bij te blijven.

Groetjes, Lena

[dove]

hai ruud
ik zal even je vragen beantwoorden nee ik ben niet in de separeer terecht gekomen na het overlijden van wilco het separeren was veel later.
ik heb jouw verhaal over separeer gelezen en hoe jij behandeld bent echt onmenselijk je hebt niet mogen rouwen zw verklaarde je voor gek.
ik ben er van overtuigd dat symbolen bij overleden mensen horen als houvast ik weet niet of je het begrijpt wat ik bedoel maar jouw raaf mijn duif en ik ken er zo nog veel en veel meer zijn symbolen die je nodig hebt om verder te kunnen om het stuk dat je verlore
n bent op te vullen
het vook ken ik niet en helaas kan ik daar zaterdag ook niet naar toe maar het lijkt me ruze intressant ik hoor nog graag van je hoe het is geweest en iik wens je morgen een mooie dag.




nu even dit

ik had een droom vannacht en die droom heb ik de afgelopen 24 jaar wel vaker gehad.
de bel van de voordeur ging toen ik open deed stond daar een onbekende jongeman van ongeveer 24 jaar oud blonde haren met stevige krul blauwe ogen en een klein spitsig kinnetje.
hij was rond de een meter tachtig lang en had iets herkenbaars.
het eerste wat hij zei toen de deur open ging was dag mam hier ben ik dan
en hij vroeg me waarom ik hem nooit had gezocht in de afgelopen jaren.
de shok maakte me wakker
ik wist het meteen het was een droom een droom die regelmatig terugkeert de afgelopen jaren,maar even heb ik hem echt gevoeld.

ik denk ook dat ik weet waaarom ik die droom heb
toen wilco stierf ben ik naar mijn moeders huis gegaan en we hebben daar gelogeerd tot aan de begrafenis.
op vrijdag werd wilco door de begraafnisondernemer terug gebracht naar onze woonplaats vanuit amsterdam en die avond konden we nog afscheid gaan nemen van hem
de dag erop was de begraafnis.
mijn toenmalige man en zijn ouders besliste voor mij dat ik niet mee zou gaan ze vonden het te zwaar en niet goed voor me zo vlak na de bevalling
en ik dozig en verdoofd ben daar niet tegen in gegaan.
ik heb wilco dus niet meer gezien.

vanaf dat moment ben ik wel gaan denken wat nou als het wilco niet is
mijn schoonouders hadden hem slechts een maal gezien mijn ex alleen op de dag van de geboorte en de tweede dag sávonds met het voeden
zij hadden niet net als ik aan zijn bed gezeten op de ic zij hadden niet zijn warme huidje gevoeld toen de ambulance broeders me afscheid lieten nemen toen ze hem naar amsterdam brachten
ik heb nog in zijn oogjes gekeken zijn warme huidje onder mijn lippen gevoeld zijn geur in mijn neus gesnoven.
ik weet dat het onrealistisch was en is om zo te denken en dat het wilco echt wel was die daar in het kistje lag maar ik had hem graag met eigen ogen gezien nog een keertje aangeraakt en gezoend.
maar zij besliste anders en dat speelt nu al 24 jaar een hele grote rol in mijn leven.
iedereen zegt maar ze hadden het beste met je voor ze deden wat zij dachten wat goed voor je was, maar hoe weet een ander wat goed voor je is.
we moeten stoppen met denken voor een ander.


dove

[Prinses]

Goedemorgen Dove, jouw levenspad is tot nu toe door diepe dalen gegaan en ik heb respect voor de wijze waarop je dit verwoordt en waar je nu staat in het leven. Chapeau!!!
Sterkte, in het bijzonder deze dagen!

[dove]

dank je wel princes voor je hartelijke wens
mijn leven ging idd door diepe dalen maar ik laat me niet klein krijger ik ben een vechter
en weet je achter iedere wolk schijnt de zon als je hem maar wilt zien.

[marretje]

Hoi hoi Dove,

Ik begrijp eigenlijk precies wat je bedoeld.
Mijn zoon overleed onverwachts met 23 maanden.
De dag dat hij opgebaard zou worden,en de begrafenisondernemer zijn kleertjes daarvoor kwam ophalen heb ik gevraagd of ik hem zelf de laatste keer mocht wassen en aankleden?
Maar vanuit een goedbedoeld standpunt werd dat mij ook afgeraden.
Want dat beeld zou ik nooit meer kwijtraken,volgens hem.
Nou dat hoefde voor mij ook niet!
Nu heb ik zo'n spijt bij tijd en wijle, dat ik het niet heb doorgezet.
Want tenslotte was en is het mijn kind!
Dus daarom snap ik zo goed wat je bedoeld met hem niet meer hebben mogen zien!
Dat blijft toch een klein onzeker stukje.
En idd men moet eens stoppen met denken voor een ander, want je kon nog maar 1x hem zien, en ik mijn zoon de allerlaatste keer wassen en aankleden voor de opbaring.
Dat hebben we nu toch misgelopen, vind ik.

lieve groetjes, Marretje.

[dove]

zoals je zegt marretje het is een misgelopen stukje het blijft een stukje onzekerheid een stukje onvrede zelfs.
iedereen doet alles met de beste bedoelingen alleen wordt er te weinig naar je geluisterd vast ook met de beste bedoelingen.
het probleem zit hem denk ik in dat die mensen dit niet hebben meegemaakt en redeneren vanuit hun gevoel en dat is een ander gevoel als dat van de moeder die net haar kind heeft verloren.
het beste advies wat je kan geven aan iemand die afscheid wil nemen van een dierbare overledenen is luister naar jezelf ga naar je gevoel en kijk wat je hart je zegt dat is het enige goede om naar te luisteren.
andere kunnen en mogen niet bepalen wat goed voor je is en wat je wel of niet aan kan ook niet al wordt het nog zo goed bedoeld.
natuurlijk hadden mijn toenmallige man en schoonouders niet voor ogen dat ik het er jaren later nog moeilijk mee zou hebben dat ik hem niet meer heb gezien dat is hun opzet niet geweest maar het is wel zo gelopen en dat draai je niet meer terug dat blijft je altijd achtervolgen.
het was een beslissing van hun en niet van mij.
soms zijn er wel eens mensen die zeggen maar wat als je wel was gegaan en het daar moeilijk mee had gehad en dan zeg ik dan was dat zo geweest maar dan was het in ieder geval mijn eigen beslissing geweest en had ik nooit de vinger naar iemand anders kunnen wijzen als naar mezelf.
liever een zelfgemaakte verkeerde beslissing dan een beslissing van een ander die verkeerd uitpakt.
en buiten dat wat als ik was gegaan en ik had wel afscheid genomen en het had me rust gebracht ook dat was een mogelijkheid.
het vreemde is dat mensen de stel dat altijd afmeten aan als het fout gaat en nooit als het goed gaat.
beetje vreemd vind je niet

fijn weekend

lieve groet dove

[Ruurd]

[QUOTE=dove;30187]hai ruurd
het vook ken ik niet en helaas kan ik daar zaterdag ook niet naar toe maar het lijkt me reuze interessant ik hoor nog graag van je hoe het is geweest en ik wens je morgen een mooie dag


Hallo Dove,

Ik zie nu pas dat ik vergeten ben te reageren op je vraag over de open dag van de VOOK.

Het was een zeer warme en menselijke dag om met zo vele samen je verdriet te delen.Het is een heel herkenbare en erkenbare aangelegenheid.

De VOOK is een landelijke vereniging met regeonale afdelingen,waar gespreksgroepen en lezingen worden georganiseerd voor ouders van overleden kinderen,in de breedste zin van het woord.

Sterkte en groeten Ruurd