ivf fout gegaan
Toen ik bevallen was van mijn tweede heb ik mij laten steriliseren.
Ondanks dat ik altijd een wens had om drie kinderen te krijgen, was ik al blij om dat moment dat ik twee kinderen had mogen baren.
Ik zat in een moeilijke tijd, had een gehandicapte dochter en een zoontje en mijn vriend en ouders zeiden mij dat het beter was om dit te laten doen...
Nu jaren later ontmoete ik mijn huidige vriend.
Na een jaar bij elkaar te zijn, groeide bij ons toch de wens om van ons samen een kindje te krijgen. Hij heeft ook twee kinderen, maar een kindje van ons samen begon toch wel een grote wens te worden.
Ik heb toen een afspraak gemaakt met mijn dokter en de situatie uitgelegd. Wat waren we blij! Ik mocht in ieder geval een afspraak maken met de gynaecoloog. Zo gezegd zo gedaan. Ook hij maakte er geen probleem van en begreep onze wens. Hij stelde ivf voor.
We melden ons aan in rotterdam voor onderzoek en alles verliep op rolletjes. Binnen vrij korte tijd mochten we dan beginnen.
Alles liep goed en het eerste bevruchte eitje werd terug geplaatst in mijn baarmoeder.
Gewoon normaal doorgaan met de gang van zaken werd er gezegd.
als ik na een bepaalde tijd nog niet ongesteld was mocht ik een test doen om te kijken of het eitje genesteld was.
Het ging goed ik werd nog niet ongesteld en de hoop reisde dat het eitje genesteld was. Ik mocht een test gaan doen!
Dat was vreemd, nog niet ongesteld maar wel een negatieve test...
De volgende dag dan nog maar een test... nog niets.
Damn de dag daarop werd ik ongesteld. Het bevruchte eitje was niet genesteld en ondanks het net vroeg was en ik wist dat er kans was dat het fout zou gaan voel ik me er nog steeds *** onder.
Had ik dit maar anders gedaan of dat niet gedaan.
Als het goed was gegaan hadden we nu een kleine gehad..
ik voel verdriet , schuld, terwijl ik weet dat mij niets te verwijten is.
Gezien er sinds dien veel gebeurt is zit ik nu in een depressie wat het niet makkelijk maakt om zomaar weer de ivf pogingen op te pakken..
ik weet niet wat ik er mee aan moet.
Ik zou zo graag nog een keer een poging willen maken maar voel me geestelijk gewoon niet zo...
Ondertussen tikt die biologische klok ook gewoon door en zie ik de wens van ons samen een kindje krijgen voorbij gaan waardoor ik me nog minder vrolijk ga voelen
tis een neerwaartse spiraal waar ik niet uit kom
|