Hoe was jou bevalling/ kraamtijd??

[cindy]

hoi elly

fijn dat je zo alles nog in detail weet en wie weet hebben anderen daar zeker nog iets aan.
moet zeggen dat er bijmij veel details weg zijn gelaten wel en niet bewust.
niet bewust omdat ik sommige details niet weet door een blackout die ik heb gehad en ze dus ook niet bewust heb mee gemaakt door de hectische toestand,en bewust omdat ik zelf niet goed over de bevalling kan praten.
als je mijn verhaal ook terug lees zal je misschien ook wel merken dat het zonder veel "emotie" is geschreven.
ik wordt er niet graag aan herinnerd moet ik eerlijk zeggen en praat er ook niet graag over omdat ik alles als zeer traumatisch heb ervaren.

daarom is het ook maar goed dat er wel vrouwen zoals jij zijn die wel nog alles weten en de verhalen kunnen plaatsen zoals ze het hebben mee gemaakt.

groetjes
Cindy

[ellymutley]

hoi cindy!

Ja las het idd....maar iedereen heeft weer een andere bevalling en je mag van geluk spreken als je bevalling goed verloopt!
Ze zeggen niet voor niets dat bevallingspijn de ergste pijn is, En zo te lezen ging jou bevalling niet van een leie dakje. Vind het wel stoer van je dat je het allemaal opgeschreven hebt en dat terwijl het allemaal vreslijk gegaan is bij je.
En ik heb mijn bevalling natuurlijk nog helder in mijn geest zitten....het is 5.5 maand geleden. Over 15 jaar moet je het me nog maar eens vragen .

gr mutley

[jk2009]

mijn eerste bevalling was ook een stuitligging
volgens de gynacoloog geen rede tot een keizersnee over te gaan, maar moest het via de natuurlijk manier doen
de laaste 3 maanden van de zwangeschap spuiten in mijn buik moet zetten ivm met trombose in het verleden
dus moet in het ziekenhuis bevallen
de bevalling:
na ruim 16 uur weeen en tot 3 x toe naar huis gestuurd ( 2 cm ontsluiting) hebben we de huisarts gebeld of dit wel normaal was dat ze ons naar huis stuurden
die zei ons toen dat we meteen naar het ziekenhuis moesten, en dat ze verplicht waren om me daar te houden
zo gezegd zo gedaan.
na nog eens 4 uur en 3 cm ontsluiting bleek dat het toch maar een keizersnee moest worden
mocht kiezen tussen narcose of ruggenprik
heb toen ruggeprik gekozen
tijdens het wachten op de ruggenprik werdt ik en de baby in de gaten gehouden
vervolgens komen er artsen en werdt ik in allereil naar de operatiekamer gebracht
geen tijd voor ruggenprik zeiden ze en ik kreeg een narcose
waarom dat zo snel moest gebeuren kregen we niet te horen, ook erna niet
dochter werd gezond geboren
maar ik heb altijd het gevoel gehad dat er iets mis was, en ze anders dan anderen was
de huisarts zei steeds je bent een overbezorgde moeder en stuurde me naar huis
toen ze 4 jaar was en naar de kleureschool ging viel ook de juf op dat er iets niet klopte
en zo zijn we bij de kinderarts terrecht gekomen en daarna bij de riagg
dochter bleek een finke geestelijk achterstand te hebben op andere kinderen
toen nog het dossier opgevraagd van de bevalling en daar stond helemaal niks in
volgens hun een normale bevalling
we hebben hier onze vraagtekens bij, want je gaat niet met spoed onder narcose als er niks is

na 6 jaar de 2e bevalling en deze verliep beter
ruggenprik gekregen en een fijne bevalling

gr
joze

Hoi hoi,

Ook ik heb een hele zware bevalling gehad op 26 september 2009.. Bij mij waren op 24 september 2009 de vliezen gebroken met een zwangerschapsduur van 36,5 weken. De 26ste zou ik dan aan de weeen opwekkers gelegd worden omdat ik dan 37 weken was. Tijdens de groeiecho's werd al steeds gezegd dat het een dikkertje zou worden, maar er is verder niks mee gedaan.. Die zaterdag de 26ste ben ik dan smorgens om 6.45 uur aan de weeen opwekkers gelegd, langzaamaan kwamen de weeen op gang, maar al snel volgden de ene na de andere kort op elkaar en had ik naar een paar uur nog maar steeds iets van 3 cm ontsluiting, ik kon niet meer en had helse pijnen, heb toen maar om een ruggenprik gevraagd anders was het niet meer om uit te houden.. Savonds werd er al een paar keer gezegd wel of geen keizersnede, wel of geen, wel of geen.. Uiteindelijk toch maar niet, Om half 22.30 uur had ik eindelijk 10 cm ontsluiting en mocht persen, ik kon persen wat ik wou maar onze dochtertje kwam maar niet en ik verging weer van die helse pijn, heb na mijn doen het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd.. Na een uur persen kwamen ze met een tang en toen begon het getrek.. Ik weet niet of je wel eens een bevalling van een koe hebt gezien? Nou ik voelde mij net die koe, alsof ze een kalf uit me moesten trekken.. Ik zie de gynaecoloog nog zo voor me staan, afzettend met beide voeten tegen het bed aan en maar trekken en trekken.. Uiteindelijk was onze dochter daar, helemaal bont en blauw en onder de wondjes in het gezicht, ze had helemaal met lichaam en schouders vast gezeten en kon niet uitzichzelf geboren worden.. Ze was 9 pond en 52 cm en dat voor een zwangerschapsduur van 37 weken.. Na het hechten hebben ze me me dik 4 uur laten liggen tussen die 4 muren voordat ik eindelijk verschoond en gewassen werdt, wat heb ik me moederziel alleen gevoeld op dat moment.. Ja want ze hadden het zo druk en er was personeels tekort pfffff.. Daarna nog 1 week samen met mijn dochtertje in het ziekenhuis gelegen, bij thuiskomst was het dan raak.. Een postnatale depressie, waarin ik nu nog steeds zit Bij de nacontrole gaf de gynaecoloog ook toen, dat het een keizersnede had moeten worden, tja daar komen ze dan lekker laat mee.. Lang leve het ziekenhuis en daar moet ik nu voor boeten..

Dus ik weet hoe het is om een zware bevalling mee te maken, iedereen heel veel sterkte met het verwerken daarvan.. Ook ik moet nu dagelijks knokken om uit deze depressie te komen, al valt dat niet altijd mee..

[ellymutley]

hey shirley,

Wat een ellende zeg! gatver.
Ik moest effe reageren want dat van na de bevalling herken ik dan weer wel!
Ze hebben mij ook laten liggen dan wel voor 3 uur maar toch.
Ik werd ook niet gewassen idd ook personeelstekort! .
Afschuwelijk vond ik het, haast mensonterend!
Op een gegeven moment heeft mijn man iemand van de gang getrokken en gezegd als jullie haar niet wassen dan doe ik het wel!
Toen kwam er eindelijk iemand............
Je voelt je vies en het stinkt allemaal, ik heb 3 uur lang tegen mn placenta aangekeken .
Weet helemaal hoe je je gevoelt hebt! (behalve dan de bevalling die ging bij mij wel goed)
Heel veel sterkte met je postnatale depr. zorg in ieder geval maar dat je goed hulp krijgt om alles te verwerken en een plekje te geven.

Gr mutley

[bloempje]

Jeetje wat een verhalen allemaal. Ik moet ook zeggen dat het ook wel voordelen om thuis te bevallen, als dat kan tenminste. Ik heb twee drama zwangerschappen achter de rug.
De eerst in 2007 tot 16 weken overgegeven minstens drie keer per dag en hondsberoerd gevoel. Van 20 weken beginnende bekkeninstabiliteit. 25 weken bloeding. En uiteindelijk een bevallin thuis van 3,5 uur. Heel snel maar wel 1 hele heftige weeenstorm. Zonder scheurtjes hechtingen enz. Prima knul 6,5 pond 50 cm.
tweede zwangerschap 2009. vanaf begin bekkeninstabiliteit en nu heftig. Wat duren 9mnd dan lang zeg. Bevalling weer appeltje eitje. 2,5 uur. weer gestript hiervoor. Weer geen hechtingen. 7 pond en 52 cm. Nu na 5 mnd nog wel steeds in de lappenmand vanwege de bekkeninstabiliteit.

Ondanks alles ben ik dankbaar voor mijn prettige bevallingen. De eerste was zo heftig en snel dat ik er niet veel meer van weet. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik zeker een half jaar bezig ben geweest dit te verwerken. daarom hebben we de tweede bevalling gefilmd. Nu ging het een stukje rustiger en ik kan op de film zien (puur voor eigen gebruik) wat er is gebeurt. Nu heb ik niet meer zo'n verwerking nodig. Misschien dat iemand het als tip kan gebruiken...
Ik heb gelukkig twee prachtige flinke zonen. Ze doen het erg goed en ik ben erg trots. Ik kan er erg van genieten.

gr Kim

[Mamadaantje]

bevallingsverhaal damanja 05-07-2008


zwangerschap:

De zwangerschap ging allemaal goed, geen probleempjes alleen dat ze elke keer in de stuit lag. In de week van
36 weken zwangerschap hebben ze voor het eerst gedraaid en dat was gelukt dus je lag weer met je hoofd naar
beneden. met 38 weken bijna 39 weken hebben ze weer moeten draaien omdat er weer een stuitligging was gecontateerd.
op 3 juli moesten we weer op controlle komen en lag je weer in een stuitligging. dus hup weer naar de gynecoloog.
er werd afgesproken dat we de dag erop zouden terug komen draaien en dan gelijk inleiden.

begin van de bevalling:

s'morgens 4 juli 2008 moesten we om 8 uur in het ziekenhuis zijn. en werden we eest aan de ctg gelegd. daarna tegen
9 uur kwam de gynecoloog langs en gingen we draaien. eerst links om maar dat ging niet dus toen maar rechts om.
tegen 10 uur was het gelukt en werden we weer aan de ctg gelegd. Rond 11:30 kwam de gynecoloog weer langs en lag
je nog steeds goed. Dus we gingen de vliezen breken. om 12:00 waren de vliezen gebroken en kreeg mama een infuus
om de weeen op te wekken. Na 2 uurtjes kwam de arts assistente langs en hadden we 5 cm ontsluiting. dat ging dus
bets snel. Om 16 uur zou ze weer terug komen om te kijken hoe of wat. om 15:30 werden de weeen ineens heviger.
Dus vermoeden we dat je aan het indalen was. de weeen werden ineens behoorlijk pijnlijk. Tegen 17:30 kwam de
arts assistente weer langs, want het was erg druk die dag. en ze conctateerde dat het nog steeds 5 cm was
maar wel wat weker was geworden. Na wat overleg met de gynecoloog besloten we voor een ruggenprik te gaan zodat
ze de weeen konden opschroeven tot aan het maximale. tegen 18 uur kwamen ze de ruggenprik zetten. tegen 19:30
kwam patricia even langs om papa over te nemen zodat papa even wat kon rusten en wat kon eten. de ruggenprik
werkte erg goed. voelde de weeen haast niet meer. kon zelf samen met patries een spelletje skip-bo doen.
Tegen 22:00 kwam papa terug en gingen we met zijn 3en nog even wat kletsen. Tegen 23 uur ging patries weer naar
huis toe. rond 23:30 kwam de arts assistente weer kijken hoe het ervoor stond. De weeenopwekkers stond ondertussen
op 28 en dat is het maximale en we waren nog niks opgeschoten. Dus ze ging weer even overleggen met de gynecoloog.
Rond 23:50 kwam ze terug en melde ze dat het een keizersnee wordt en dat we rond 01 uur naar beneden zouden gaan.

05-07-2008... de dag van de keizersnee:
papa vincent ging nog even een peukie roken voordat we naar de operatiekamer zouden gaan. Mama belde even patries
op om te zeggen dat het toch een keizersnee werd. En op dat moment kwamen ze weer binnen om te zeggen dat we nu
al naar de operatiekamer zouden gaan. Papa kwam net op dat moment weer binnen zetten en kon de camera pakken en
mee gaan naar beneden. Eenmaal op de operatiekamer ging het snel. Omdat de ruggenprik niet genoeg werkte en mama
dus de snee voelde kreeg mama een roesje. Door dat roesje raakte mama in paniek en begon te schudden met alles
dus hebben ze mama hellemaal onder narcose gedaan. Papa heeft wel alles meegekregen. Uiteindelijk om 01:14 ben je
geboren en had je een apgare score van 10 en daarna weer 10. om 02:15 schrok mama wakker en was in paniek omdat
jullie er niet waren. Al snel kwam papa mama halen en kreeg mama wat foto's te zien en gingen we naar onze kamer
waar je lag te slapen. Toen mama er was mocht je even bij mama liggen en kreeg je de kleertjes aan. Papa en jij
gingen daarna lekker slapen. Mama kon pas tegen tegen 03:30 slapen omdat mama eerst nog gewassen werd en zo.

3 weken na de bevalling kreeg ik trombose en longembolie er boven op toen belande ik hellemaal in een post partum depressie.

[Bo]

Tjonge wat een verhalen zeg!
Respect voor alle mamma's....!

Mijn bevallingsverhalen vallen totaal in het niet bij deze verhalen.
Mijn eerste bevalling overviel me( je gaat er onbewust toch vanuit dat het minstens een uurtje of 8/10 gaat duren), vanaf de eerste wee totdat mijn dochter werd geboren heeft 2 uurtjes geduurd.
Eén razende weeenstorm die na anderhalf uur over gingen in persweeen.
Verloskundige kwam net op tijd binnen rennen om mijn dochter op te vangen.
Mijn 2e bevalling, duurde net een half uurtje langer en was ook een weeenstorm, mijn zoon werd na 2 1/2 uur geboren.

Het kan dus ook supersnel gaan en je overvallen.

[LadyLady]

Hallo!

Als eerst wil ik even zeggen datik hier echt heftige verhalen heb gelezen... Echt goed dat jullie de verhalen hebben durven delen met ons! Veel sterkte voor jullie die nog in het hele verwerkingsproces zitten.

Zelf heb ik een schat van een zoon. 6 november 2005 was ik uitgerekend en 21 november is hij pas geboren. Hij wilde niet komen en ik ben in het ziekenhuis ingeleid.

De zwangerschap verliep vrij goed. Ik heb alleen een onstilbare honger gehad helaas... En ik heb 1 maand gehad dat ik door mijn been heenzakte en niet goed kon lopen, dat ging over. Ben net voor ik was uitgerekend ook nog met de fiets gevallen maar gelukkig was er niets gebeurd.

Had enkele dagen voor de bevalling al licht voorweeën en de nacht voor ik naar het ziekenhuis zou gaan werd het erger dat ik niet kon slapen. Helaas waren in het ziekenhuis alle weeën verdwenen. Na 12x fout prikken eindelijk een infuus en de weeën kwamen op gang.
Vliezen werden gebroken, en er was amer vruchtwater. Ik had dagen ervoor de verloskundige al op laten komen draven, want ik verloor beetje bij beetje water en mn buik werd kleiner, maar volgens hun geen vruchtwaterverlies. Bleek dus toch wel te zijn geweest.
Tot 8 cm ontsluiting ging het volgens het boekje, en toen kreeg ik persweeën... Heb deze 6 uur lang moeten inhouden. Gelukkig halverwege eerst morfine gehad (ik trok het niet meer) en toen een ruggenprik. Tot de ruggenprik heb ik de weeën zo hard ingehouden dat ik de ontsluiting had tegengewerkt .
Moest ook nog op de zij liggen omdat mn zoontje nog moest draaien waardoor de ruggenprik half werkte.
Uiteindelijk de 10 cm. ontsluiting gehaald en verdoving werd gestopt zodat ik kon persen. Ik voelde geen weeën meer en ik maar op het monitortje kijken of ik de curve iets omhoog zag gaan en dan maar meepersen. Nog even een knip en na 20 minuten op eigen kracht persen was hij er.. Wat was dát zwaar zeg!
Zijn agparscore was meteen goed 9/10 en even later 10/10 (gelukkig). Maar omdat hij in mijn buik had gepoept moest zijn luchtwegen worden vrijgemaakt en slijm moest worden weggezogen.
Het eerste wat me opviel was dat hij enorm lang was, 4560 g. De verloskundige dacht eerder dat Kevin maximaal 6 pond zou zijn, want ik was gewoon veels te veel aangekomen, maar haar leerlinge dacht aan 8 pond (wie had het nou goed haha).
Mocht maar 5 minuten douchen in het ziekenhuis en had echt zoiets van Jeetje... Dag erna naar huis.

Weet niet of dat hier erbij hoort, maar zet het er toch even bij, want we hadden helaas veel stress gehad na de geboorte. Hij piepte vanaf dag 1, dokter nog even geweest maar was niks. Piepen werd erger en hij begon te hoesten. Toen hij 3 weken oud was maar naar de huisarts, hij had ook koorts. We hadden een vervanger. Hij was een beetje verkouden en moest maar een ui naast zn bed zetten.
Ik en mn inmiddels ex hebben amper geslapen die periode, wat een angst hadden we! Een week later werd hij nog rustiger en was hij bleek, soms grauw. Moest naar consultatiebureau en die stuurde ons weer naar de huisarts, die ons naar het ziekenhuis stuurde. Net ervoor kreeg hij zó'n hoestbui waar hij niet uit kwam. op een gegeven moment op zn buikje was hij ervanaf. Ik heb gehuild! Ik was zó van streek.
Hij moest in het ziekenhuis blijven, bleek al een week een te laag zuurstofgehalte te hebben gehad door RS-virus... Na een paar daagjes weer thuis... Wat was dát eng zeg!

Gelukkig is het nu een boom van een kleuter, een lekker vrolijk leuk kind! Fantastisch ventje!

Groetjes Lady